อ่า…ผมหลับไปตอนไหนเนี่ย ไม่สิ ไม่ ๆ ๆ ๆ ครั้งสุดท้ายที่ผมจำได้ก็คือ ผมอยู่ที่ธนาคารอยู่ดี ๆ กลายเป็เหยื่อในการถูกปล้นธนาคารซะงั้น และผมเองก็ไม่รู้เลยว่า ไอ้พวกโจรนี่ไม่ใช่แค่ปล้นอย่างเดียว มันฆ่าเหยื่อทำลายหลักฐานด้วย ผมที่อยู่ใกล้มือปืนมากที่สุดก็เรียบร้อย หัวแตกกระจาย ผมเองก็เป็แค่มนุษย์เงินเดือนทั่วไป ไม่มีลูกไม่มีเมีย ฉะนั้นคงไม่น่าจะมีใครร่ำลาอาลัยการตายของผม นอกจากเ้านายและเพื่อนร่วมงานแสนดีของผมล่ะนะ
แต่ อ่า… กลิ่นไอของน้ำหอมนั่นมาจากไหนกันนะ… เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ผมหายใจออกแล้วเหรอ? แล้วเสียงเรียกนั่น…
“คุณหนูคะ! คุณหนูออสเทร็ธ! ตื่นสิคะ!”
เสียงผู้หญิงนี่นา โอย… ต้องตื่นสักที จะได้รู้ว่าใครเรียก ว่าแต่ ผมเป็คุณหนูไปั้แ่เมื่อไหร่กัน
ภาพแรกที่ผมเห็นคือ เอ่อ… เพดานหลังคาเตียงของพวกขุนนางผู้ดีที่เป็เหมือนสีทองเงิน จากวัสดุที่ทำก็น่าจะเป็มรกตผสมทองคำล่ะมั้ง
“อ่า ตื่นสักทีนะคะ”
และข้างซ้ายก็คือแม่บ้านผมสีชมพู และชุดก็เหมือนกับชุดเมดจากพวกอนิเมะธีมยุโรปนั่นแหละ ั์ตาสีชมพูนี่ทำให้ผมขนลุกพิกล
อีกอย่าง เมื่อกี๊แม่บ้านคนนี้เรียกผมว่าเป็คุณหนู แล้วเรียกชื่อผมว่าออสเทร็ธงั้นเหรอ
“เอ่อ…” ผมอ้าปากจะส่งเสียง แต่ผมก็ชะงัก เสียงผมหล่อเฉยเลย
“อะไรเหรอคะคุณหนู”
“ไม่มีอะไรครับ” ผมตอบ ตอนนี้ผมก็กำลังงง ๆ อยู่ว่าทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้
จะว่าไป หลังจากที่ผมรู้สึกตัวขึ้นมา ผมก็รู้สึกว่ามีอะไรใหญ่ ๆ หนัก ๆ ทับที่ท้องของผมชอบกลแฮะ น่าจะเป็แมวหรืออะไรสักอย่างล่ะมั้งที่บ้านของเ้าหนุ่มออสเทร็ธเลี้ยงไว้ ผมเลยค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งเพื่อที่จะให้เ้าแมวมันรู้ตัว
แต่เมื่อผมก้มลงมา ปรากฏว่าไอ้ใหญ่ ๆ หนัก ๆ ที่อยู่บนท้องผมมันดันไม่ใช่แมว อันที่จริงท้องผมกลมป๊อกอย่างกับคนมีครรภ์เกิน 40 สัปดาห์ด้วยซ้ำ เอ๊ะนี่ออสเทร็ธอ้วนลงพุงหรืออะไรกันเนี่ย เพราะถ้าที่อยู่ในท้องคือทารกจริง ๆ ล่ะก็…
“คุณหนูคะ นั่นลูกในท้องคุณไงคะ จำไม่ได้เหรอ?”
หาาาาาาาาาาาา!!!!
ลูกในท้องผมเหรอ ออสเทร็ธ นายไปทำอีท่าไหนถึงได้ท้องวะเนี่ย! นายเป็ผู้ชายทั้งแท่งนะเว้ย!!
และที่ทำผมช็อกระลอกสองคือ ผมรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในท้องกลมป๊อกของผมกำลังขยับช้า ๆ และเกิดเป็จุดนูนขึ้นจากผิวท้องผมด้วย!
