เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第三十五章

        ไห่เปียวแกว่งขวดยาไปมาพร้อมกับใช้ความคิดแต่เพียงแค่ลมหายใจเข้าออกเพียงครั้งเดียวเขาก็โยนยาขึ้นเหนืออากาศแล้วคว้าหมับกำแน่นเอาไว้ในมือ

        "ข้าคิดได้แล้ว ช่วยไม่ได้นี่นะ ถึงข้าจะยกให้ท่านเป็นพี่ใหญ่ก็จริงแต่ว่าลองมาคิดให้ถ้วนถี่แล้วหากปล่อยท่านไว้ก็คงเป็นเสี้ยนที่คอยตำมือให้ข้าหงุดหงิด ดังนั้นอภัยให้ข้าก็แล้วกัน ยานี้น่ะมันแค่จะทำให้ท่านรู้สึกอยู่มิสู้ตายทรามนนิดหน่อยเท่านั้นเอง"เขาก้มลงยิ้มหวานให้กับคนที่กำลังหลับสนิท มือขาวเปิดสาบเสื้อตัวในออกจนมองเห็นผ้าลินินสีขาวพันแผลเอาไว้แน่น เขาแกะปมมัดออกช้าๆจนเห็นบาดแผลรอยกรีดเป็นทางยาวและยังมีเลือดซึมออกมาอยู่ไม่น้อย เขาเปิดจุกไม้ออกค่อยๆโรยผงสีขาวไปตามแนวยาวของแผลจากนั้นก็ปิดผ้าแล้วมัดกลับเช่นเดิม

        "ข้าขอโทษนะพี่ใหญ่"ไห่เปียวยิ้มน้อยๆแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะจิบน้ำชาไปพลางเพื่อรอเวลา เพียงชั่วก้านธูปร่างบนเตียงเริ่มกระสับกระส่ายดิ้นไป

        "อือออ ชะ..ช่วยข้า.."เสียงเงียบไปจากนั้นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดกลับดังลั่นห้องอีกครั้ง

        "อ๊ากกกก เจ็บ เจ็บเหลือเกิน"ฟ่านเสวียนผุดลุกนั่งดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองกระชากผ้าพันแผลออก บัดนี้แผลที่เป็นทางยาวเกิดรอยไหม้พุพองขึ้นเนื้อเริ่มเปื่อยยุ่ยเจ้าตัวใช้มือกระชากเนื้อตนเองออกจนเห็นเนื้อสีแดงปนเลือดแผลแหวะหวะมากกว่าเดิม เสียงร้องโหยหวนทำให้ไห่เปียวรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปดู ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจในผลที่เกิดขึ้น

        "ช่วยด้วย...ใครก็ได้ช่วยที"ไห่เปียววิ่งไปกระชากประตูออกเกือบชนกับหัวหน้าหน่วยที่สวนเข้ามาในห้อง

        "เกิดเรื่องใดขึ้น"หัวหน้าหน่วยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนเหลือบสายตาไปมองบนเตียงแล้วต้องตะลึงกับภาพที่เห็น สภาพของฟ่านเสวียนยามนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดเอวบางเนื้อแหว่งหายไปเพราะฝีมือของเจ้าตัวกระชากมันออก เนื้อเปลี่ยนเป็นสีดำเปื่อยยุ่ยลามไปเรื่อยๆ ดวงตาเบิกกว้างแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด

        "ไป...เจ้าส่งม้าเร็วไปเรียนท่านประมุขเดี๋ยวนี้ ตามหมอเหยียนมาด้วย เร็วเข้า"หัวหน้าหน่วยได้สติรีบปราดเข้าไปถึงตัวฟ่านเสวียน ใช้สองนิ้วจี้จุดที่ไหล่และหลังเพื่อไม่ให้ฟ่านเสวียนขยับตัวได้ ฟ่านเสวียนใบหน้าซีดขาวราวกับผีดวงตาแดงช้ำผมดำขลับที่เคยยาวสยายยุ่งเหยิงจนไม่น่าดู

        "ปล่อยข้า ...ข้าเจ็บปล่อยข้า "น้ำเสียงแหบแห้งเปล่งออกมาด้วยความยากลำบาก

        "อกทนก่อนเถอะคุณชาย ข้ากำลังตามหมออีกประเดี๋ยวก็มาแล้ว"จบประโยคเสียงฝีเท้ากระชั้นเข้ามา

        "เร็วท่านหมอคุณชายเกิดเรื่องแล้ว"หัวหน้าหน่วยถึงขั้นเหินไปอุ้มท่านหมอเข้ามาที่เตียง ทันทีที่เห็นหมอเหยียนถึงกับเบิกตาค้าง

        "เป็นไปไม่ได้.."

