ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        ด้านอี้เฉิน ที่พักรักษาตัวอยู่ภายในกระโจมที่พักมาร่วมๆ 3วัน บาดแผลภายนอกของเขา ค่อยๆ สมานเข้าหากันช้าๆ จากการช่วยเหลือของเยว่ชิงเซียน ปลดปล่อยพลัง จากแสงจันทราศักดิ์สิทธิ์ เข้ามากระตุ้นเต๋าชีวิต ภายในร่างกายให้กับอี้เฉิน 
 

          ทำให้อาการบาดเจ็บภายในที่ร้ายแรง แฝงไว้ด้วยปราณพลังความมืดกัดกร่อนภายในของอี้เฉิน ค่อยๆ ฟื้นตัว ถูกขจัดออกไปอย่างรวดเร็ว จากเต๋าที่ไม่สมบูรณ์ ของอี้เฉิน เขาจึงไม่อาจลบล้างอาการบาดเจ็บ ภายในได้โดยตรง

         หากไม่ได้เยว่ชิงเซียน ส่งแสงจันทราศักดิ์สิทธิ์ ช่วยกระตุ้นเต๋าภายในร่างกายขึ้นมา เกรงว่าอี้เฉินต้องใช้เวลา ในการรักษาบาดแผลความมืด กัดกร่อน ภายในร่าง อีกนานร่วมเดือน ถึงจะกลับมาเป็นปกติอีกครา ดีไม่ดี อาจจะทำให้ฐานพลัง ของอี้เฉินเสียหาย ตายตกก็เป็นได้ หากไม่รีบขจัดมันออกจากร่าง

ครั้นเมื่อ อี้เฉินเปิดเปลือกตาขึ้นมาในรอบ3วัน ใบหน้าของเขาผุดผ่องแจ่มใสขึ้นมาไม่น้อย เขาจ้องมองหญิงสาว ที่นั่งหันหน้าให้เขาอย่างไม่วางตา

ก่อนทั้งสองจะประสาน สายตากันอยู่นาน หลายลมหายใจ หัวใจเต้น ตึก! ตึก! ขึ้นมาในทันใด เมื่อรับรู้ถึงไฟราคะในกรอบสายตาของกันและกัน

       ทว่าด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง หรือความรู้สึก ที่ไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป ศีรษะของทั้งสองค่อยๆ โน้มเข้าหากันช้าๆ ริมฝีปากแนบชิดเข้าหากัน รับรู้ถึงความ อบอุ่น ของริมฝีปากได้ในทันใด   แม้เยว่ชิงเซียน ที่ได้ชื่อว่าเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ อี้เฉินก็ยังไม่คิดว่าหญิงสาว นางนี้จะมีจูบอันเร่าร้อน ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ทว่าเธอก็ไม่ได้มีท่าที ถูกบังคับขืนใจแต่อย่างใด

        ปล่อยให้ชายหนุ่ม เอื้อมฝ่ามือมากอดกายนางไว้แน่น ลูบคลำเรือนร่าง ส่วนเว้าสวนโค้ง ด้วยความทะนุถนอม จนอี้เฉินรับรู้ถึงลมหายใจที่หนักถี่ ของหญิงสาวในกรอบสายตา ส่งให้หน้าอก ของเยว่ชิงเซียนกระเพื่อมไหว ขึ้นมาโดยพลัน

        จู่ๆ แสงสว่าง ด้านหน้ากระโจมก็เปิดขึ้นมา อย่างกะทันหัน พร้อมกับ สัตว์วิเศษ เยว่ เยว่ ที่อายุของนางไม่ขยับมากนัก จากแต่ก่อน ราวกับเป็นเด็กสาว อายุ16-17ปีเท่านั้น มาพร้อมกับสมุนไพร ในฝ่ามือของนางหลายต้น จับจ้องสายตาเข้ามามอง อี้เฉิน กับเยว่ชิงเซียนด้วยสายตาคมกล้า แนบชิดริมฝีปากกัน อย่างไม่วางตา

