คนนั่งสัปหงกข้างกองไฟรู้สึกตัวอีกทียามรุ่งสางเมื่อถูกสะกิดด้วยปลายกระบี่สภาพงัวเงียของเขาทำให้หานถิงมี่ลอบขบขัน
“ข้าจะไปแล้วแต่จะไปเลยก็กลัวเ้าจะหัวทิ่มลงกองไฟเสียก่อน”
ฟู่เจียนจื่อผุดลุกขึ้นยังยืนยันกับคำพูดเมื่อคืน “ต้องไปหาหมอก่อน”
“ไม่ไป”
“เมื่อคืนเ้ารับปากข้าแล้ว”
“ทึกทักเองทั้งนั้น”
“เ้ากลัวหมอหรือกลัวต้องกินยาขมๆ” เขาหรี่ตาน้อยๆ คาดเดามั่วๆ แต่อดคิดไม่ได้ว่าตนเองมาถูกทางเพราะจับสังเกตสีหน้าของหญิงสาวที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยได้ทัน
“พูดจาผายลมอันใด”นางกระชับเสื้อคลุมแนบตัว ตั้งท่าว่าพร้อมจะจากไปจริงๆ แล้ว
“ข้าห่วงเ้าจริงๆนะ อย่างน้อยถ้าไม่ยอมพบหมอ ก็เข้าเมืองไปให้ข้าเลี้ยงตอบแทนสักมื้อ หรือหลายๆมื้อก็ได้ ไม่รักษาด้วยยาก็ต้องบำรุงด้วยอาหาร”เขาไม่ได้กินอะไรั้แ่เที่ยงของเมื่อวาน รู้สึกหิวเหลือเกิน เมื่อครู่มิใช่ยินเสียงท้องของนางร้องเช่นกันหรอกหรือ
พูดถึงอาหารในหัวก็คิดถึงของกินสารพัดอย่าง นางหิวมากจริงๆ นั่นแหละ ในเมื่อไม่คิดจะรีบกลับบ้านเร็วๆนี้ ก็ตามเขาไปกินของอร่อยในตัวเมืองหน่อยจะเป็ไร
“ข้ามาจากสกุลฟู่นามว่าเจียนจื่อ”
“เดี๋ยวก็ต่างคนต่างไปจะบอกข้าเพื่อ...”
“เผื่อพบพานวันหน้าจะได้...”
ยังพูดไม่จบนางก็ตอบเขาอย่างเสียไม่ได้“เรียกข้าว่าต้าถิง เ้าอายุเท่าไร”
“ปีนี้สิบแปดเต็ม”
“กะแล้ว”เ้านี่อายุอ่อนสมหน้า
“แล้วจะไปกับข้าหรือไม่”
ไปก็ไปกินแล้วค่อยแยกทาง ฟ้าคงไม่ผ่านางกระมัง หานถิงมี่ตัดสินใจดังนั้นก็เดินลิ่วนำหน้าทว่าลงเขาได้ไม่ทันไร บนถนนเส้นเข้าตัวเมืองจ้าว ก็มีชายสามคนเดินมาขวางทาง
ฟู่เจียนจื่อเห็นท่าไม่ดีถลันกายขึ้นไปยืนด้านหน้าหญิงสาว พร้อมเอี้ยวหน้ามาบอกนาง
“อาจจะเป็พวกเมื่อวานเ้าหนีไปเถอะ”
นานเท่าไรแล้วหนอที่นางไม่ได้รับการปกป้องจากบุรุษนอกจากฝูเมิ่งที่เติบโตมาพร้อมกัน
“เ้าน่ะสิหลีกไป”นางคว้าไหล่เขาแล้วเหวี่ยงออกนอกทาง ก่อนะโถามคนพวกนั้น“มาดักรอเศษอาหารจากข้าหรือไร”
คำทักทายนั้นเรียกไอสังหารจากกลุ่มชายฉกรรจ์จนฟู่เจียนจื่อรู้สึกเป็ห่วงหญิงสาวมากกว่าเดิม
พวกมันชักดาบแล้วพุ่งมายังนางด้วยแรงมาดร้าย“นังตัวดี!”
