ตอนที่ 8
ค้นหาคน
“รู้หรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป”หลี่ลู่ชิงผู้เป็พี่ชายยืดกอดอกอยู่ที่ใต้ต้นไม้หลังหมู่บ้านด้วยท่าทีดุๆราวกับกำลัง้าจะต่อว่าน้องสาวที่กำลังก้มหน้าหงอยอยู่ข้างหน้าเสียให้ได้แต่จะไม่ต่อว่านางได้อย่างไรเมื่อครู่นางเพิ่งจะก่อเื่แล้วใช้พลังของตนทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่เลยนี่นาแม้จะไม่มีผลเสียเพราะโดนลบไปแล้วก็ตามแต่การเข้าไปยุ่งกับห้วงเวลานั้นเป็เื่ไม่สมควรทำแม้ผู้ลงมือกระทำจะเป็เทพก็ตาม
“ข้า....ข้าขอโทษเ้าค่ะ......”หลี่หลินเยว่ผู้เป็น้องเห็นพี่ชายทำหน้าดุแบบนั้นก็ไม่กล้าเถียงอะไรกลับแม้ฐานะที่แท้จริงของทั้งสองจะเป็เทพกับิญญาที่เทพองค์นั้นพามาเพื่อบ่มเพาะนิสัยแต่เพราะเวลาที่ผ่านมาฝ่ายลู่ชิงก็เหมือนจะเป็ผู้ดูแลเสียมากกว่าแถมปกติลู่ชิงไม่ค่อยจะแสดงท่าทีโมโหออกมาด้วยการที่เขาโกรธแบบนี้แสดงว่านางต้องทำเื่ไม่เหมาะสมมากแน่ๆ
“เ้ารู้หรือเปล่าว่ามีหลายต่อหลายโลกที่ต้องวุ่นวายเพราะการกระทำอย่างไม่ยั้งคิดของเหล่าเทพเ้ามีพลังมากมายเพียงใช้พลังเพียงเล็กน้อยก็อาจจะทำให้โลกใบนี้ผิดเพี้ยนไปได้แม้เมื่อครู่จะเป็การบิดเบือนเวลาเพียงครู่เดียวแต่ก็อาจจะทำให้เวลาของมิติต่างๆเกิดการผิดเพี้ยนไปด้วยได้นะ”ลู่ชิงพูดด้วยสีหน้าจริงจังเป็อย่างมากแม้มิติแต่ละมิติจะเหมือนถูกตัดขาดจากกันแต่ทุกมิติก็ผลต่อกันและกันอยู่บ้างแม้จะน้อยนิดก็ตามเพราะฉะนั้นเลยไม่มีอะไรรับประกันว่าการย้อนเวลาครั้งนี้จะไม่ทำให้มีสิ่งใดเสียหาย
“อ๊ะ....แต่ข้าย้อนเวลาทุกมิติเลยนะเวลาไม่เหลื่อมล้ำกันหรอก”หลินเยว่ตอบกลับออกไปด้วยท่าทีเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องห่วงเสียอย่างนั้นแต่เพราะพูดข้ออ้างออกไปไม่ดูเวล่ำเวลาผลที่ได้ก็เลยกลายเป็สายตาดุๆของพี่ชายเสียอย่างนั้นทำเอานางกลับไปก้มหน้าเหมือนเดิมอย่างช่วยไม่ได้
“หลังจากนี้ห้ามเ้าใช้พลังตามใจชอบอีกหากไม่ใช่เื่จำเป็อย่าย้อนเวลาดื้อๆแบบนี้อีกเข้าใจหรือไม่”ลู่ชิงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจพลังของนางทำได้ขนาดนั้นเลยงั้นหรือไม่ใช่ว่าตอนลงมาเกิดในร่างนี้จะสามารถเอาพลังมาได้เพียงเศษเสี้ยวเดียวหรืออย่างไร
“เ้าค่ะ....หลังจากนี้ข้าจะระวัง”หลี่หลินเยว่ตอบพลางพยักหน้าน้อยๆด้วยท่าทีสำนึกผิดตอนที่นางเผลอทำลายหมู่บ้าน พวกคุณลุงเ้าของบ้านก็มีท่าทีเสียใจมากเพราะแบบนั้นนางเลยใจนเผลอย้อนเวลาโดยไม่ทันคิดในฐานะเทพแล้วก็เป็การกระทำที่ไม่มีความรับผิดชอบจริงๆ
“เด็กดี...ถึงพลังของเ้ากับข้าจะใช้ทำอาหารจากสัตว์อสูรไม่ได้แต่เอาไว้หลังจากนี้ข้าจะลองหาผู้ใช้พลังธาตุไฟสักคนมาช่วยเ้าก็แล้วกัน”ลู่ชิงเห็นนางมีท่าทีรู้สึกผิดขนาดนี้ก็ไม่อยากต่อว่าอะไรนางอีกแต่เื่ทั้งหมดก็เกิดเพราะนางอยากจะลองกินเนื้อของหมีตัวนั้นเท่านั้นเองพอมาคิดดูแล้วนางพยายามลงมายังโลกเบื้องล่างเพื่อจะได้ลองััรสชาติอาหารทั้งทีแถมเนื้อที่แสนล้ำค่ายังอยู่ตรงหน้าแล้วแต่กลับกินไม่ได้เป็ใครก็ต้องเสียดาย เช่นนั้นแล้วก็ต้องหาทางแก้ปัญหาเื่นี้เสียบางทีการจ้างพ่อครัวหรือแม่ครัวส่วนตัวเอาไว้สักคนก็คงเป็ทางออกที่ดี
“จริงด้วย แค่หาคนที่ใช้พลังธาตุไฟมาได้ก็พอนี่นา”หลี่หลินเยว่ได้ฟังก็เหมือนจะเพิ่งนึกออกในเมื่อนางไม่สามารถใช้ไฟของตัวเองได้ก็แค่หาคนมาสร้างไฟแทนก็พอ
วูบ....