         ก่อนอี้เฉิน กับ เยว่ชิงเซียน จะละออกจากกัน ด้วยความรีบร้อน มีท่าทีลนลาน ราวกับเด็กทำความผิด อย่างเห็นได้ชัดในทันใด เมื่อรับรู้ว่ามีคนเข้ามาขัดจังหวะ ภายในกระโจมที่พักของพวกเขา อย่างกะทันหัน

         “พวกเจ้าสองคน ทำอะไรกันอยู่เช่นนั้นหรือ ...หรือมันจะเป็นการรักษาแบบใหม่ ซีเยว่นายข้าให้เอาสมุนไพรล้ำค่ามามอบให้ท่าน” สัตว์วิเศษ เยว่ เยว่ กล่าวพูดออกมา ด้วยท่าที ฉงนสงสัย จ้องมองไปที่ทั้งสอง ด้วยความแปลกใจ

อี้เฉินครั้นได้ยิน เขากล่าวเสียง “ชิ”ดังเล็ดลอดผ่านไรฟันออกมาในทันใด เมื่อมีคนมาขัดจังหวะ

         ผิดกับเยว่ชิงเซียนที่ได้สติกลับมา มองค้อน ดันกายอี้เฉินออกจากตัวนาง ในทันใด ก่อนนางจะเดินสืบฝีเท้ามาหา สัตว์วิเศษ เยว่ เยว่ จ้องมองเด็กสาวในกรอบสายตา ด้วยความเอ็นดู ก่อนเยว่ชิงเซียนจะไต่ถามหญิงสาวออกมา “เจ้ามีธุระอะไรเช่นนั้นหรือสาวน้อย”

เยว่ เยว่ เอ่ยตอบในทันใด “นายข้าให้เอาสมุนไพรฟื้นฟูมาให้ท่าน แล้วที่ท่านทำการรักษา ตะกี้คืออะไรกันแน่ ท่านยังไม่ตอบข้าเลยนะ”

อี้เฉินได้ยินเขาถึงกับกระแอมไอออกมาเสียงดัง จากการกลืนน้ำลายลงคอผิดจังหวะ

         แม้แต่ เยว่ชิงเซียนได้ยินนางยังหน้าแดงอายม้วน ขึ้นมาในทันใด ก่อนเธอจะทำสิ่งที่นางไม่อยากทำ เฉกเช่นเดียวกับนิสัยของอี้เฉิน “เจ้าเก็บมันไว้เป็นความลับได้หรือไม่สาวน้อย มันเป็นวิธีรักษาอย่างหนึ่งก็เท่านั้น หากเจ้าไม่กล่าวพูดสิ่งใดออกไป ข้าจะมอบสมุนไพร เหล่านั้นให้เจ้าดีหรือไม่”

เยว่ เยว่ได้ยิน นางรับปาก เยว่ชิงเซียนในกรอบสายตา เธอในทันที “ได้หรือพี่หญิง? ท่านไม่ต้องการสมุนไพร พวกนี้ฟื้นคืนปราณพลังหรือ”

         “อืมๆ” เยว่ชิงเซียน รับปากเด็กสาว เป็นมั่นเป็นเหมาะ ครั้นสัตว์วิเศษ เยว่ เยว่ เห็นเช่นนั้น นางไม่รอช้านำสมุนไพร พวกนั้นเข้าไปกัดกินภายในปากในทันใด จนแก้มของนางบวมตุ่ย แม้ผู้เป็นนายจะกำชับนัก กำชับหนา ว่าห้ามกินสมุนไพรเหล่านั้น

          แต่บัดนี้ นางได้รับการอนุญาต จึงกินเข้าปาก ทำลายหลักฐานในทันที ก่อนเยว่ เยว่ จะเตรียมเดินสืบฝีเท้าออกไป จากกระโจมหนังสัตว์ เธอกล่าวพูดขึ้น ด้วยรอยยิ้มกว้าง ทว่าดูชั่วร้ายอยู่ไม่น้อย “ข้าจะไม่บอกกล่าว เรื่องที่ท่านรักษากันอย่างใกล้ชิด ดูดดื่มอย่างแน่นอน ท่านโปรดวางใจได้”