ชายสามคนหวังเข่นฆ่าสตรีเพียงหนึ่งเดียวกำลังเกิดต่อหน้า ฟู่เจียนจื่อความไม่ถูกต้องนี้เขาไม่ยอมรับและไม่อาจนิ่งดูดาย ครั้นคว้าท่อนไม้ใกล้ตัวได้ก็ปรี่เข้าไปไล่ฟาดคนพวกนั้น
“ไม่กลัวตายเลยรึ!” นางะโถาม เมื่อศัตรูตรงหน้าหันเหความสนใจไปยังเขา เสี้ยวอึดใจต่อมาเขาก็ถูกถีบหน้าคว่ำท่อนไม้หรือจะสู้กับคมดาม แรงบัณฑิตหรือจะสู้แรงอันธพาล
คนพวกนี้มีเื่กับนางคราวก่อนไม่เข็ดหลาบคาดว่าคงตามสืบเสาะความเคลื่อนไหวนางพอสมควรจึงได้โคจรมาพบกันง่ายปานนี้
กระบี่ในมือพลิกพลิ้วว่องไวกรีดเืเถือเนื้อพวกมันไปคนละหลายแผลนางรู้สึกเจ็บแผลเก่าที่กำลังปริแยก แต่ก็ไม่เกินกัดฟันสู้ ยามเช้าอากาศดีหานถิงมี่ไม่อยากเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการลงกระบี่ฆ่าคนหลังทำร้ายพวกมันจนสะบักสะบอมก็จัดมัดรวมกันก่อนถีบกลิ้งลงจากไหล่ทางลาดชัน
“จะดีหรือ”เหตุใดไม่จับพวกนี้ส่งทางการ ฟู่เจียนจื่อถามขณะมองตามชายสามคนที่ร้องโหยหวนกลิ้งหลุนๆห่างสายตาไปเรื่อยๆ
“ทุกเื่ที่ข้าทำล้วนดีหมด”
ชายหนุ่มพยักหน้าตามแต่ใจนางเถอะ สักพักหญิงสาวก็หันมามองเขาที่ยืนกอดท่อนไม้อยู่ใกล้ๆ
“เ้าโง่เอ้ย! ทำไมไม่หนี”
ความห่วงใยของเขากลับได้คำด่าเสียนี่“ก็ข้าห่วงเ้า”
“ห่วงตัวเองก่อนเถอะเกะกะชะมัด ข้าช่วยเ้าให้รอด ไม่ใช่ช่วยมาให้หาเื่ตาย”
อย่างน้อยชั่วระยะหนึ่งเขาก็ดึงพวกมันออกมาจากนางได้แหละน่า“สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียวนะ”
หานถิงมี่ส่ายหน้าแต่เื่น้ำจิตน้ำใจที่ได้รับก็ยืนยันว่าคนที่นางเคยช่วยไม่ใช่คนเลวร้าย
ที่โรงเตี๊ยมใหญ่ในตัวเมืองฟู่เจียนจื่อเปิดห้องให้หานถิงมี่เข้าพักพร้อมเลี้ยงข้าวปลาอาหารอีกมากมาย
“ใช้จ่ายอู้ฟู่นึกว่าถูกปล้นจนหมดตัวเสียแล้ว”
“ข้าพอมีซ่อนติดตัวบ้าง”
“นับว่าไม่ใช่คนโง่”
นางชมเขาสินะชายหนุ่มยิ้ม ขณะนั่งมองนางก้มหน้าก้มตากินอาหารด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยสีหน้านางแช่มชื่น ดวงตาวาววับ ฟันขาวสะอาด ผิวเนื้อสีเข้มกว่าสตรีโดยทั่วไปบ่งบอกว่านางคงชื่นชอบการใช้ชีวิตโลดโผนภายใต้ฟ้าคราม
“เ้าไม่กินรึน้องชายหรือแค่มองข้าแล้วอิ่ม” ขณะปล่อยใจล่องลอยกับความคิดตนเองไม่คาดกลับถูกนางจับสังเกต
“น้องชาย...”
