“ใช่ เมื่อไหร่พวกเธอจะออกไปให้พ้นๆ บ้านของฉัน” เชนอันเกาน้องชายพูดเสริมอีก ยิ่งทำให้หมานลี่ฮุยร้องไห้หนักขึ้น ทำให้พ่อของเชนเม่ยอิงที่เดินมาด้วยจากที่ไม่พูด ก็พูดออกมาว่า
“เด็กควรจะอยู่ส่วนเด็ก อย่าพูดเื่ของผู้ใหญ่ ที่พ่อพูดเข้าใจไหม” สองคนพี่น้องมองพ่ออย่างขัดใจ
“แต่พวกหนู ทนเห็นแม่ร้องไห้ทุกวันไม่ได้” เชนเม่ยอิงเถียงขึ้น เชนอันยูใที่ลูกสาวพูดกลับแบบนี้เพราะลูกของเขาไม่เคยเถียง
“ไปเอานิสัยเถียงผู้ใหญ่มาจากไหน” เชนอันยูถามขึ้น
“หนูเถียงทุกคนที่ทำให้แม่ของหนูร้องไห้” พูดเสร็จเชนเม่ยอิงก็จับมือน้องชายวิ่งออกไป
“นี่” เชนอันยูพูดได้แค่นั้น เพราะลูกสองคนได้วิ่งไปไกลแล้ว
หมานลี่ฮุยยังร้องไห้ปาดน้ำตาสะอึกสะอื้น เชนอันยูเห็นว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวกับเด็กจึงปลอบหมานลี่ฮุย
หลังเลิกเรียนสองพี่น้องไม่คุยกับพ่อ ยิ่งทำให้เชนอันยูเครียดหนักทั้งลูกทั้งเมียไม่คุยด้วย เขาจึงเดินเข้าไปเคาะประตูห้องของลูกอีกครั้ง
“เม่ยอิง อันเกา เปิดประตูให้พ่อหน่อย” แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา และเช่นเคยหมานผิงแอบมองอยู่เงียบๆ เธอทำตัวเงียบไม่รบกวนเขา แล้วก็ปิดประตูลงหันมาถามลูกว่า วันนี้เด็กพวกนั้นและสามีเพื่อนเป็อย่างไรบ้าง
“วันนี้ไอ้เด็กสองคนนั่น บอกให้พ่อของพวกมันไล่พวกเราออกจากบ้าน”
“เ้าเด็กสองตัวนี่ชักจะมากไปแล้ว” หมานผิงจึงกระซิบบอกลูกสาวว่าต้องทำตัวยังไง
คืนนั้นทั้งคืนหมานผิงคิดวางแผนว่าจะทำยังไงเพราะทั้งเพื่อนและสามีเพื่อนต่างเงียบยังไม่ออกปากไล่เธอ เธอจะรอให้ถึงวันนั้นไม่ได้ ไม่คิดว่าเ้าเด็กสองคนนั่นมันจะพูดแทนแม่ของมัน สักพักหมานผิงก็ยิ้มออกมาแล้วก็โอบกอดลูกสาว หมานลี่ฮุยแปลกใจ เพราะปกติแม่ไม่ค่อยกอดเธอเท่าไหร่
“แม่กอดหนูนี่ อยากให้หนูทำอะไร”
“แกนี่รู้นิสัยฉันจริงๆ” หมานผิงกระซิบบอกลูกสาว
“หนูไม่อยากเจ็บตัว”
“เจ็บไม่นานหรอกน่า เมื่อทุกอย่างเป็ไปตามที่ฉันวางไว้ แกกับฉันก็จะอยู่อย่างสุขสบายเข้าใจไหม” หมานผิงจ้องตาลูกสาว หมานลี่ฮุยเห็นตาของแม่ก็รู้เลยว่า ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่เธอก็ต้องทำ
หมานลี่ฮุยก็เริ่มทำตามที่แม่บอก เธอพยายามที่จะทำให้เชนเม่ยอิงและเชนอันเกาแกล้งเธอ วันนี้ระหว่างที่เดินไปโรงเรียนเหมือนทุกวัน หมานลี่ฮุยได้ทำหน้าตาล้อเลียนเยาะเย้ยเชนเม่ยอิงและน้องชาย เธอแลบลิ้นใส่สองพี่น้องนั้น ฮา ฮ่า ฮา ฮา ฮ่า แต่ไม่เปล่งเสียงออกมา เชนเม่ยอิงเห็นก็ทนไม่ได้
“เธอทำอะไร เยาะเย้ยฉันเหรอ” เชนเม่ยอิงถามออกไป ทำให้พ่อของเธอหันกลับไปมองหมานลี่ฮุยที่เดินอยู่ข้างหลัง หมานลี่ฮุยรีบทำหน้าตาคล้ายกับจะร้องไห้ทันที