         เยว่ชิงเซียน ครั้นได้ยินนาง กำฝ่ามือของนางลงในทันใด พร้อมกับห่างคิ้วที่กระตุกน้อยๆ โดนสัตว์วิเศษเยว่ เยว่ สตรีน้อยผู้ไร้เดียงสา ต้มเข้าให้แล้ว

ในเสี้ยววินาทีเยว่ชิงเซียน นางก็มีท่าทีขึงขัง ขึ้นมาจากน้ำเสียง ของอี้เฉินที่กล่าวพูดออกมาในทันใด “เยว่ชิงเซียน เจ้ามานั่งรักษาข้าต่อ ..มา”

         “เจ้าช่างไม่รู้จักเป็นเดือดเป็นร้อน จริงๆ อี้เฉิน ข้าไม่มีอารมณ์แล้ว”ครั้นเยว่ชิงเซียนเอ่ยพูดเสร็จสิ้น นาง นั่งลงที่โต๊ะรับรอง ฟื้นคืนปราณพลัง ของนางที่สูญเสียไปในทันใด

“ข้ายังไม่ได้จูบเจ้าจริงๆ จังๆ เลยนะ มีแต่เจ้า…” อี้เฉินกล่าวยังไม่ทันจะหมดประโยค

           เสียง“ชิ”เล็ดลอดผ่านไรฟันของหญิงสาว ดังขึ้นมาในทันใด พร้อมกับอายสังหาร ที่เยว่ชิงเซียนปลดปล่อยออกมา ประหนึ่งว่าเป็นการข่มขู่อี้เฉิน หากอี้เฉินยังพูดมากกว่านี้ นางจะไม่เกรงใจ ชายหนุ่มในกรอบสายตา ของนางอีกต่อไป

         ทำให้อี้เฉินต้องยอมถอยให้นาง พร้อมกับใบหน้าที่ มีความเสียดายอยู่ภายในกรอบสายตา แม้ผู้ที่ได้ชื่อเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ ยังมีใบหน้าแดง หากนางไม่หักห้ามใจไว้เกรงว่า อารมณ์ของนางคงเตลิดไปไกล

         …เวลาที่ไหลผ่านไปอีกร่วม3วัน ส่งให้บาดแผลภายนอกอี้เฉิน หายจนไม่หลงเหลือ รอยถลอกไว้อีกต่อไป ที่จะหลงเหลือเกรงว่า จะเป็นอาการบาดเจ็บภายใน ที่ยังเหลืออีก2ส่วน พร้อมกับพลังความมืดบางอย่าง ที่กัดกร่อน อยู่ภายในกายเขา ยังไม่ถูกขจัดจนหมด พร้อมกับเสียงถอนหายใจ ของอี้เฉินที่ดังออกมาน้อยๆ ภายในกระโจมที่เงียบสงัด

          เยว่ชิงเซียนที่ได้ยินเสียงอี้เฉิน ถอนหายใจ นางเปิดเปลือกตา ขึ้นมาในรอบ3วัน ทว่าน้ำเสียงที่นางกล่าวออกมานั้น กระแทกแดกดัน อี้เฉินไม่น้อย “อาการบาดเจ็บอีกสองส่วนของ เจ้า ไปให้สตรีที่เจ้ารักอีกคนรักษา เกรงว่าจะเหมาะสม มากกว่ากระมังอี้เฉิน”

          ทำให้อี้เฉิน ที่ได้ยินถึงกับส่ายหัวออกมา ‘คงไม่ใช่ว่า นางหึงห่วง ข้าหรอกกระมัง’ อี้เฉินไม่อยากต่อล้อต่อเถียง กับเยว่ชิงเซียน ให้เสียบรรยากาศ อย่างไรวันนี้ก็จะเป็นวันที่เขาและนาง จะกลับไปยัง ปราการทมิฬอีกครา

