บทที่16.ก้าวเดินต่อไป
เมื่อได้พูดคุยกันพอสมควรแล้วท่านปู่หลินจึงบอกให้ทุกคนไปพักผ่อนกันเฟยเฟยจึงขออนุญาตท่านพ่อสามีเข้าครัวเพื่อทำอาหารซึ่งท่านปู่หลินก็ยินดีเป็อย่างยิ่ง บอกให้ลูกสะใภ้สามารถจัดการเื่ราวต่างๆภายในบ้านได้เลย เพราะอย่างไรบ้านสกุลเซี่ยตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่นอกจากพวกเขาแล้ว
เมื่อเฟยเฟยเดินออกไปโดยมีลูกๆ ทั้ง 3 คนเดินตามไปเพื่อช่วยท่านแม่ทำอาหารด้วยลู่ฮันก็เอ่ยกับบิดาว่าตอนนี้ได้เปลี่ยนมาใช้แซ่หลินแล้วซึ่งหลินลู่เฉิงก็ยินดีเป็อย่างยิ่งส่วนเื่บ้านสกุลเซี่ยนั้นท่านปู่หลินก็ตั้งใจจะอยู่ดูแลต่อไปเพราะเคยรับปากท่านพ่อตาและท่านแม่ยายไว้นั้นเองว่าจะดูแลบ้านสกุลเซี่ยต่อไปให้ดี
ตอนนี้ครอบครัวลู่ฮันมาอยู่ที่บ้านสกุลเซี่ยได้หลายวันแล้วทำให้ได้รู้ว่าตลอดมาท่านปู่หลินอยู่ที่บ้านสกุลเซี่ยเพียงลำพังแต่ท่านผู้นำกู้ก็จะคอยส่งคนให้เข้ามาดูแลอยู่อย่างสม่ำเสมอแต่ไม่ได้อยู่ดูแลตลอดเพราะแม้จะตาบอดมองไม่เห็นชัด และขาพิการแต่ก็ยังสามารถช่วยเหลือตัวเองได้อีกทั้งมีสัญชาตญาณที่แม่นยำเพราะเคยเป็ผู้ฝึกยุทธที่มีพลังปราณมาก่อนจึงใช้ชีวิตได้ไม่ยากลำบากนัก
ยามค่ำคืนเมื่อหลินลู่เฉิงอยู่ตามลำพังในห้องของตนแล้วก็ยืนมืออันสั่นเทาไปััที่ป้ายิญญาของภรรยารักพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลลงมาอาบแก้มส่งเสียงสั่นเทาบอกกล่าวสัญญากับภรรยาว่าจะดูแลลูกๆ หลานๆและบ้านสกุลเซี่ยให้ดี…..
อีกสองสามวันต่อมาท่านปู่หลินจึงพาทุกๆคนไปไหว้เคารพศาลบรรพบุรุษสกุลเซี่ยที่เนินเขาบรรพชนเมื่อได้กราบไหว้บอกกล่าวฝากเนื้อฝากตัวเรียบร้อยแล้วก็พากันกลับบ้านระหว่างทางเหยาเหยาก็มองดูบ้านต่างๆ แต่ละหลังปลูกแต่สมุนไพรจริงๆ ด้วยล่ะดวงหน้ากลมๆ คอยหันซ้ายทีขวาทีดูตื่นเต้นไปเสียหมด
“เหยาเหยาสงสัยหรือ”ลู่หยางเห็นท่าทางของน้องสาวที่ตนกำลังจูงมืออยู่ก็เอ่ยถามขึ้น
“เ้าก่ะ” เ้าตัวพยักหน้าหงึกหงัก
“นั้นสมุนไพรทั้งหมดเลยหมู่บ้านป่าหยกปราณปลูกสมุนไพรขายกัน แต่ไม่ได้ปลูกชนิดเดียวกันหรอกนะ”
“พี่รองรู้ด้วยเก่งๆ”