“ก็เ้าอายุสิบแปดเองมิใช่หรือ”
เขาพยักหน้าเข้าใจโดยไม่ต้องถามว่าควรเรียกนางว่าพี่สาว
“มีพี่น้องหรือไม่”นางถามต่อ ผลักจานเนื้อผัดเต้าหู้ไปตรงหน้าเขา ขืนให้นางกินฝ่ายเดียวคงจะจุกเสียก่อน
คนที่รองท้องด้วยหม่านโถวไปแล้วสองลูกยินดีร่วมโต๊ะอาหารเป็อย่างยิ่งฟู่เจียนจื่อพุ้ยข้าวคำโต ก่อนเริ่มเล่าเื่ราวความเป็มาของตน
“ข้าเป็พี่ชายคนโตมีน้องสาวกับน้องชายอย่างละหนึ่งคน”
ขณะพูดดวงตาเขาเป็ประกายจนนางอดถามไม่ได้
“เ้าคงรักพวกเขามากสินะ”
“รักสิน้องๆ ข้าน่ารัก ท่านพ่อแต่งกับท่านแม่คนใหม่ ถึงนางให้กำเนิดน้องสาวน้องชายข้าแต่คนที่นางรักมากก็ยังคงเป็ข้า”
“มั่นใจปานนั้น”หานถิงมี่อดจะหมั่นไส้เขานิดๆ ไม่ได้
“ก็นางไม่ได้บอกรักข้าแค่ปากนี่นาพี่สาว”ทุกการกระทำและความห่วงใยจากท่านแม่คือความรักอย่างบริสุทธิ์ใจที่เขารับรู้โดยเสมอมา
น้องจากท่านแม่อีกคน...หากมีคนถามว่ารักน้องชายร่วมบิดาหรือไม่ นางคงให้คำตอบได้ทันทีว่าไม่นั่นเพราะไม่เคยผูกพันกัน จู่ๆ เขาก็โผล่มาตอนนางอายุสิบแปดสองปีที่ผ่านมาจะนับอะไรได้ คุยกันดีๆ นับครั้ง ต่างคนต่างอยู่สัมพันธ์ทางสายเืไหนเลยจะเข้มข้นเท่าความเป็คู่แข่ง
แม้เกิดเป็สตรีแต่นางก็คือทายาทคนเดียวของสำนักคุ้มภัยสกุลเฉียนของท่านตาที่มีมารดาของนางเป็บุตรสาวเพียงคนเดียว ท่านแม่จากไปตอนนางอายุสิบห้าเพราะเกิดเป็หญิง ด้วยความห่วงใยจึงเลี้ยงนางเติบโตมาพร้อมญาติผู้พี่ หวังให้เขาคอยปกป้องดูแลตัวนางฝึกยุทธ์เช่นบุรุษด้วยรู้หน้าที่ต้องรับ่ดูแลสำนักในขณะที่ญาติฝั่งบิดาหลายคนกลับไม่เห็นชอบเื่นี้
ความไม่เห็นดีเื่สตรีจะขึ้นเป็เ้าสำนักคุ้มภัยถูกตอกย้ำหนักขึ้นเมื่อพวกเขามีตัวเลือกใหม่อู๋ฟ่านคือลูกชายที่เกิดกับหลี่จู้อิง
เื่บิดานางลักลอบมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นจนเกิดเืเนื้อเชื้อไขเป็ตัวเป็ตนญาติฝั่งสกุลเฉียนใช่ว่าจะยอมรับแต่ก็ทำกระไรไม่ได้มากเพราะสิทธิ์ขาดในการดูแลสำนักได้ตกเป็ของท่านพ่อั้แ่วันที่เขาแต่งงานกับท่านแม่แล้วสิบห้าปีล่วงผ่านเขาแอบนอกใจภรรยาตัวเอง และยังทรยศความเชื่อมั่นที่นางมีต่อเขาด้วยการคิดจะยกตำแหน่งเ้าสำนักให้อู๋ฟ่าน
เมื่อญาติสองฝั่งบ่มเพาะความไม่ลงรอยฝั่งญาติสกุลเฉียนจึงแยกตัวไม่มาเกี่ยวข้องกับเื่ภายในอีกทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับญาติทางนั้นเริ่มห่างเหิน
สำนักคุ้มภัยสกุลเฉียนไม่ควรตกอยู่ในอุ้งมือของคนที่ไม่มีแม้สายเืเกี่ยวพันนางต่อต้านความคิดที่เริ่มเห็นลางๆ ของเขาทุกทางทว่าท่านพ่อกลับยกเื่แต่งงานมากดดัน หากนางอยากรับ่ดูแลสำนักนางจะต้องแต่งงานกับคนที่เขาเลือกให้ หรือคนที่เขาคิดว่าเหมาะสมเท่านั้น
ฝันไปเถอะ! นางไม่เคยคิดจะใช้วิธีนี้ในการขึ้นนั่งตำแหน่งเ้าสำนักด้วยซ้ำแม้ท่านแม่ได้เคยฝากฝังนางไว้กับฝูเมิ่ง ต่อให้เป็เขานางยังไม่อยากแต่ง นางชอบเดินทางคุ้มกันขบวนสินค้าไปยังที่ต่างๆมิใช่หาสามีมารับ่ดูแลสำนักแล้วตนเองต้องยอมอยู่เฝ้าเรือน จะเลือกแต่งกับใครล้วนเป็เื่บีบบังคับทำร้ายใจนางยิ่งหรือคำพูดจากญาติๆที่ว่าเขาจำใจแต่งกับท่านแม่เพื่อหวังตำแหน่งเ้าสำนักคุ้มภัยจะเป็เื่จริง เขาถึงไม่สนใจไม่ยอมรับความคิดของนาง
สำนักคุ้มภัยสกุลเฉียนคือความภาคภูมิใจของท่านตานางจะทำทุกทางเพื่อแย่งชิงมาก่อนจะตกเป็ของอู่ฟ่าน เอาสิ...จะบีบให้นางแต่งงานนางก็จะแต่ง แต่เ้าบ่าวนางต้องเป็คนเลือกเอง!
1K