พริบตาที่คิดออกอยู่ๆดวงตาของหลี่หลินเยว่ก็เปล่งประกายสีรุ้งซึ่งเป็หนึ่งในความสามารถของพร์ที่นางมีออกมาด้วยดวงตาคู่นี้นางสามารถมองเห็นได้ทุกสิ่งแน่นอนว่าการหาผู้มีพร์เกี่ยวกับธาตุไฟสักคนย่อมเป็เื่เล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่ดวงตาคู่นี้ทำได้
“นี่เ้า....”ลู่ชิงอยู่เบื้องหน้าดวงตาคู่นี้ก็ราวกับโดนมองทะลุเข้าไปในส่วนลึกของร่างกายเพียงแต่พริบตาเดียวเงาสีดำก็เข้ามาปกปิดร่างของลู่ชิงเอาไว้ทำให้ดวงตาของหลี่หลินเยว่ไม่อาจอ่านข้อมูลของพี่ชายนางได้แต่เื่นั้นหลินเยว่ไม่ได้สนใจอะไรเพราะเป้าหมายของนางคือเหล่าคนในหมู่บ้านต่างหากแม้ตอนนี้ในหมู่บ้านจะไม่มีผู้ใช้พลังธาตุไฟเลย แต่ก็ยังมีเหล่าเด็กๆอยู่ บางทีเด็กที่ยังไม่ทราบว่าตนเองมีพร์อะไรอาจจะมีบางคนซ่อนเร้นพร์ธาตุไฟเอาไว้ก็เป็ได้
“ไม่มี...”หลี่หลินเยว่มองไปทางหมู่บ้านชั่วอึดใจก็ทำหน้ามุ่ยก่อนออกมาอย่างช่วยไม่ได้นี่เื่ตลกอะไรกัน แม้หมู่บ้านที่พวกนางอาศัยจะมีกันไม่กี่หลังคาเรือนแต่พร์ที่หาได้ง่ายอย่างพร์ในการควบคุมธาตุต่างๆกลับไม่มีปรากฏออกมาเลย หรือนางควรไปต่อว่าเทพสูงสุดของโลกใบนี้ดีเพราะตอนนี้เหมือนเขาส่งนางลงมากลางดงอาหารแต่กลับไม่วางไม้ขีดไฟเอาไว้ให้เลย
วูบ..
