รักเล่นกล

        แพทย์ของไข้มาตรวจอีกครั้งในตอนบ่าย เขาอนุญาตให้หญิงสาวกลับบ้านได้ แต่ก็กำชับให้เธอทานต่ออีกจนครบห้าวันและถ้ากลับไปแล้วยังมีไข้หรือมีอาการผิดปกติก็ต้องรีบกลับมาพบแพทย์

        “ผมจะไปชำระเงินก่อนระหว่างนี้คุณก็เตรียมเปลี่ยนชุดรอเลยนะครับ ผมลืมถามเลยว่าคุณมีชุดสำหรับใส่กลับบ้านไหม”

        “มีค่ะ รินเตรียมมาให้แล้ว”

        “ถ้าเปลี่ยนชุดแล้วก็รอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะ”

        “ค่ะ”

        เวหาออกจากห้องไปแล้วเมญาวีก็รีบเข้าห้องน้ำ ชุดที่เพื่อนของเธอเตรียมมาให้นั้นเป็๲เดรสแขนระบายสีฟ้า มีลายดอกไม้เล็กที่ปลายกระโปรงซึ่งยาวคลุมเข่ามาเล็กน้อย

        เมญาวีรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานตอนนี้ปราศจากเครื่องสำอาง แต่มันก็ดูไม่โทรมเท่าไหร่ คงเพราะเธอได้นอนพักอย่างเต็มที่ เมญาวีมัดผมเป็๞หางม้าอย่างเดิมก่อนจะออกมานั่งรอเวหาที่โซฟาตัวยาว

        รถยนต์คันหรูจอดที่หน้าอาคารพาณิชย์สี่ชั้นแห่งหนึ่งด้านล่างเป็๞ร้านอาหารตามสั่งและร้านซักรีด ส่วน๨้า๞๢๞แบ่งพื้นที่เป็๞หอพักให้เช่า

        “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

        “ห้องคุณอยู่บนตึกนั้นเหรอครับ”

        “ใช่ค่ะ ด้านล่างเป็๲ร้านค้า ๪้า๲๤๲แบ่งเป็๲หอพักให้เช่าค่ะ มันอาจจะดูเก่าไปหน่อยแต่ด้านในก็พออยู่ได้ค่ะ”

        “ผมคิดว่าคุณจะอยู่ที่ดีกว่านี่เสียอีก เงินเดือนคุณก็มากอยู่นะ”

        “ก็ตอนที่มาเช่าเมยยังไม่มีเงินเดือนนี่คะ”

        “แล้วไม่คิดจะย้ายเหรอ”

        “ก็คิดอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ถ้าจะหาที่พักใหม่ให้ใกล้ที่ทำงานแบบนี้ก็คงยากอยู่เหมือนกันค่ะ”

        “ก็จริงนะครับ ผมขอขึ้นไปข้างบนหน่อยได้ไหม อยากเห็นว่าผู้ช่วยของผมอยู่ยังไง”

        “อย่าเลยค่ะ ห้องเมยรกมาก เอาไว้โอกาสหน้านะคะ”

        “เหรอครับ งั้นผมส่งแค่นี้นะครับ”

        “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

        เมญาวียืนมองรถเ๯้านายออกไปจนลับตา เป็๞ครั้งแรกที่มีผู้ชายมาส่งถึงที่พักแบบนี้ มันรู้สึกตื่นเต้นและก็ประหม่าไม่น้อย โชคดีที่เวหาไม่เซ้าซี้จะขึ้นมาข้างบนห้อง ถ้าไม่อยากนั้นเธอได้ขายขี้หน้าแน่ ๆ

        หลังจากได้นอนพักมาตลอดทั้งวันเมญาวีก็มีแรงเก็บกวาดห้องพัก เพราะกลัวว่าวันใดวันหนึ่งเวหาจะขอขึ้นมาบนห้องของเธอวันไหน เธอไม่รู้ว่าเ๽้านายคนอื่นเขาขอขึ้นมาดูความเป็๲อยู่ของลูกน้องเหมือนกับเ๽้านายของหรือเปล่า แต่เพื่อความสบายใจเมญาวีจึงทำความสะอาดห้องเรียกเหงื่อจนชุ่ม ก่อนจะลงไปทานข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งข้างล่าง จากนั้นก็ขึ้นมาทานยา

        ดูเวลาแล้วยังหัวค่ำอยู่หญิงสาวจึงโทรศัพท์ไปหารินรดาเพราะคิดว่าเวลานี้เพื่อนคงจะทำธุระเสร็จและกลับถึงบ้านแล้ว

        “ริน ทำธุระเป็๲ไงบ้างเรียบร้อยดีไหม”

        “อือ เรียบร้อยดี แล้วเมยเป็๞ไงบ้าง”

        “หายดีแล้วล่ะ ขอบใจรินมาก”

        “จะขอบใจทำไม รินแค่เอาชุดไปให้แค่นั้นเอง”

        “ก็นั่นแหละ ถ้าไม่มรินเมยก็ไม่มีใครแล้ว”

        “บอกแม่หรือยังว่าไม่สบาย”

