รุ่งเช้าวันต่อมา ขบวนเสด็จของิคังและเหมยอิงอิงก็เดินทางมาถึงเมืองฮุ่ยิ ซึ่งทางหวังเสิ่นก็ให้การต้อนรับเป็อย่างดีจนกระทั่งเหมยอิงอิงมาถึงที่พำนัก ส่วนิคังก็เเยกไปคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ที่กำลังจะกลายมาเป็บ้านพี่เมืองน้องกัน ทางด้านจุนเป่าก็ทราบเื่ว่าเหมยอิงอิงเดินทางมาถึงแล้ว เขาเอาเเต่หมกตัวอยู่ในจวนไม่ออกไปไหนและสั่งห้ามให้ใครเข้ามาในจวนของเขาเด็ดขาด จนกระทั่งทหารนายหนึ่งเข้ามาเเจ้งข่าว…
"มีอะไร เข้ามาทำไม?"
"เรียนองค์รัชทายาท..คือว่า…"
"เรียกข้าว่าองค์ชายเฉิน เพราะตอนนี้ข้าไม่ใช่รัชทายาทแล้ว..สรุปมีอะไร?"
"ฝ่าาให้ข้ามาตามคุณชายไปพบที่จวนเต้อหัวพะยะค่ะ"
"จวนเต้อหัวเป็จวนรับรองเเขก ท่านพ่อจะเรียกข้าไปที่นั่นทำไม ในเมื่อท่านพ่อก็มีจวนของท่านพ่ออยู่แล้ว"
"เื่นั้นข้าน้อยมิทราบพะยะค่ะ" จุนเป่าลังเลหนักเพราะไม่เเน่ใจว่าคนที่อยู่จวนเต้อหัวจะเป็หวังเสิ่นจริงๆ เเต่ก็ไม่วายกล้าขัดคำสั่งของผู้เป็พ่อ จุนเป่ารีบตามทหารผู้นั้นไปที่จวนเต้อหัว ครั้นจะก้าวขาข้ามผ่านจวนออกไป จุนเป่าก็คิดได้ว่าวันนี้คือวันที่เหมยอิงอิงเดินทางมาถึงเมืองฮุ่ยิและเป็ไปได้มากว่าจวนรับรองเต้อหัวนั้นจะเป็ที่พำนักชั่วคราวของนาง
"นี่เ้าน่ะ.."
"พะยะค่ะคุณชาย?"
"เ้าจงกลับไปบอกพ่อข้าที่จวนเต้อหัวว่า หากท่านพ่อ้าพบข้าจริงๆให้ท่านพ่อมาหาข้าที่จวน เพราะข้าจะไม่ไปที่จวนเต้อหัวแล้ว หากท่านพ่อไม่พอพระทัยก็ให้มาลงโทษข้าที่จวนมุซาน ไปได้!!" ทหารผู้นั้นยืนอึ้งคล้ายกับว่ากำลังเกิดอาการกลัวต่ออะไรบางอย่าง เขายืนนิ่งตัวสั่นเกร็งไม่กล้าเดินจากไป เพียงไม่กี่อึดใจทหารผู้นั้นก็ทรุดตัวลงที่พื้นพร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้าจุนเป่า
"นั่นเ้าจะทำอะไร?"
"อภัยให้ข้าด้วยคุณชาย...แท้จริงแล้ว…เอ่อคือว่า"
"แท้จริงแล้วอะไร มีอะไรก็รีบๆพูดมา?"
"แท้จริงแล้วฝ่าาไม่ได้อยู่ที่จวนเต้อหัวพะยะค่ะ ข้าถูกองค์หญิงเหมยอิงอิงบังคับให้มันหลอกเชิญท่าน ไปหานางพะยะค่ะ ขอคุณชายทรงอภัยให้ข้าด้วยเถิดพะยะค่ะ!!"
"นี่เ้า!!..กล้าหลอกข้างั้นรึ เ้าลืมไปแล้วหรอว่าเ้าคือคนของเมืองนี้แล้วเหตุใด เ้าถึงไปเข้าข้างและทำตามคำสั่งของคนเมืองอื่น ทีนี้เ้าช่วยบอกข้าทีว่าข้าควรจะลงโทษเ้ายังไง!!"
"ข้าน้อยมิบางอาจ เเต่ที่ข้าทำไปเพราะนางขู่ข้าไว้ว่าถ้าข้าไม่ทำ นางจะไล่ข้าออกไปจากเมืองนี้พะยะค่ะ"
"เหลวไหล!!นางเป็แค่ผู้อาศัย มีสิทธิ์อะไรมาไล่คนของเมืองนี้ให้ออกไป เอาเถอะ!..ครั้งนี้ข้าจะไม่ถือโทษโกรธเ้า ไปซะ!!"
"ขอบพระทัยคุณชายที่ไว้ชีวิตข้า!!" ทหารผู้นั้นก้มหมอบคลานลงขอบคุณจุนเป่าที่ไม่ลงโทษเขา ก่อนจะรีบคลานเข่าออกไป ซึ่งที่ประจำการของทหารผู้นี้ก็คือจวนเต้อหัวนั่นเอง ทหารผู้นี้กลับมามือเปล่าโดยปราศจากเงาของจุนเป่าตามมาด้วยเลย ครั้นเมื่อเขาก้าวขาถึงจวนเต้อหัว เหมยอิงอิงที่เเต่งสวยรอเจอหน้าจุนเป่าก็ถึงกับชะงัก
"ทำไมเ้าถึงกลับมาคนเดียว ข้าสั่งให้เ้าไปตามท่านพี่จุนเป่ามาไม่ใช่หรือ..อย่าบอกนะว่า!!"
"เรียนองค์หญิงเหมยอิงอิง ท่านชายเฉินไม่สะดวกจะพบใครเวลานี้พะยะค่ะ ท่านชายกำลังอ่านเอกสารทางการเมืองห้ามคนนอกเข้าไปวุ่ยวายพะยะค่ะ"
"แล้วเ้าไม่ได้พูดตามที่ข้าบอกหรือยังไง...ข้าบอกให้เอาชื่อของเฉินหวังเสิ่นไปตามเขามาไม่ใช่หรือ เ้าไม่ได้ทำตามที่ข้าสั่ง..หรือเ้าอยากโดนเนรเทศให้ไปอยู่นอกเมืองงั้นสินะ!!"
"ข้าน้อยมิบังอาจ เพียงเเต่คุณชายเฉิน รับสั่งว่าหากฝ่าามีความประสงค์จะพบกับคุณชายจริงๆก็ให้ไปเจอที่จวน เพราะทุกๆครั้ง..ฝ่าาก็มักจะไปพบคุณชายที่จวนด้วยตนเองพะยะค่ะ หมดหน้าที่ของข้าแล้ว ข้าขอตัวก่อนพะยะค่ะ!!" พลั้ว เพี้ย!! เหมยอิงอิงถลกคอเสื้อของทหารผู้นั้นมาตบหน้าไปหนึ่งทีก่อนจะใช้เท้าถีบนายทหารผู้นั้นจนหงายหลังไป ทั้งหมดนี้นางทำเพื่อระบายอารมณ์ที่นางไม่ได้เจอหน้าจุนเป่า เมื่อแผนการที่นางวางไว้ไม่ได้ผล คราวนี้เห็นทีว่านางจะต้องลงมือด้วยตนเองแล้ว เหมยอิงอิงจะใช้แผนอะไรเพื่อให้ได้เจอหน้าจุนเป่าอีกนั้น ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
5K