แต่แทนที่จะหยุดอยู่เท่านี้ พลังของดวงตาทั้งสองกลับทวีความรุนแรงขึ้นและเพิ่มขอบเขตการตรวจสอบออกไปไกลกว่าเดิม
“เจอแล้วท่านพี่มีผู้ใช้พลังธาตุไฟอยู่ในป่าทางเหนือเ้าค่ะ”หลังจากเร่งพลังเพิ่มขึ้นในที่สุดหลินเยว่ก็พบสิ่งที่้าเสียทีแต่....คนผู้นั้นกลับอยู่ห่างออกไปนอกหมู่บ้านงั้นหรือ
“ทำไมถึงไปอยู่นอกหมู่บ้านได้ล่ะคนคนนั้นมีอาการอะไรแปลกๆหรือเปล่า”ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นลู่ชิงก็ขมวดคิ้วด้วยท่าทีกังวลทันทีคนในหมู่บ้านนอกจากเหล่านายพรานแล้วไม่ค่อยออกจากหมู่บ้านกันเท่าไหร่หากไม่ใช่พ่อค้าหรือผู้สัญจรก็อาจจะเป็คนของหมู่บ้านที่หลงออกไปในป่าก็ได้
“เหมือนจะอาการแย่มากๆบางทีอาจจะใกล้ตายแล้วก็ได้”หลินเยว่ตอบออกมาตามที่ตนเห็นแทบจะทันทีอาการของคนผู้นั้นเหมือนกำลังจะขาดใจตายไม่มีผิดแม้เ้าตัวจะพยายามสู้แต่ก็เหมือนจะใกล้หมดลมแล้ว
“งั้นเ้านำนางไปเราต้องช่วยคนคนนั้น”ทันทีที่ได้ยินว่าคนผู้นั้นกำลังจะตายหลี่ลู่ชิงก็ใช้พลังิญญาของตนเรียกลูกม้าออกมาพร้อมะโขึ้นขี่ทันทีไม่อยากจะเชื่อเลยว่าการหาผู้ใช้พลังธาตุไฟครั้งนี้จะทำให้เจอคนใกล้ตายเข้าพอดีนับว่าเป็โชคดีของคนผู้นั้นจริงๆ
.
.
.
“นี่มัน...ห่างจากหมู่บ้านมากเลยนะ”หลังจากใช้ลูกม้าที่อัญเชิญออกมาเพื่อวิ่งตามความเร็วในการบินของหลินเยว่ลู่ชิงก็พบว่านางนำทางออกมาห่างจากหมู่บ้านมาไกลมากเรียกได้ว่าตอนนี้เื่ที่คนผู้นั้นจะเป็คนในหมู่บ้านที่พลัดหลงในป่านับว่าถูกตัดทิ้งไปได้เลย แถมยิ่งเดินทางเข้ามาก็เหมือนจะไม่ใช่ป่าธรรมดาไปทุกทีใครกันที่มาใกล้ตายเอาแถวนี้
“ถึงแล้วท่านพี่คนคนนั้นอยู่ข้างในเ้าค่ะ”หลินเยว่บินมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งก็ชี้เข้าไปด้านในทันทีเพียงแต่กลิ่นอายที่ออกมาจากถ้ำกลับไม่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็สถานที่ที่มีคนาเ็กำลังเอาตัวรอดอยู่เลย
“นี่มัน...ใช่คนที่ไหนกันเล่า”ลู่ชิงขี่ลูกม้าเข้าไปในถ้ำเพียงอึดใจเดียวก็พบผู้าเ็ ที่หลินเยว่บอกเข้าจนได้ทว่า....ผู้าเ็รายนี้กลับไม่เหมือนคนเลยสักนิดแถมกลิ่นอายที่อยู่รอบๆตัวยังน่าขนลุกอีกต่างหาก
“แต่นางก็มีรูปร่างของมนุษย์นะเ้าคะ”หลินเยว่ตอบพลางชี้ไปยังร่างสีดำสนิทที่ดูเหมือนมนุษย์ที่โดนเผาไปทั้งร่างเพียงแต่รยางค์สีดำที่ราวกับเถาวัลย์กำลังแตกกิ่งก้านสาขาไปทั่วถ้ำนี้ก็ทำให้นางไม่ถูกมองได้ว่าเป็มนุษย์เสียเท่าไหร่แถมบนตัวนางยังมีอักขระบางอย่างสลักเอาไว้อีกต่างหาก
“เ้านี่มองอย่างไรก็ไม่ใช่มนุษย์แถมยังโดนคำสาปของเทพด้วย”ลู่ชิงมองอักขระสีแดงสดบนตัวนางอย่างละเอียดอีกขระเหล่านี้เป็อักขระที่เทพใช้กันแม้จะไม่ใช่แบบเดียวกับที่เทพต้นกำเนิดใช้แต่ก็ทรงพลังมากทรงพลังเกินกว่าระดับของเทพที่ปกครองโลกใบเดียวบางทีอาจจะเป็ระดับเทพผู้ปกครองมิติเลยก็ได้ ซึ่งการจะโดนเทพผู้ปกครองมิติสาปเอาเช่นนี้หากไม่ใช่เพราะกระทำผิดร้ายแรงก็ต้องทำอะไรที่เลวร้ายมากๆ แบบนั้นไม่ว่าเ้าสิ่งนี้จะเป็อะไรมันก็อันตรายต่อทั้งโลกใบนี้หรือแม้กระทั่งต่อจักรวาลนี้เลย