        "เหตุใด เกิดเรื่องใดกันแน่ท่านหมอ"หมอเหยียนไม่ตอบคำรีบหยิบห่อสีขมุกขมัวเปิดออกแล้วหยิบเข็มเงินที่ยาวผิดปรกติสองเล่มขึ้นปักกลางศรีษะของฟ่านเสีวยนทันที ร่างของฟ่านเสวียนแข็งทื่อจนน่าตกใจ หัวหน้าหน่วยใบหน้าซีดเผือดตาม ต่อให้เขารบราฆ่าฟันผู้คนมามากมายแต่ถึงกับรับไม่ได้เมื่อเห็นสภาพของคนผู้นี้

        "ใคร!"

        "ใครอะไรท่านหมอโปรดแถลง"หัวหน้าหน่วยถามเสียงดุดัน

        "ยานี่เป็นของเผ่าจั๋วอยู่ไกลโพ้นคนที่จะนำมันเข้ามาได้ต้องมีทั้งเงินและอำนาจ"

        "แล้วหนทางรักษาล่ะขอรับ"

        "อืม..เรื่องนี้ข้าเองก็จนปัญญาแล้ว ยานี่มีใช้แต่ไม่มียาแก้"หัวหน้าหน่วยเข่าทรุดลงกระแทกกับพื้นเมื่อได้ยิน

        "ข้าจะตอบท่านประมุขเช่นไร ความผิดของข้าเอง ข้าเองจะทำเช่นไรดี"

        "ใจเย็นก่อนเถอะค่อยๆคิด จื่อหลงรู้เรื่องนี้แล้วหรือไม่"

        "ข้าส่งม้าเร็วไปแล้วขอรับ"

        "อืม ข้าจะพยายามขับพิษให้เขาเท่าที่จะทำได้ ที่เหลือล้วนแล้วแต่โชคชะตา"หมอเหยียนขึ้นไปนั่งบนเตียงจับตัวฟ่านเสวียนที่แน่นิ่งลงนอนตะแคงเพื่อจะได้สำรวจบาดแผลได้เต็มตา แผลของฟ่านเสวียนบัดนี้เนื้อถูกดึงออกจนเห็นกระดูกสีขาวโดยเจ้าตัว กลิ่นเหม็นเน่าปนกลิ่นคาวเลือดโชยมาเป็นระยะน่าสะอิสะเอียนยิ่ง หมอเหยียนเหงื่อผุดพราวเต็มใบหน้าเจ้ายานี่ชื่อของมันเหมาะสมกับฤทธิ์ของมันแท้จริง มันจะกัดกินเนื้อให้เน่าเปื่อยลงไปเรื่อยๆจากแผลเล็กน้อยกลายเป็นแผลกว้างมากขึ้นทั้งปวดและร้อนราวกับถูกเพลิงแผดเผา เขาใช้เข็มเงินจิ้มลงไปรอบๆแผลเพื่อหยุดพิษไม่ให้ลุกลามและใช้แผ่นเหล็กบางเฉียบสีดำค่อยๆเฉือนเนื้อที่กลายเป็นสีดำเน่าเปื่อยออก ฟ่านเสวียนแน่นิ่งคล้ายตายไปแล้วไม่ต่างกับหัวหน้าหน่วยและลูกสมุนที่ยืนเป็นห่วงทั้งยังต้องอารักขาความปลอดภัยให้เต็มที่จนลืมสังเกตุคนผู้หนึ่ง ใบหน้างามงุ้มงอลงอย่างเห็นได้ชัดขวดสีชาดถูกเทผงสีขาวออกละลายกับน้ำชาแล้วเททิ้งลงหน้าต่างควันสีขาวบางเบาแทบสังเกตุไม่เห็นจางหายไปอย่างรวดเร็ว

