หลังจากการเดินทางที่ยาวนาน อู๋ซวงก็เดินทางมาถึงที่เมืองแห่งสายน้ำทางด้านลู่หาน พาเด็กหนุ่มเข้าพักโรงเตี้ยมที่ดีที่สุดและหรูที่สุดของเมืองแห่งนี้เพราะทางด้านแม่ทัพอู๋ซางนั้นเป็ห่วงว่าบุตรชายคนนี้จะลำบากจึงได้ส่งมอบเงินให้ลูกน้องคนสนิทของเต็มเป็จำนวนเงินมหาศาลเพื่อตอบสนองความสะดวกสบายทุกๆด้านไม่ว่าจะเป็อาหารการกินหรือจะเป็ที่อยู่อาศัยทุกสิ่งทุกอย่างต้องอยู่ในเกณที่ดีเลิศ
หลังจากพักเหนื่อยมา 2-3 วันเด็กหนุ่มก็ลองมาเดินสำรวจที่โรงเรียนนายทหารแห่งนี้เพื่อเตรียมความพร้อมและดูสถานที่จริงก่อนวันสอบก็เพื่อดับความตื่นเต้นลงบ้างในการที่เคยเห็นสถานที่จริงมาก่อนแล้วพอมาถึงวันที่เข้าสอบจะได้แสดงความสามารถได้อย่างเต็มที่ในเวลานี้เด็กหนุ่มเดินทางมาเพียงลำพังเท่านั้นเมื่อมาถึงอู๋ซวงถึงกับปากอ่าค้างเพราะสถานที่แห่งนี้กว้างขวางเป็อย่างมากไม่ว่าจะเป็สิ่งปลูกสร้างหรือจำนวนของพื้นที่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนกว้างขวางจนสุดสายตาในระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังจะเดินเข้าไปเพื่อสำรวจภายในโรงเรียนนั้นก็มีคนผู้หนึ่งร้องทัก
"เ้าหนูเ้ามาทำอะไรที่แห่งนี้กันในยามนี้โรงเรียนยังไม่เปิดและวันสอบเข้าคืออีก 2 วันที่จะถึงนี้ ผู้ที่กล่าวทักทายเด็กหนุ่มนั้นเป็ชายชราร่างกายกำยำคนหนึ่ง ที่กำลังอยู่ในระหว่างการตัดต้นไม้ใบหญ้าแต่งกายด้วยชุดสกปรกมอซอ
อู๋ซวงถึงกับผงะที่มีคนร้องกล่าวทักทายตนเมื่อมองไปทางด้านผู้กล่าวทักทายคนผู้นี้ถึงแม้จะดูแก่ชราและแต่งตัวสกปรกแต่บุคลิกท่าทางก็เต็มไปด้วยความสง่าราศีและเขาก็มั่นใจเลยว่าชายชราผู้นี้จะต้องมีเื้ัที่ไม่ธรรมดาแน่นอน
"ท่านาุโ ผู้เยาว์เพียงแค่้ามาดูสถานที่จริงก่อนวันสอบก็เท่านั้นอู๋ซวงในเวลานี้การแสดงของเขานั้นเต็มไปด้วยความนอบน้อมและให้เกียรติมีคนจำนวนไม่มากนักที่เด็กหนุ่มจะให้เกียรติถึงขนาดนี้เพราะความรู้สึกของเขานั้นชายชราผู้นี้มันย่อมไม่ธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน
"ฮ่า ฮ่า เ้าหนูตัวเ้านั้นไม่ต้องมานอบน้อมกับข้าขนาดนั้นก็ได้ข้าก็เป็เพียงแค่คนสวนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นจากการแต่งตัวของเ้าข้ามั่นใจเลยว่าเ้าจะต้องเป็พวกลูกหลานขุนนางใหญ่ตระกูลใดตระกูลหนึ่งเป็แน่การที่เ้าทำแบบนี้ไม่คิดว่าเป็การลดเกียรติของตัวเองหรอกหรือ
"หืม…เด็กหนุ่มทำสีหน้าที่จริงจังขึ้นมาทันทีท่านหลอกใครก็หลอกได้แต่ท่านาุโคงจะหลอกข้าไม่ได้ ตัวข้านั้นมั่นใจในสายตาของตัวเองถึงแม้ว่าท่านในยามนี้จะทำตัวเป็เพียงคนสวนและการแต่งตัวของท่านจะดูไม่ค่อยสะอาดนัก แต่ตัวท่านก็มีสิ่งที่แตกต่างจากบุคคล ที่ไม่ควรจะมีเป็อย่างมากอยู่
"โอ้ ไหน ไหน คือสิ่งใดกันเ้าจงบอกแก่ข้าผู้ชราคนนี้มาซิ ว่าตัวข้าต่างจากคนทั่วไปอย่างไรเ้าหนูในยามนี้นั้นเขาเกิดความรู้สึกที่สนอกสนใจ ในตัวเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็อย่างมากเพราะคนโดยสวนมากที่เดินผ่านไปผ่านมานั้นสายตาของมันเต็มไปด้วยการดูถูกถากถางแต่เ้าเด็กตรงหน้ามันกลับแตกต่างการแต่งตัวของมันนั้นแน่นอนว่าชาติกำเนิดของมันย่อมไม่ธรรมดาสามัญแต่มันกับทำตัวนอบน้อมกับชาวสวนผู้ชราคนนึงโดยไร้ความรังเกียจ และมันยังบอกว่าเขานั้นแตกต่างกับคนทั่วไปที่ควรจะมีนี่ทำให้ตัวมันอยากรู้เหลือเกินว่าเ้าเด็กนี่มันมองเห็นอะไรในตัวเขากันแน่
"หืม จะว่ายังไงดีล่ะ ข้าััได้ว่าตัวท่านนั้นมีรังสีฆ่าฟันลอยออกมาจางๆและนี่มันเป็สิ่งที่คนบุรุษผู้ชราคนนึงที่ไม่ควรจะมี และถึงแม้ท่านจะแต่งตัวที่ดูแล้วจะไม่สะอาดตานักแต่ท่าทางของท่านที่แสดงออกมากับเต็มไปด้วยความมีสง่าราศี ทั้งสองอย่างนี้รวมกันแล้วข้าขอเดาว่าตัวท่านอาจจะมีศักดิ์ฐานะที่ไม่ธรรมดาเป็แน่และท่านอาจจะเป็หนึ่งในบุคคลสำคัญที่เมืองแห่งสายน้ำแห่งนี้ผู้หนึ่งแต่ถึงจะเป็อย่างนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าตัวท่านนั้นเป็ใครเมื่อเป็เช่นนั้นข้าย่อมเคารถและนอบน้อมต่อท่าน
"ฮ่า ฮ่า เ้าหนูสติปัญญาของเ้านั้นไม่ธรรมดาเลย เ้ามีนามว่าอะไรจงบอกแก่ข้ามา
"ผู้เยาว์ ชื่อว่า อู๋ซวง เป็บุตรชายคนเล็กของแม่ทัพ อู๋ซวงแห่งเมื่องดารา์
"ฮ่า ฮ่า ที่แท้ก็เป็บุตรเ้าอู๋ซาง งั้นรึไม่น่าเชื่อว่าเ้านั้นจะสั่งสอนลูกออกมาได้ฉลาดหลักแหล่มเช่นนี้เ้าหนูเ้ากลับไปก่อนแล้วค่อยมาอีกทีวันเปิดการทดสอบถึงวันนั้นเราค่อยพบกันใหม่
"ขอรับ ท่านาุโ แล้วพบกันใหม่