ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล)**จบแล้ว**

ตอนที่ 58 :จะทำแบบนี้จริงหรือ ?

ถ้าหลิวซือกั๋วอยู่คนเดียวการได้เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็เหมือนหนูเจอแมว

อย่างไรก็ตามตอนนี้เจิ้งต้าเป่าอยู่กับเขาด้วย เขาจึงกล้าพูด

“มีธุระอะไรกับฉัน? ”

เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ดูไม่ดีหลิวซือกั๋วรู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก เขาจึงถามอย่างเย้าแหย่

เจียงเสี่ยวไป๋มองเขาอย่างเย็นชา

“นายจงใจขึ้นราคารับซื้อให้สูงเพราะต้องการขัดขวางกิจการของฉันใช่ไหม ? ”

หลิวซือกั๋วระเบิดหัวเราะ

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หยุดและพูดว่า “ฉันตั้งราคาเอง มันจะไปเกี่ยวกับนายได้อย่างไร ? ”

ประโยคนี้ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกโกรธมากขึ้นแต่ไร้คำพูดที่จะโต้แย้ง

หลังจากนั้นไม่นานเจียงเสี่ยวไป๋ก็ระงับความโกรธในใจของเขาและพูดว่า “หลิวซือกั๋ว ต่างคนต่างทำธุรกิจของตัวเองไม่เห็นจำเป็นต้องขึ้นราคาเลย ไม่อย่างนั้นนายกับฉันถอยคนละก้าว รับซื้อราคาชั่งละ4 เหมาเหมือนกันดีไหม ? ”

“เจียงเสี่ยวไป๋นี่นายกำลังขอร้องฉันหรือ ? ”

หลิวซือกั๋วหัวเราะอีกครั้งเขาโบกมือและพูดว่า “ต่างคนต่างมีแนวทางทำธุรกิจของตนเอง ฉันจะรับซื้อที่ราคา 4.5 เหมานี่แหละ”

หลังจากเขาหยุดไปเขาก็พูดต่อ “ฉันจะบอกนายให้นะ ฉันรับซื้อราคานี้ไม่ใช่แค่ในเจียงวาน เท่านั้นแต่ยังรวมไปถึงในถังซาน ไป๋หยาง ว่านไจ้ และแถบภูเขาชิงหลง ลูกพี่เฉินได้ส่งคนไปรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กแล้วดูท่าว่าตอนนี้นายคงไม่สามารถหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้แล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“นาย...จะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม ? ”

แววตาของเจียงเสี่ยวไป๋ฉายให้เห็นความดุร้ายเขาถามด้วยความโกรธ

หลิวซือกั๋วกลัวสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หลังจากตั้งสติได้ เขาก็พูดอย่างหนักแน่นว่า “ฉันจะทำแบบนี้แหละนายจะทำไม ? ”

“จะทำยังไงงั้นหรือ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ทำเป็นยิ้มเย้ยหยัน“แค่ฉันเห็นหน้านาย ผิวของฉันก็คันยุบยิบแล้ว เชื่อไหมล่ะว่าฉันเอานายถึงตายได้เลย”

ขณะที่เขาพูดเขาก็ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วก้าวไปข้างหน้า ทำท่าเหมือนจะลงไม้ลงมือ

เมื่อหลิวซือกั๋วเห็นแบบนั้นจึงรีบถอยและไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเจิ้งต้าเป่าปากก็ตะโกนเสียงดังว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ นายอย่ามายุ่งกับฉัน ตอนนี้ฉันมีลูกพี่เฉินคุ้มกะลาหัวอยู่ถ้านายกล้าก็ลองดู”

เท้าของเจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปเล็กน้อยพร้อมกับสีหน้าขัดแย้ง

“เจียงเสี่ยวไป๋ทำธุรกิจก็ควรปฏิบัติตามกฎของการทำธุรกิจ ถ้านายเอาชนะคู่แข่งด้วยการทุบตี แบบนั้นมันเป็นธุรกิจประเภทไหนกัน? ”

เจิ้งต้าเป่าชำเลืองมองหลิวซือกั๋วด้วยความไม่พอใจเขาก้าวไปข้างหน้า แขนทั้งสองข้างกอดอกที่แข็งแกร่งของเขาไว้ และพูดเบา ๆ ว่า “ตอนนี้หลิวซือกั๋วอยู่ในความคุ้มครองของฉันถ้านายต้องการต่อสู้ ฉันยังพาลูกน้องมาด้วยอีกหลายสิบคน”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋วูบไหวราวกับว่าเขาอยากจะลงมือแต่ก็กังวลเช่นกัน