        "ทุกท่าน ข้าไปเตรียมอ่างน้ำมาดีหรือไม่"ไห่เปียวเสนอแนะ

        "ดี เจ้าไปนำมา"ไห่เปียวหมุนตัวออกไปรวดเร็วขวดยาสีขาวจะอยู่ใกล้ตัวให้เป็นพิรุธไม่ได้ เขากลับเข้าไปที่ห้องพักตนเองรีบเอาขวดยานั้นซุกซ่อนไว้ที่รอยแตกของผนังจากนั้นนำรูปภาพมาแขวนปิดร่องรอยเอาไว้ ถึงแม้นจะปลดรูปลงมาก็มองเห็นเพียงแค่รอยแยกเท่านั้น จากนั้นเจ้าตัวเดินไปยังครัวเพื่อของอ่างน้ำร้อนไปให้ท่านหมอเหยียน ทันทีที่เดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารู้ดีว่านั้นคือเสียงของผู้ใด ไห่เปียวสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อตั้งสติ

        "น้ำร้อนมาแล้วท่านหมอ"ไห่เปียวส่งเสียงปนหอบ ใบขาวรีบวางอ่างน้ำเพราะตกใจจนกลัวจะทำอ่างหล่นลงพื้น สีหน้าของจื่อหลงบัดนี้ดูน่ากลัวยิ่งนัก เหล่าบรรดาคนในพรรคล้วนหลบอยู่ข้างๆแบ่งเป็นสองฝั่ง มิกล้าเงยหน้าขึ้นมองมัจจุราชที่กำลังส่งสายตาพิฆาตอยู่ข้างหมอเหยียน

        "มันผู้ใด เป็นมันผู้ใด"จื่อหลงใช้กำลังภายในพุ่งปราดเดียวถึงตัวของไห่เปียว เขาคว้าขอมือเล็กเอาไว้จนแน่น

        "ตอบข้ามา!"

        "ขะ..ข้าไม่รู้"

        "ไม่รู้รึ เจ้าเป็นผู้ดูแลเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร"จื่อหลงตวาดกลับ

        "ขะข้าไม่รู้จริงๆขอรับ ถะ ถามท่านหัวหน้าหน่วยได้ พอข้าเห็นเขากรีดร้องขาก็รีบตะโกนให้คนช่วย"ไห่เปียวตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้นดวงตาแดงก่ำคลอด้วยหยดน้ำตา สีหน้าหวาดกลัว จื่อหลงชะงักมือแล้วสะบัดออกก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง สีหน้าของเขากระวนกระวายดวงตาเจ็บช้ำเมื่อเห็นชิ้นเนื้อของฟ่านเสวียนถูกเฉือนออกไปเรื่อยๆ

        "ท่านหมอ เขา..."หมอเหยียนไม่กล่าวสิ่งใดได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ จื่อหลงกัดกรามแน่นบดกันจนได้ยินเสียงกรอด สองมือกำหมัดแน่นคล้ายพยายามระงับสติ

        "หัวหน้าหน่วยเจ้าเดินยามตลอดเวลาหรือไม่"

        "แน่นอนขอรับ ข้ามิอาจเพิกเฉยต่อคำสั่ง พวกเราตรวจตราตลอดเวลาไม่มีสิ่งใดผิดปรกติเลยแม้แต่น้อย"หัวหน้าหน่วยยืนยันหนักแน่น ปู้เฉินที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เงียบๆใช้หางตาสังเกตุสีหน้าของไห่เปียว เขามั่นใจว่าเรื่องนี้ไห่เปียวจะต้องมีส่วนรู้เห็นแน่นอน

        "ข้ากำลังดื่นน้ำชาแล้วจู่ๆคุณชายฟ่านก็ลุกพรวดขึ้นร้องโหยหวน ข้าจึงรีบไปเรียกท่านหัวหน้าหน่วย"

        "เอาล่ะเลิกเถียงกันได้แล้ว ยาชนิดนี้สามัญชนไม่สามารถแสวงหามาได้ง่ายๆหรอก จื่อหลงเจ้าอย่าใช้กำลังตั้งสติให้มั่น ข้าพยายามเอาเนื้อเน่าออกให้มากที่สุดแล้วเข็มที่ข้าสะกัดนี้สามารถหยุดมันได้เพียงสองชั่วยามเท่านั้น เจ้าต้องไปหางูเหลียงที่ยอดเขามา มันไม่ได้เจอง่ายๆพิษของมันร้ายแรงยิ่งผู้ใดถูกขบกัดจะทำให้พิษลามอย่างรวดเร็วเพียงสองอึดใจก็ไม่มีลมหายใจแล้ว ข้าจะใช้คมเขี้ยวของมันหยุดพิษชนิดนี้ ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะได้ผลหรือไม่ อย่างน้อยก็ให้ข้าได้ลองดู เรื่องนี้ต้องขอสวรรค์เมตตาแล้ว"