“อาอิง อย่าหาเื่คนอื่น” เชนอันยูดุลูกสาว
“หนูไม่ได้หาเื่ แต่มันทำหน้าล้อหนูก่อน” เชนอันยูส่ายหน้าที่เห็นลูกสาวมีนิสัยแบบนี้
“แต่ก่อนเราไม่มีนิสัยแบบนี้นี่”
“หนูก็เป็ของหนูแบบนี้ ไม่เหมือนคุณแม่ หนูไม่ยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ ” พอพูดมาถึงตรงนี้สีหน้าของเชนอันยูก็ดูเครียดขึ้นมาทันที
เย็นนี้หมานผิงถามลูกสาวอีกครั้งว่าวันนี้เป็ยังไงบ้าง
“ลุงเชนดุนังเม่ยอิงใหญ่เลย”
“ดีมาก” พูดเสร็จหมานผิงก็เดินไปเอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้ลูกสาว
“เอาปิดปากไว้”
“ปิดทำไม”
“ก็จะหยิกแกนะสิ”
“แม่จะหยิกหนูแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ”
“ถ้าไม่แรงมันจะสมจริงได้ยังไง เอ้า ปิดปากได้แล้ว” พูดเสร็จหมานผิงก็ยัดผ้าขนหนูเข้าปากลูกสาวทันที เธอหยิกตามแขนและขาของลูกสาว ตามที่ที่คนสามารถเห็นได้ง่ายๆ หมานลี่ฮุยร้องไห้น้ำตาซึม
“ไหนยืนขึ้นให้ฉันดูสิ” หมานผิงบอกลูกสาว หมานลี่ฮุยก็ทำตามที่แม่บอก หมานผิงยิ้มอย่างพอใจแล้วก็กอดลูกสาว
วันนี้หมานลี่ฮุยก็ล้อเชนเม่ยอิงเหมือนเดิม เชนเม่ยอิงเดินเข้าไปผลักหมานลี่ฮุย หมานลี่ฮุยล้มลง เชนอันยูเข้ามาช่วยหมานลี่ฮุยให้ลุกขึ้นเมื่อเห็นรอยช้ำตามแขนและขาของหมานลี่ฮุย เขาก็ต่อว่าลูกสาว
“อาอิงทำไมถึงเป็คนอย่างนี้ อายุแค่นี้ยังทำร้ายคนอื่นแล้ว โตขึ้นมานี่พ่อคงจะสอนไม่ได้เลยใช่ไหม”
“หนูไม่อยากให้พ่อสอนหนูหรอกเพราะพ่อยังเป็ตัวอย่างที่ดีไม่ได้” เชนอันยูสะอึกกับคำพูดของลูกสาว แต่เขาจะปล่อยให้ลูกสาวดูถูกไม่ได้ เขาจึงจับแขนลูกสาวและใช้มือตีเข้าที่ลำตัวของเชนเม่ยอิง ทำให้คนที่เดินผ่านไปมา รวมทั้งเด็กนักเรียนและเพื่อนร่วมงานผู้ใต้บังคับบัญชาต่างหันมามอง เชนเม่ยอิงร้องไห้ เชนอันเการีบเข้ามาปลอบพี่สาวก่อนที่เด็กทั้งสองรีบวิ่งเข้าโรงเรียน
เชนอันยูรู้สึกเครียดที่เขาตกเป็เป้าสายตาของทุกคน เมื่อกลับมาถึงบ้านเห็นภรรยากำลังทำกับข้าว เพราะความเครียดสะสมและนึกถึงสายตาของครูในโรงเรียนเดียวกันที่มองเขาก็ทำให้เขาโมโห เดินเข้าไปถามภรรยาว่า
“ผมทำผิดแค่ครั้งเดียว คุณจะให้อภัยผมไม่ได้เลยเชียวเหรอ”
เยว่เฟยหลิง ไม่ตอบยังคงทำกับข้าวต่อ เชนอันยูยืนหันหน้าไปมาซ้ายขวา ยิ่งภรรยาไม่พูดก็ยิ่งไม่พอใจ
“ที่ผมพูดคุณไม่ได้ยินหรือไง” เยว่เฟยหลิงยังเงียบ เชนอันยูจึงจับไหล่ของภรรยาให้หันมามองเขา ทำให้ตะหลิวในมือของเธอตกลงบนพื้น แต่เชนอันยูไม่สนใจ
“ผมถามทำไมไม่ตอบ ทำผิดแค่ครั้งเดียวมันผิดมากอย่างนั้นเรอะ ฮึ” เชนอันยูบีบไหล่ของภรรยาจนเธอรู้สึกเจ็บ
1K