ในเวลานี้หลายคนมาที่ลานบ้านของเจียงไห่โจว

“เสี่ยวไป๋ทำธุรกิจอย่างสงบตั้งใจสร้างรายได้  อย่าก่อเรื่องอีกเลย”

“ใช่ เสี่ยวไป๋อย่าโทษหลิวซือกั๋วเลย เขาจ่ายในราคาสูงกว่า เราต้องขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เขาอยู่แล้ว”

“เสี่ยวไป๋  หลิวซือกั๋วก็เป็นคนในหมู่บ้านเช่นกันนายเอาแต่รังแกเขาแบบนี้ หรืออยากให้พวกเราดูถูกนายอีก”

“……”

ทุกคนพยายามเกลี้ยกล่อมเขาส่วนเจียงไห่หยางก็ด่าทอลูกชายด้วยความโมโห “ไอ้ลูกชายหัวรั้น ก่อนหน้านี้แกบอกกับพ่อยังไงหรือว่าจะพูดแล้วคืนคำตัวเอง ? ”

“กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะอย่าทำอะไรที่น่าอายอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ถูกพ่อดุและไม่กล้าตอบโต้

ด้วยสายตาที่ดุร้ายเขามองไปที่เจิ้งต้าเป่าอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะกัดฟันพูดว่า “เอาล่ะ วันนี้ฉันจะไว้หน้านาย”

เขาหันไปแล้วพูดขู่ทิ้งท้ายไว้“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กไม่ได้”

หลังจากพูดจบเขาก็เดินจากไปด้วยความโกรธ

ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋เดินจากไปหลิวซือกั๋วก็ยืดอกอย่างภูมิใจอีกครั้งและพูดเสียงดังว่า “เพื่อนบ้านทุกคนถ้ามีมันฝรั่งลูกเล็กที่บ้านก็รีบเอาใส่กระสอบและชั่งมาเลย ฉันรับซื้อทั้งหมดที่มีในราคาชั่งละ4.5 เหมา”

“ฉันขาย ฉันขายเดี๋ยวชั่งของลุงไห่โจวแล้วไปที่บ้านฉันต่อนะ”

“ไปที่บ้านของฉันด้วยฉันเอาใส่กระสอบไว้หมดแล้ว เหลือเพียงแค่ชั่งน้ำหนักเท่านั้น”

“บ้านไหนยังไม่ได้เอามันฝรั่งใส่กระสอบไว้ทีหลังไปบ้านฉันก่อนเถอะ”

“พี่ซือกั๋วบ้านผมมีมันฝรั่งลูกเล็กเยอะมาก น่าจะอย่างน้อย 600 ชั่ง”

“ซือกั๋ว โชคดีที่มันฝรั่งของฉันยังไม่ได้ขายให้เจียงเสี่ยวไป๋เขาให้ราคาเพียงชั่งละ 5 หลี ถ้าฉันขายมันไป ฉันคงขาดทุนเยอะมากจริงไหม ?”

“ใช่แล้ว ดีที่ซือกั๋วมีน้ำใจให้ราคาชั่งละตั้ง 4.5 เหมา เมื่อก่อนต่อให้ฝันไปก็ยังไม่คิดว่าจะขายได้ราคานี้เลย”

“ฮ่าฮ่า ขายได้ราคาสูงขนาดนี้ดูเหมือนว่าต้องชวนซือกั๋วไปดื่มหน่อยแล้ว”

“ใช่อย่างนั้นวันหลังก็เรียกซือกั๋วและเยี่ยนผิงไปดื่มฉลองที่บ้านกัน”

“……”

ทุกคนพูดคุยอย่างดีใจและประจบประแจงหลิวซือกั๋วให้ไปซื้อมันฝรั่งลูกเล็กที่บ้านพวกเขาก่อนและหลายคนต่างกำลังยกยอหลิวซือกั๋ว

หลังจากได้ยินแบบนี้หลิวซือกั๋วรู้สึกอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษ

เจียงไห่หยางคร้านจะสนใจเจ้าคนหลงตัวเองคนนี้แล้วเขาตะคอกและโบกมือให้เจียงเสี่ยวเฟิงและเจียงเสี่ยวเหลย ออกไป