        "ได้ ท่านรอข้าเดี๋ยว ฝากเขาด้วย"จื่อหลงหมุนตัวเกินจากไปรวดเร็วปู้เฉินเองก็ติดตามไปอย่างกระชั้นชิด

        บนเทือกเขาหนาวเหน็บกระทั่งใบไม้ยังยืนต้นตายขาวโพลนปกคลุมไปด้วยหิมะ สองบุรุษเหินจากกิ่งไม้หนึ่งไปยังกิ่งไม้หนึ่ง มองหาสิ่งมีชีวิตที่มีน้อยนิด

        "นายท่าน"ปู้เฉินเอ่ยขึ้น

        "ข้ารู้"

        "หมายความว่าท่านรู้หรือขอรับ"

        "อืม เจ้าคิดว่าข้าโง่ปานใด"

        "ไม่ขอรับ"

        "เพียงแต่เรายังไม่มีหลักฐาน เขาเป็นใคร ข้าเป็นใคร ตอนนี้ต่อกรได้หรือ"

        "ขอรับ"ปู้เฉินถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้ยินคำตอบ

        "เป็นข้าเองที่ประมาท คิดว่าถ้าเสี่ยวเสวียนอยู่กับเขา เขาคงไม่กล้าทำสิ่งใดเพราะถ้าทำเราต้องรู้ตัวแน่ ข้าคิดผิดไปจริงๆ"

        "แค่นี้ก็ถือว่าสวรรค์เมตตาเรามากแล้วขอรับ"

        "เจ้าหมายความเช่นไร"จื่อหลงกวาดสายตามองหางูเหลียงไปด้วยสุดท้ายประโยคนั้นทำให้เขาต้องหันกลับมามองปู้เฉินเต็มตาอีกครั้ง

        "ข้าหมายถึง"ปู้เฉินเงียบไปไม่กล่าวให้จบประโยค

        "ข้ากลัวท่านหลงผิด"ปู้เฉินยอมรับในครั้งสุดท้าย

        "ข้าไม่โง่ ข้าไม่โง่"จื่อหลงพึมพำ ทันใดนั้นเองหน้าอกของเขารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมากระทันหันจนต้องยกมือกุมเอาไว้

        "ท่าน.."ปู้เฉินรีบเข้าประคองแขนทันที

        "ข้าไม่เป็นไร"

        "แต่ท่าน"

        "ข้ารู้สึกแปลกๆแต่ช่างเถอะมันหายแล้ว หางูเหลียงก่อนเถอะ เราต้องรีบแล้ว"ปู้เฉินพยักหน้าแยกย้ายกันเหินตามยอดไม้เพื่อมองหา

        ยามนี้ไห่เปียวเดินกลับมานั่งที่ห้องพักตนเองแล้วสองมือกุมกันบีบแน่นด้วยกลัวว่าจะหางูเหลียงเจอ

        "ไม่นะ ท่านพ่อบอกเองว่าไร้หนทางรักษา แล้วถ้างูนั่นช่วยได้ยานี้จะมีประโยนข์ใดอีกเล่า"เขาทุบมือลงบนโต๊ะแรงจนได้ยินเสียงตึง สายตาลุกวาบ

        "ท่านพี่ใหญ่ช่างทนทานเหลือเกินนะ เอาเถอะไม่เป็นไรถึงท่านหายข้าก็ยังสามารถทำให้เขาอยู่ใต้อำนาจข้าได้อยู่ดี หึหึ"ไห่เปียวอารมณ์ขึ้นมาทันที เขาขยับตัวลุกขึ้นเดินออกจากห้องเพื่อไปยังห้องครัว

        "ให้ข้าช่วยพวกท่านเถอะ อย่างไรเสียท่านประมุขก็เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของข้า"ไห่เปียวปรุงอาหารเลิศรสด้วยความรู้สึกอิ่มเอมฮัมเพลงกล่อมเด็กเบาๆตามไปด้วย ยามที่ผู้คนพลั้งเผลอเขาแอบเทผงสีขาวละเอียดลงไปในเหยือกชาประจำตัวของจื่อหลงเมื่อมันถูกความร้อนมันจะละลายจนมองไม่เห็นและไม่รู้สักนิดว่ามีสิ่งปะปนอยู่

        #แอบร้ายอะแก ಠ益ಠ