“ช่วย.......ช่วยด้วย”เสียงแหบพร่าที่แสนน่าสงสารของหญิงสาวเบื้องหน้าดังขึ้นอย่างทุกทรมานคำสาปของเทพไม่ใช่เื่ล้อเล่นซึ่งตัวลู่ชิงที่เคยอยู่ในมิติทรมานนั้นเข้าใจดีเลยแต่เ้าสิ่งนี้มองอย่างไรก็เป็สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายที่กระทำความผิดมาจนโดนคำสาปเืจนแทบสิ้นชีวิตไม่ทราบเหมือนกันว่ามันทรมานอยู่ที่นี่มานานกี่ร้อยกี่พันปีแล้ว แต่จะช่วยมันจากคำสาปด้วยความสงสารคงไม่ใช่เื่ดี
“เช่นนั้นข้าจะช่วยให้เ้าไปสบายก็แล้วกัน”ลู่ชิงมองรยางค์สีดำรอบๆถ้ำก่อนจะมองไล่ไปตามร่างของสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าพริบตานั้นร่างของลูกม้าที่ลู่ชิงขี่มาก็สลายหายไปก่อนที่ลู่ชิงจะเรียกทวนเล่มหนึ่งขึ้นมาแทนเ้าสิ่งนี้อ่อนแอมาก แม้แต่พลังในร่างของเด็กเช่นนี้ก็สามารถสังหารมันได้ขอเพียงแทงลงไปในแก่นของมันเท่านั้น
วูบ.....
ระหว่างลู่ชิงกำลังจะลงมืออยู่ๆแสงสีทองก็ส่องสว่างออกมาจากร่างของน้องสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พริบตานั้นรยางค์สีดำก็หดกลับเข้าไปในตัวของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าพร้อมรูปร่างที่แต่เดิมเหมือนร่างที่โดนไฟเผาจนไหม้ไปทั้งตัวจะเริ่มกลับกลายเป็หญิงสาวโฉมงามผู้หนึ่งอีกครั้ง
“นี่เ้า....รักษาไปแล้วงั้นเหรอ”ลู่ชิงมองร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวเบื้องหน้าด้วยท่าทีเหนื่อยใจก่อนจะมองไปยังน้องสาวข้างๆที่ลงมือรักษาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ก็ท่านพี่บอกว่าจะช่วยให้นางไปสบายนี่เ้าคะแถมก่อนหน้านี้ท่านยังบอกว่าต้องช่วยคนด้วย”หลินเยว่ที่ลงมือรักษาลงไปแล้วหันกลับมาด้วยใบหน้าใสซื่อเสียอย่างนั้นเล่นเอาลู่ชิงได้แต่กุมขมับกับตัวเองก็ใครจะไปคิดเล่าว่าท่านเทพต้นกำเนิดจะไม่เข้าใจว่า ไปสบาย มันหมายความว่าอย่างไร
“เื่นั้น....”ลู่ชิงได้แต่ยอมรับว่าครั้งนี้ตนสื่อสารไม่ดีเองก่อนจะมองไปยังร่างของหญิงสาวเบื้องหน้าอีกครั้งพอกลับมาเป็ร่างเดิมลู่ชิงก็ได้ทราบเสียทีว่านางคือตัวอะไรนางคือปีศาจจิ้งจอกที่มีหางจิ้งจอกสีแดงโผล่ออกมาจากด้านหลังและมีหูจิ้งจอกงอกออกมาจากบนหัวแม้ในโลกนี้จะไม่มีปีศาจแบบนี้แต่ลู่ชิงเคยเห็นอะไรแบบนี้ในมิติที่เขาจากมาเช่นกัน
“หึหึ.....ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะเป็เทพลงมาเกิดถึงกับรักษาข้าให้แบบนี้เชียว”ระหว่างกำลังคิดว่าจะจัดการอย่างไรกับปีศาจจิ้งจอกตนนี้ดีร่างของปีศาจจิ้งจอกสาวเบื้องหน้าก็ลุกขึ้นยืนช้าๆพร้อมแผ่กลิ่นอายปีศาจออกมาอย่างรุนแรง
“แต่น่าเสียดายพลังของข้ายังไม่ฟื้นฟูดี คงต้องใช้เ้าเป็ยาบำรุงสักหน่อย”ปีศาจจิ้งจอกสาวหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแหลมสูงก่อนจะเดินเข้ามาหาลู่ชิงและหลินเยว่ด้วยท่าทีราวกับตัวร้ายในบทละครแถบนางยังเรียกเปลวไฟออกมารอบตัวเพื่อเตรียมจะใช้สังหารเด็กทั้งสองเอาไว้แล้วด้วย