“ฮี่ ฮี่ ฮี่ ก็วันก่อนพี่ไปเดินสำรวจมาทั่วหมู่บ้านแล้วน่ะสิที่นี่น่าอยู่มากเลยนะน้องเล็ก”เหยาเหยาฟังพี่รองเล่าไปก็คอยมองตามข้างทางที่เดินผ่านไปด้วยชาวบ้านต่างก็ส่งเสียงทักทายทำความรู้จักพวกนางไปตลอดทางอย่างอัธยาศัยดี
“อู้หูย ๆ”เหยาเหยาส่งเสียงทั้งห่อปากตาโตตื่นตาตื่นใจสุดๆเมื่อเดินไปก็ได้เห็นชาวบ้านใช้พลังปราณกำลังพลิกหน้าดินขึ้นมาเป็แปลงปลูกอีกบ้านก็กำลังยกมือขึ้นกลางอากาศจากนั้นก็มีน้ำออกมารดพืชสมุนไพรในแปลงอีกบ้านก็จุดไฟเผาเศษใบไม้ใบหญ้าที่หน้าบ้านเพียงแค่ใช้มือยื่นออกไปส่งพลังกองหญ้าตรงหน้าก็มีไฟลุกพรึบ
‘ท่านเทพๆ เหยาเหยาก็อยากทำแบบนี้ได้มั้งอยากให้ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่พี่รองแล้วก็ท่านปู่ทำได้ด้วย ท่านเทพท่านเทพเ้าค่า’ เ้าตัวน้อยคิดถึงท่านเทพไปก็มองฟ้ามองก้อนเมฆเบื้องบนไปด้วยเพราะคิดว่าท่านเทพน่าจะอยู่บนฟ้า
“……” ท่านเทพ
ยามนี้ท่านปู่หลินรู้สึกเหมือนร่างกายฟื้นฟูขึ้นมาอย่างน่าประหลาดทั้งสายตาที่เริ่มมองเห็นชัดขึ้นและขาก็เริ่มลงน้ำหนักยามเดินได้มากขึ้นไม่รู้สึกเจ็บอีกทั้งยังรับรู้ได้ถึงกระแสพลังปราณภายในร่างกายอีกด้วยแต่จะเป็ไปได้อย่างไรกัน!หรือจะเป็เพราะสภาพจิตใจที่ดีขึ้นเมื่อได้อยู่กับลูกและหลานๆ กัน ท่านปูหลินได้แต่คิดอย่างสงสัย
“ท่างปู่เ้าก๊ะ”เหยาเหยาวิ่งด้วยขาสั้นๆ มาหาท่านปู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ใต้ต้นผิงกั่ว
“ว่าอย่างไรเล่าหลานปู่”
“เหยาเหยาสงสัยเ้าก่ะสงสัยว่าต้องปลูกซาหมุนไพรเหมือนคนอื่นมั้ย” เสียงใสเริ่มพูดยาวๆ ได้แล้วแต่ยังมีบางคำที่ไม่ค่อยชัดอยู่บ้างเรียกความเอ็นดูและเสียงหัวเราะจากท่านปู่ได้ทันที
“เราจะปลูกสมุนไพรด้วยก็ได้หรือถ้าหากอยากจะปลูกผักด้วยก็ได้เช่นกัน”
“ปลูกปักเหยาเหยาอยากปลูกปักเ้าก่า” เมื่อได้ฟังตาก็เป็ประกายนางคิดว่าปลูกผักย่อมง่ายกว่าปลูกสมุนไพร เพราะนางเคยปลูกมาก่อนแล้วเมื่อชาติภพก่อน
“ได้ๆเดี๋ยวปู่พาเ้าทำผักเองดีมั้ย”