นี่ผมกำลังท้องจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย…
โอเค ก่อนอื่นขอตั้งสติและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก่อน
“ลูกผมกำลังดิ้นด้วยแฮะ” ผมตอบ
“โอ้ ดีจังเลยแฮะ ที่คุณหนูไม่เป็ไร” แม่บ้านสาวบอก
อีกเื่ที่ผมต้องรู้หลังจากที่ตื่นมาในร่างหนุ่มท้องกลมนี่คือ… ไอ้หมอนี่ไปทำอีท่าไหนถึงมานอนสลบเหมือนบนเตียงนี่ได้ล่ะเนี่ย
“ว่าแต่ก่อนหน้านี้ผมไปทำอะไรนะ” ผมถาม
“ให้แม่ตอบให้เองแล้วกันนะ”
หญิงสาวร่างสูงใหญ่ เครื่องแบบน่าจะเป็ขุนนาง เธอสวมชุดเดรสเปิดไหล่สีขาว และจากการใช้สรรพนามนี่ก็น่าจะเดาได้ว่า นี่คือแม่ของออสเทร็ธแน่นอน เธอมีผมสีบลอนด์และั์ตาสีฟ้า ตามสไตล์พวกยุโรปบางคนล่ะมั้งครับ ทรวดทรงองค์เอวนี่ก็เป็ทรงคุณแม่ตามแบบอนิเมะต่างโลกนั่นแหละ
“เมื่อหลายชั่วโมงก่อน ลูกออกไปสู้กับพวกเวนอมวิปแลช แล้วโดนหางติดพิษแทงทำให้ลูกเป็เ้าชายนิทราไปสองชั่วโมง นี่ถ้าไม่ได้หายาถอนพิษมาให้นะลูกคงตายทั้งกลมแน่ ๆ เลย”
เวนอมวิปแลชเหรอ อืม…
โอเค สรุปแบบรวบรัดแล้วกันนะว่าชาตินี้ผมเป็ใคร
ผมชื่อ ออสเทร็ธ นอฟเลส โมรันนัส เป็ลูกชายของดยุกเอ็นทรัม อัสเตร็ด โมรันนัส ส่วนแม่ของผมที่คุยกับผมอยู่นี่คือดัชเชสเจย์น่า นาสตร้า โมรันนัส ใช่ครับ ดยุกและดัชเชสถือว่าเป็ยศขุนนางชั้นสูงสุดของยุโรปยุคกลางอยู่แล้วครับ แต่ตระกูลของพวกเราก็ค่อนข้างระหกระเหินหน่อย ด้วยความที่พวกเราเป็หนึ่งในตระกูลที่ปกครองแคว้นออฟเทร็มของอาณาจักรมัสโตรนั่ม และแคว้นนี้พวกเราดูแลแบบเกือบทั้งวันทั้งคืน แม้ออฟเทร็มจะเป็แคว้นที่อยู่แถวใจกลางนครหลวงก็ตาม ถึงกระนั้นเองพวกเราก็ไม่เหนื่อยครับเพราะว่าพวกเราเป็ตระกูลขุนนางที่ใช้เวทมนตร์ได้ในตัว
พูดถึงการใช้เวทมนตร์ หลังจากที่คุณแม่เจย์น่าปลอบประโลมผมไป ผมก็ได้รับรู้ว่า ทั้งที่ผมเองก็เป็ผู้ชายทั้งแท่ง แต่ผมกลับเริ่มตั้งท้องั้แ่ตอนอายุได้สิบแปดปีบริบูรณ์ ด้วยคาถาลึกลับอะไรสักอย่างที่มีเฉพาะผมเท่านั้น จนตอนนี้ (หมายถึง ณ วินาทีที่ตัวผมชาติเก่ามาสิงเป็ครั้งแรกอ่ะนะ) อายุยี่สิบแล้วก็ยังไม่คลอดสักที ปกติคาถาทำครรภ์เนี่ย ถ้าใช้กับผู้ชายก็จะมีความพิเศษพิโสตรงที่ว่า กระบวนการตั้งท้องของพวกเขาบางครั้งก็จะมีการสร้างช่องคลอดมาทับแทนที่องค์… นั่นแหละครับ และเมื่อคลอดลูกเสร็จก็จะเปลี่ยนจากช่องคลอดไปเป็ไอ้องค์ที่ว่าเหมือนเดิม หรือจนกว่าจะโดนคาถาทำครรภ์อีกรอบ
เมื่อผมเดินลงมาที่ชั้นล่าง เป็ห้องรับแขก ผมก็ได้เจอกับหญิงสาวผมสีแพลตินั่ม ใส่ชุดคุณหนูผู้ดีสีขาวนวล สวมสร้อยคอประดับลูกไม้แบบไพลินแซ็พไฟร์ ถ้าตามที่คุณแม่เล่าให้ฟัง เธอน่าจะชื่อดัชเชสเคลลีน โนเอลล่า อัสเทรีย ซึ่งเป็คู่รักของผมที่ได้ทำการสมรสกับผมตอนที่ผมอายุสิบห้าปี (ไม่ต้องแปลกใจครับ คนยุคกลางจะแต่งงานเร็วมีลูกเร็วไม่ใช่เื่แปลกอะไร เนื่องจากคนในยุคนั้นเน้นให้เด็กโตเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้) ในวันแรกที่ผมตั้งท้อง เคลลีนถึงกับดีใจมาก แต่เธอก็รู้สึกเสียดายที่เธอไม่ใช่ฝ่ายตั้งท้อง แต่ก็นะ แม่ผมบอกว่าเป็โชคชะตาที่นำพาให้ผมต้องมาท้องลูกแบบนี้ และน่าจะอุ้มลูกแบบนี้ไปยาว ๆ จนกว่าผมจะพร้อมให้ลูกออกมานั่นแหละครับ
“โอ้ ออสเทร็ธ” เคลลีนคร่ำครวญและเข้าไปกอดผมทันทีโดยลืมไปว่าผมท้องแก่อยู่ แต่พอตั้งสติได้ก็เริ่มเบามือลงเพื่อให้ลูกในท้องผมไม่อึดอัดเกินไป
“บอกตามตรง ตอนที่ฉันได้ข่าวว่า คุณโดนหางพิษของเ้าเวน่อมวิปแลชนั่นแทงเข้าที่หัวใจนี่ทำให้ฉันใจหายมาก กลัวจะเสียทั้งคุณทั้งลูกไปแล้ว” เคลลีนรำพันต่อ “ฉันก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่า ฉันจะอยู่โลกนี้โดยไม่มีคุณต่อไปได้หรือเปล่า เพราะสำหรับฉันแล้ว คุณคือทั้งชีวิตเลยนะคะ”
แล้วเธอก็หลั่งน้ำตาร้องไห้ออกมา ซึ่งทำให้ผมสงสารเธอจับใจมาก
“ไม่เป็ไรนะครับ ผมอยู่นี่แล้ว” ผมตอบและลูบไหล่ของภรรยาผมไว้
“แล้วตอนนี้ลูกคุณเป็ยังไงบ้างอ่ะ?” เคลลีนถาม
“ก็สบายดีครับ ่นี้ก็ดิ้นแรงด้วย” ผมตอบและลูบท้องกลมโตของผมอยู่ “เหมือนเขาจะสนใจโลกภายนอกอีกครั้งหลังจากที่ผมฟื้นจากพิษเวน่อมวิปแลชได้แล้ว”
“ขอฟังเสียงชีพจรเขาหน่อยได้ไหมคะ”
“ได้ครับ”
แล้วจากนั้น เธอก็แนบหูไปบนท้องกลมโตของผม เพื่อฟังเสียงชีพจรลูกในท้องผม อันที่จริง ก่อนที่ชาติเก่าผมจะมาสิงเนี่ย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่อยู่ในท้องผมเนี่ยเป็เพศอะไร แต่ผมก็เดาส่งเดชไว้ก่อนว่าเป็ลูกชาย เผื่อว่าจะฟลุกเป็ลูกชายจริง ๆ
“ชีพจรยังมั่นคง ลูกชายคุณนี่สุขภาพแข็งแรงดีเหมือนเดิมนะคะ” เคลลีนบอก
“ครับผม” ผมตอบ
“แล้วคุณ้าจะออกผจญภัยอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ?” เคลลีนถาม
“ครับผม” ผมตอบ “ตอนนี้มีสถานการณ์อะไรบ้างที่ผมจะต้องรู้”
และนี่คือเื่ราวของผม บุตรแห่งดยุกที่กำลังท้องแก่เกินกำหนดคลอด และอาจจะมีสกิลเวทมนตร์ในโลกแฟนตาซี
1K