สุดท้าย เจียงเสี่ยวไป๋กลับบ้านและทำซอสสูตรลับของเขาต่อ

“ทำไมคุณถึงกลับมาแล้วนิ่งเงียบแบบนี้ล่ะ? ”

หลินเจียอินกำลังฝึกทำซอสสูตรลับขณะมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยดวงตาคู่งามและถามอย่างสงสัย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดอย่างสบายๆ ว่า “ผมดูนิ่งเงียบหรือ ? ปกติผมก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ ? ”

“ผิดปกติ”

หลินเจียอินส่ายหัวและพูดอย่างหนักแน่นว่า“คุณดูใจเย็นมาก คุณต้องอดทนกับความรู้สึกไม่ดีอยู่ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะมองไปที่ใบหน้าสวยงามของหลินเจียอินแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “หรือคุณอยากให้ผมวู่วามล่ะ? ”

เขาจ้องเธอด้วยสายตาแพรวพราวหลินเจียอินจึงรีบก้มหน้าลง

“พูดตามตรงนะ คุณทำตัวขี้เล่นตลอดเวลาได้ยังไง? ”

หลินเจียอินกล่าวด้วยความโกรธ

เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธและพูดว่า “ผมไม่จริงจังตรงไหน ? ”

หลินเจียอินพูดไม่ออกทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ?

เธออดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขาและมองเขาอย่างแข็งกร้าวราวกับจะบอกว่าฉันจะโกรธถ้าคุณทำแบบนี้อีก

ไม่กลัวฟ้าดิน แต่กลัวเมียโกรธ

เจียงเสี่ยวไป๋ตกใจและรีบพูดว่า“คิดว่าผมจะไปสู้กับเขาจริง ๆ น่ะหรือ ? ”

เขาส่ายหัวและพูดว่า“มันไม่คุ้มหรอก”

หลินเจียอินผงะเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธที่จะไปมีเรื่องกับคนอื่น

สิ่งนี้ทำให้เธอมีความสุขมาก

ที่ผ่านมาไม่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะร้ายกาจเพียงใดไม่ว่าเขาจะชกต่อยเก่งแค่ไหน เธอก็ไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลยแต่ตอนนี้เขาทำงานทุกวันเพื่อหาเงิน และท่าทีที่สงบเรียบง่ายของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

“ต่อให้เราจะหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กไม่ได้แต่เรายังมีฟักเขียว”

หลินเจียอินพูดเบาๆ เพื่อปลอบเจียงเสี่ยวไป๋และตัวเธอเอง

แม้ว่ารายได้ส่วนใหญ่มาจากการขายผัดมันฝรั่งแต่เธอจะไม่ยอมแพ้

แต่ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ต้องการให้เจียงเสี่ยวไป๋ไปมีเรื่องชกต่อยกับใครเพียงเพื่อแย่งกันซื้อมันฝรั่งลูกเล็ก

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจความคิดของหลินเจียอินเขายิ้มและพูดว่า “เมียจ๋า ไม่ต้องกังวล ธุรกิจของเราจะไม่ได้รับผลกระทบแน่นอน”

หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเธอรู้สึกตัว เธอจึงรีบถามว่า “คุณแอบทำเรื่องไม่ดีจริงด้วย บอกฉันมาเร็ว ๆว่าคุณมีแผนอะไร ? ”

คือ……

ภรรยาของเขาฉลาดมากจนเขาไม่สามารถปิดบังได้

เจียงเสี่ยวไป๋ทำอะไรไม่ถูกและกำลังจะบอกหลินเจียอินถึงแผนของเขา แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากข้างนอก

“เจียงเสี่ยวไป๋ อยู่ในบ้านหรือเปล่า ?”

เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินมองหน้ากันแล้วถามกลับ “ใครน่ะ ? ”

พูดแล้ว เขาก็เดินออกไป

“ฉันเอง ถานชิงซาน”

เจียงเสี่ยวไป๋เปิดประตูและพูดด้วยรอยยิ้ม“พี่ชิงซาน เขามานั่งก่อนสิ ทำไมพี่ถึงมาที่บ้านผมในเวลานี้ได้ ? ”

ในขณะนี้ทุกครัวเรือนกำลังยุ่งอยู่กับการขายมันฝรั่งลูกเล็กให้กับหลิวซือกั๋วเจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อถานชิงซานมาหาเขาในเวลานี้