“ดีเ้าก่ะ ฮิ ฮิ”เมื่อถูกใจก็ปิดปากหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แก้มขาวๆ กลมๆนั้นยกยิ้มกว้างน่ากอดน่าฟัดที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนขึ้นในสายตาของคนเป็ปู่จนเขาใที่จู่ๆ ก็เหมือนว่าสายตาเขาจะกลับมามองเห็นได้ แม้ตอนนี้ยังไม่ชัดแต่เขาสามารถมองเห็นรางๆเห็นเป็รูปเป็ร่างของหลานตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า
นั้นเพราะเหยาเหยาเอาน้ำผึ้งหยกให้ท่านแม่นำไปปรุงอาหารเพื่อจะได้ช่วยรักษาอาการาเ็และจะได้สลายพิษในร่างกายของท่านปู่ โดยค่อยๆใส่ลงไปทีละนิดๆ อาการจึงค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ นั้นเอง
“เหยาเหยาไปหาท่างพ่อนะเ้าก่ะ”นางจะไปขอให้ท่านพ่อพาไปซื้อเมล็ดผักมาปลูกนั่งเอง
“อืมๆ ไปๆ อย่างวิ่งเล่าเดี๋ยวล้ม”
“เ้าก่าาา” ปากรับคำท่านปู่ แต่ขาสั้นๆนั้นไม่ยอมฟังคำสั่งวิ่งจรู๊ดดไปแล้วอย่างรวดเร็ว
“น้องเล็กซุกซนยิ่งนักขอรับท่านปู่”ลู่จื่อพูดไปยิ้มไปอย่างเอ็นดูน้องเล็กยิ่งนักขณะที่ยกกะละมังใส่น้ำพร้อมทั้งผ้าสะอาดเดินเข้ามาหาท่านปู่ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดมือเช็ดแขนให้ท่านปู่เบาๆ จนเขารู้สึกมีความสุขยิ่งนักที่ได้อยู่ใกล้ๆลูกและหลานๆ เช่นนี้หากเป็ไปได้เขาก็อยากกลับมามองเห็นอีกครั้งจะได้เห็นหน้าลูกชายลูกสะใภ้และหลานน้อยทั้ง3คน
“หึ หึ หึเหยาเอ๋อร์เป็เช่นนี้ดีแล้วล่ะนะ ว่าแต่จื่อเอ๋อร์ปีนี้อายุ 9 หนาวแล้วอยากเรียนหนังสือหรือไม่ปู่จะส่งเ้าเรียนเอง"
“เื่เรียนนั้นก่อนนี้ท่านพ่อสอนข้ากับน้องรองให้พออ่านออกเขียนได้บ้างแล้วขอรับข้าคิดว่าอยากจะช่วยท่านพ่อท่านแม่ทำงานหาเงินเข้าบ้านมากกว่าขอรับ”
“อืมเื่นี้ปู่ไม่บังคับแต่ในเมืองซานไห่มีสำนักศึกษาที่ดีอยู่ที่หนึ่ง อีกทั้งไม่ได้เรียนทุกวันเ้ายังมีเวลาช่วยงานที่บ้านได้อีกด้วยแต่เื่นี้เอาเป็ว่าค่อยคิดกันอีกทีก็แล้วกันปู่ตามใจเ้า”
“ขอรับท่านปู่”ความจริงแล้วลู่จื่อก็อยากเรียนเพียงแต่เกรงว่าการเรียนของเขาจะเป็ภาระเื่เงินทองให้แก่ครอบครัวจึงได้แต่ตัดใจไปก่อนรอให้อะไรดีขึ้นกว่านี้ก่อนค่อยไปเรียนก็ยังไม่สาย
“ท่างพ่ออออ ท่างพ่อเ้าก่าาาา”เสียงใสกังวานเรียกหาลู่ฮันมาแต่ไกล ก่อนเ้าตัวน้อยจะวิ่งตุ๊บ ตุ๊บ มาหา