        “ยังเลย คิดว่าคงไม่บอก ไม่อยากให้เป็๲ห่วงน่ะ รินก็อย่าเผลอบอกแม่”

        “รินไม่บอกหรอกน่า รินกลัวแม่จะพาเมยกลับโคราช”

        “เมยก็กลัวอย่างนั้น”

        “แล้วคุณเวหาไปส่งเมยใช่ไหม”

        “อือ เมยคิดว่ารินบอกเขาให้มาส่งเมย”

        “เปล่าเลย รินแค่บอกว่าถ้าหมอให้กลับบ้านก็ให้เขาโทรบอก รินจะมารับแต่เขาบอกเองว่ะมาส่งเมย”

        “อือ”

        “เมย เ๯้านายของเมยทั้งหล่อทั้งนิสัยดี เมยคิดอย่างนั้นไหม”

        “อือ คุณเวหาใจดี”

        “โสดด้วยนะ”

        “นี่รินถามเขาเหรอ”

        “ไม่ได้ถาม แต่ดูก็รู้ว่าโสด”

        “ดูออกเหรอ”

        “แน่นอนสิ ถ้าเขามีแฟนแล้วเขาจะมีเวลามาห่วงลูกน้องของตัวเองในวันหยุดแบบนี้เหรอ สู้เอาเวลาไปอยู่กับแฟนก็ไม่ได้ จริงไหมล่ะ”

        “คงงั้นมั้ง”

        “เมยก็โสด คุณเวหาก็โสด”

        “แล้วยังไง จะยุให้เมยจีบเ๽้านาย”

        “กล้าไหมล่ะ”

        “เมยว่าไม่ดีกว่า เมยกลัวเขาจะไม่พอใจ เมยยังไม่อยากตกงานทั้ง ๆ ที่ยังไม่ผ่านโปรนะ”

        “โอเค ไม่จีบก็ไม่จีบ แต่ถ้าเขาจีบเมยล่ะ”

        “คงไม่หรอกมั้ง”

        “เปิดใจหน่อยสิ ลืมเ๹ื่๪๫ในอดีตให้หมด”

        “แล้วถ้าเมยเกิดเจอพี่เขาขึ้นมาล่ะ”

        “ผ่านมากี่ปีแล้วเมยยังไม่เคยเจอแล้วคิดเหรอว่าจากนี้จะได้เจอกันอีก บางทีเขาคนนั้นอาจลืมสัญญาไปแล้วก็ได้”

        “เมยจะลองคิดดูนะ”

        “อย่าคิดนานนะ”

        วางสายจากเพื่อนแล้วเมญาวีก็โทรกลับไปหามารดา คุยเ๱ื่๵๹ทั่ว ๆ อีกพักใหญ่ก่อนจะเข้านอน

        เช้าวันอาทิตย์ทเมญาวีรู้สึกว่าตัวเองหายดีเต็มร้อย เธอลงมาทานข้าวที่ร้านประจำจากนั้นก็กลับขึ้นห้อง ปกติแล้ววันอาทิตย์เธอมักจะออกไปเดินเที่ยวหรือไม่ก็ไปซื้อของใช้ แต่เพราะกลัวตัวเองจะกลับมาป่วยอีกสัปดาห์นี้เลยนอนเล่นดูซีรีส์อยู่ที่ห้อง

        ขณะกำลังง่วงเต็มที่เสียงสมาร์ทโฟนก็แจ้งเตือนว่ามีคนไลน์มาหา

        เมญาวีเห็นข้อความจากเ๽้านายแล้วก็รีบลุกขึ้น เปลี่ยนเสื้อผ้าจากกางเกงขาสั้นเสื้อยืด เป็๲กระโปรงผ้าฝ้ายตัวยาวกับเสื้อแขนกุดสีเขียวอ่อนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงไปยังด้านล่างซึ่งตอนนี้มีรถเ๽้านายของเธอจอดรถอยู่

        “สวัสดีค่ะคุณเวย์ มีธุระอะไรกับเมยหรือเปล่าคะ”

        “ไม่มีธุระหรอกครับ แค่อยากมาดูให้แน่ใจว่าคุณหายดีแล้ว”

        “ค่ะ เมยหายดีแล้ว”

        “ผมซื้ออาหารกลางวันมาด้วยนะครับ คิดว่าคุณคงยังไม่ได้ทานข้าว”

        “ค่ะ ขอบคุณนะคะแล้วคุณเวย์ทานหรือยังคะ”

        “ยังเลยครับ ผมซื้อมาทานพร้อมคุณ”

        เพราะเขาพูดแบบนั้นเมญาวีเลยต้องยอมให้เ๯้านายขึ้นไปบนห้อง

        เวหาเดินตามเ๽้าของห้องมาติด ๆ พอเธอเปิดประตูห้องเขาก็ไม่เห็นว่ามันจะรกตรงไหน ห้องขนาดเล็กแต่จัดทุกอย่างไว้เป็๲ระเบียบ กลางห้องมีโซฟาตัวเล็ก อีกมุมเป็๲โต๊ะทานข้าว ซึ่งตอนนี้เ๽้าของห้องกำลังจัดการกับอาหารที่เขาซื้อมา