          เมื่อพวกเขาสืบฝีเท้า ออกมาจากกระโจมที่พักหนังสัตว์ อี้เฉินกับเยว่ชิงเซียน ต่างก็เป็นที่จับตามอง ของเหล่านักรบ เสียงซุบซิบจึงดังออกมาไม่ขาด ระหว่างที่พวกเขาสืบฝีเท้าไปยัง ทิศทางเรือเหาะ

          “คนผู้นั้นเขาใช่อี้เฉิน หรือเปล่า คนที่เปิดเส้นลมปราณเซียน เส้นที่สองได้สำเร็จ แถมยังต่อสู้ กับขั้นราชันสวรรค์ผู้หนึ่ง แล้วไม่ตายตก ช่างเป็นความรุ่งโรจน์ ที่ยากจะหาใครทัดเทียม จริงๆ”

“อืมๆ ข้าก็เคยได้ยินชื่อของเขา แม้ว่าชื่อเสียงอี้เฉิน จะฉาวโฉ่ แต่พลังนั้น เป็นของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย”

          อี้เฉินที่เดินผ่านกลุ่มนักรบ ไปยังจุดจอดเรือเหาะ ถึงกับส่ายหัวกับคำพูด ซุบซิบของกลุ่มคน ทำให้สีหน้าของเขา ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ เนื่องด้วยสายตาของใครบางคน มองมาด้วยสายตา อาฆาตมาดร้าย

         ผิดกับเยว่ชิงเซียนที่ยิ้มร่า กล่าวพูดขึ้นมา “เหมือนว่า ตัวเจ้าในยามนี้ จะเป็นที่จับตามองไม่น้อยอี้เฉิน ข้าเห็นใบหน้าของเจ้าในยามนี้ ข้าล่ะชอบใจจริงๆ ฮ่าๆ”

          ด้านอี้ชิง ที่เห็นอี้เฉิน มายืนรอเตรียมจะขึ้นเรือเหาะ กลับไปยังตระกูลอี้ นางไม่รอช้า เข้าไปทักทายอี้เฉินในทันใด “อี้เฉินเดี๋ยวนี้ เจ้าชักจะมีชื่อเสียงใหญ่แล้วนะ ข้าเองก็ได้ยินข่าวลือนั้น ของเจ้า มาเหมือนกัน อาการบาดเจ็บของเจ้า เป็นเช่นไรบ้าง”

          ครั้นหลายคนบริเวณที่จอดเรือเหาะ ได้ยินนามของอี้เฉิน ต่างก็หันขวับ กลับมาจ้องมองอี้เฉินกันเป็นตาเดียว ก่อนหลายๆ คนจะเอี้ยวหูฟัง บทสนทนาของพวกเขา บางคนที่รู้จัก มักคุ้นกับอี้เฉินเป็นการส่วนตัว ต่างก็เดินเข้ามาทักทายชายหนุ่ม จนเกิดความวุ่นวายบริเวณนั้นเล็กๆ ในทันใด

           อี้เฉินก้มศีรษะเล็กน้อยทักทายไปให้ อี้ชิง พร้อมกับคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นโม่กวาง ซีเผิง ซีเยว่ หรือแม้กระทั่ง พวกมารพุทธ ทงอี้ ราชัน10ทิศจ้าวเฟิง ก่อนอี้เฉินจะกล่าวพูดออกมา “ข่าวลือพวกนั้นก็กล่าวเกินจริงไปหน่อย พวกท่านทั้งหลาย อย่าคิดมากเลย”

อี้ชิงขำออกมาน้อยๆ เหมือนว่านางจะรับรู้เรื่องราว อะไรบางอย่าง มา “เอาเช่นที่เจ้าว่าก็ได้อี้เฉิน”

          ทว่าภายในกลุ่มนั้น คนที่ไม่สบอารมณ์ที่สุดเกรงว่าจะเป็น คุณชายวังจิน แห่งตระกูลวัง เขาถึงกับกำฝ่ามือของเขาไว้จนแน่น หน้าบู้บี้ เมื่อไม่มีใครเหลียวแล หันมองเขาในยามนี้ แม้แต่คนเดียว