“พ่ออยู่นี่เหยาเหยา”ลู่ฮันขานรับทั้งที่ยังนั่งยองๆหันหลังให้อยู่ตรงประตูรั้วหน้าบ้านตอนนี้เขากำลังขนไม้ไผ่ที่ไปตัดมาใหม่เพื่อเอามาซ่อมรั้วบ้านนั้นเอง
เมื่อเห็นท่านพ่อนั่งยองๆหันหลังให้เหยาเหยาจึงวิ่งเข้าไปโถมตัวกอดคอด้านหลังท่านพ่อไว้จนขาสั้นๆลอยขึ้นห้อยต่องแต่งไปมา
“กิ กิ กิ ท่างพ่อเ้าก๊ะ”
“หึ หึ หึ ว่าอย่างไรหื้มเ้าตัวยุ่งของพ่อ” ลู่ฮันละมือจากงานตรงหน้าเอื้อมแขนมาด้านหลังเพื่อช้อนอุ้มร่างบุตรสาวไว้กลายเป็เหยาเหยาขี่หลังท่านพ่ออยู่
“หยักปลูกปักเ้าก่ะ”
“หื้ม ปลูกผักหรือ”ถามไปแล้วก็อุ้มพาเหยาเหยาไปที่ด้านหลังบ้านที่มีพื้นที่อยู่ประมาณ 10 หมู่แต่ตอนนี้มีหญ้าขึ้นปกคลุมไปหมด
“เ้าก่าปลูกเยอะๆเอามาจิน(กิน)กับขายได้ด้วย”
“เช่นนั้นคงต้องถางที่ทางตรงนี้กันก่อน”ลู่ฮันเห็นด้วยที่จะปลูกผักขาย ราคาผักก็ไม่ได้แพงแต่อย่างใดแต่ก็สามารถขายได้ตลอดส่วนใหญ่ของที่ราคาแพงจะเป็ของที่เสริมพลังปราณได้ เช่นสมุนไพรปราณิญญาหรือเนื้อสัตว์อสูริญญานั้นเอง
“แล้วเ้าอยากปลูกสมุนไพรด้วยหรือไม่เล่าพ่อจะได้เข้าไปถามท่านผู้นำกู้ให้”เพราะเมล็ดพันธุ์สมุนไพรปราณนั้นหายากมากเป็ของทางราชสำนักที่ส่งเสริมให้ปลูกกันแต่ก็มีน้อยมากที่จะปลูกได้สำเร็จหรือถ้ามีก็เป็เพียงสมุนไพรปราณิญญาระดับต้นเท่านั้น
“อืมไม่รู้เ้าก่ะแล้วแต่ท่างพ่อเยยย เหยาเหยาจะปลูกปัก”
“ที่ชาวบ้านเขาปลูกกันนั้นเป็สมุนปราณระดับขั้นต้นน่ะลูกพ่อว่าหากเรานำมาปลูกก็อาจจะกลายเป็เพียงสมุนไพรธรรมดาเท่านั้นเพราะบ้านเราไม่มีใครมีพลังปราณที่จะมาหล่อเลี้ยงสมุนไพรปราณได้เลย
“แต่ท่างปู่มีเหยาเหยาว่าท่างพ่อก็มีน้าาา” ก็ใในเมื่อท่านปู่ยังเคยมีท่านพ่อของนางก็น่าจะต้องมีด้วยสิ
“หื้ม เ้าคิดเช่นนั้นหรือ”ลู่ฮันเอียงหน้ามาด้านข้าง
“เ้าก่า ท่างพ่อต้องจินน้ำปึ้งเยอะๆ เหยาเหยาคิดว่าช่วยได้เ้าก่ะ”
“ได้ๆพ่อตามใจเ้าจะกินน้ำผึ้งหยกของเหยาเหยาทุกวันเลยดีมั้ย”
“ดีเ้าก่ะ กิ กิ กิ”เมื่อได้คำตอบที่ถูกใจก็หัวเราะชอบใจทันที
จากนั้นลู่ฮันที่มีเ้าตัวยุ่งเหยาเหยาเกาะเป็ลูกลิงน้อยอยู่บนหลังก็พากันเดินสำรวจพื้นที่หลังบ้านเมื่อซ่อมรั้วบ้านเสร็จแล้วเขาจะได้เริ่มลงมือทำถางหญ้าเตรียมดินปลูกผักให้บุตรสาวทันทีนั้นเอง…………………
444