        “น่าทานจังนะคะ”

        “ครับ ร้านนี้อร่อยมากผมกับแม่ชอบมาทานเป็๲ประจำ”

        “แล้ววันนี้คุณเวย์ไม่ต้องทานข้าวกับท่านเหรอคะ”

        “วันนี้คุณพ่ออยู่บ้านครับ ผมอยากให้ท่านอยู่กันตามลำพังบ้าง”

        อันที่จริงแล้วเขาไม่อยากอยู่ฟังท่านสองคนทะเลาะกันต่างหาก

        เขาควรอยู่คอยประสานรอยร้าวให้กับทั้งสองท่าน แต่ตอนนี้เวหาเหนื่อยเกินกว่าจะทำหน้าที่นั้น เขาอยากอยู่เงียบๆ และพอเห็นว่ามารดามีเพื่อนแวะมาเยี่ยมที่บ้าน เวหาเลยถือโอกาสนั้นรีบชิ่งออกมา

        “เป็๞ไงครับ อร่อยใช่ไหม”

        “ค่ะ อร่อยมาก แต่ถ้าทานแบบนี้ทุกมื้อมีหวังว่าต้องซื้อชุดทำงานใหม่แน่ ๆ เลยนะคะ”

        “คงไม่ขนาดนั้นมั้งครับ คุณตัวเล็กอย่างนี้ผมว่าทานได้อีกเยอะ เอาไว้คราวหลังผมจะพาไปทานที่ร้านนะครับ มีอีกหลายเมนูที่ผมอยากให้คุณลอง”

        “ค่ะ เดี๋ยวตรงนี้เมยจัดการเองคุณไปนั่งรอตรงโซฟาเถอะค่ะ” เธอรีบบอกเ๽้านายเมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะเก็บจานไปล้าง

        “ครับ”

        เมญาวีล้างจานเสร็จแล้วเธอหันไม่มองเ๽้านายที่ตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็กแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ห้องของเธอมันก็ไม่ได้เล็กมากเท่าไหร่ เธออยู่คนเดียวได้แบบสบาย ๆ แต่พอมีผู้ชายตัวโตมานั่งอยู่แล้วมันดูตลกยังไงชอบกล

        หญิงสาวทานยาหลังอาการ จากนั้นก็ชงกาแฟไปให้เวหาที่ตอนนี้เขากำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่อย่างสบายใจ

        “กาแฟค่ะ”

        “ขอบคุณครับ แล้วของคุณล่ะ”

        “เมยยังต้องทานยาค่ะ เลยไม่ดื่มดีกว่า”

        “อ้อ”

        เขายกกาแฟขึ้นมาจิบแล้วก็หันมาชวนเ๽้าของห้องคุย

        “ปกติแล้ววันอาทิตย์คุณทำอะไรครับ”

        “ส่วนใหญ่ก็ไปซื้อของบ้าง ออกไปดูหนังกับรินบ้างแล้วแต่โอกาสค่ะ”

        “งั้นวันนี้ผมมากวนคุณหรือเปล่า”

        “ไม่เลยค่ะ วันนี้เมยตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ออกไปไหน กลัวจะไม่สบายอีก ไม่อยากลางานค่ะ”

        “ถ้าคุณยังไม่หายดี วันจันทร์ก็ลาได้นะครับ”

        “ไม่ดีกว่าค่ะ เมยหายดีแล้ว”

        “ถ้าคุณยืนยันอย่างนั้นผมก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าไม่ไหวก็บอก อย่าทำให้ต้องเป็๞ห่วงเหมือนเย็นวันศุกร์อีก”

        “ค่ะ คุณเวย์เป็๲ห่วงเมยด้วยเหรอคะ” เธอดีใจจนเผลอยิ้ม

        “อ้าว เรามีกันแค่นี้ถ้าไม่ห่วงคุณแล้วผมจะห่วงใครล่ะ เกิดคุณไม่สบายต้องนอนโรงพยายาลนาน ๆ มีหวังผมทำงานคนเดียวไม่ได้แน่ ๆ”

        “ค่ะ เมยเข้าใจแล้ว” ตอนได้ยินว่าเขาเป็๲ห่วงเธอก็ดีใจจนหน้าบานแต่พอประโยคต่อมาที่เขาพูดก็ทำเอาสีหน้าระรื่นเมื่อครู่ถอดสี

        เวหาแอบยิ้มที่มุมปาก อันที่จริงเขาก็ห่วงเธอนั่นแหละ ไม่ได้เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫งานเลย แต่ที่พูดไปก็เพราะอยากเห็นว่าเธอจะทำหน้ายังไง และพอเห็นแล้วก็รู้สึกดี อย่างน้อยเมญาวีก็คงคิดอะไรกับเขาบ้างแค่สักนิดก็ยังดี

        เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองและผู้ช่วยพัฒนาเร็วจนเกินไป ชายหนุ่มอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็๲ค่อยไป เวหาอยากรู้จักเธอให้มากขึ้นและก็อยากเธอรู้จักเขาให้มากขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย