เช้าวันถัดมา ลี่อินตื่นขึ้นพร้อมเสียงนกร้อง และกลิ่นหอมของชาอ่อน ๆ ที่ลอยมากับลม เธอเดินออกจากเรือนพัก เห็นทุ่งชาเขียวสดทอดยาวจนสุดตา และซินอี๋กำลังก้มหน้าตรวจดูใบชาอย่างตั้งใจ
“ตื่นแต่เช้าเลยนะแม่นาง” เขาทักเบา ๆ โดยไม่ละสายตาจากต้นชา ลี่อินยิ้มรับ ก่อนจะช่วยเขาเก็บใบชาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ระหว่างนั้น เสียงหัวเราะสดใสก็ดังมาจากทางเรือนด้านล่าง “พี่รอง! อย่าบอกนะว่าเ้าทำให้หญิงงามลงมือเก็บชาแต่เช้าแบบนี้!”
เสียงนั้นทำให้ลี่อินเงยหน้าขึ้นทันที เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาจนแทบไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา ดวงตาคมยิ้มอยู่เสมอ ริมฝีปากได้รูป และรอยยิ้มที่พาให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ
“ข้ามีนามว่า **ซินหยาง** เป็น้องชายของซินอี๋” เขากล่าวพร้อมโค้งเล็กน้อย ดวงตากะพริบอย่างขี้เล่น “และเป็น้องชายที่หล่อกว่าด้วย เ้าว่าไหม?”
ลี่อินหัวเราะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ความเป็กันเองของเขาทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย ซินอี๋เพียงแค่ส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างเอือมระอา แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรน้องชาย
ซินหยางแตกต่างจากพี่ชายโดยสิ้นเชิง หากซินอี๋คือูเาสงบ ซินหยางก็คือสายลมที่พัดพาเสียงหัวเราะ เขาพูดเก่ง เข้ากับใครก็ได้ และรู้วิธีทำให้คนรอบข้างรู้สึกดี
“ข้าพึ่งกลับจากเมืองหลวง พอดีไปเจรจาเื่ราคาชากับพ่อค้าฝั่งเหนือมา มีแนวโน้มดีนะพี่รอง” เขาพูดพลางหยิบซองเอกสารบาง ๆ ออกมา ส่งให้ซินอี๋
ลี่อินนั่งฟังเงียบ ๆ แต่ประทับใจในความฉลาดและท่าทางคล่องแคล่วของซินหยาง เขาไม่ใช่แค่เ้าสำราญ แต่ยังมีหัวด้านการค้าขาย และใช้เสน่ห์ได้อย่างชาญฉลาด
“แล้วแม่นางลี่อิน… เ้าจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนหรือ?” ซินหยางหันมาถามด้วยสายตาแฝงแววซน “หรือว่ากำลังมองหาสามีชาวไร่ดี ๆ สักคน?”
ลี่อินยิ้มตอบโดยไม่พูดอะไร เธอรู้ทันทีว่า…นอกจากซินอี๋แล้ว ตอนนี้เธออาจต้องระวังหัวใจของตัวเองให้มากกว่าที่เคย
และนี่อาจเป็เพียงจุดเริ่มต้นของเกมหัวใจ ที่เธอไม่เคยเล่นมาก่อน...