ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        เสียงกัดกรามกรอดอี้เฉิน ฟันกระทบกันดัง กึก!! ออกมาดังก้อง ใบหน้ามืดทะมึนเป็นอย่างมาก เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า กลุ่มคนภายในทะเลมืด หยงหย่วน น่าหวาดกลัว พวกเขาจะเคลื่อนไหวรวดเร็วเช่นนี้   พร้อมเสียง กระทืบเท้า ด้วยความไม่พอใจของอี้เฉิน จะดังออกมาก้อง ปัง!! ริ้วคลื่นจากเท้า ที่เหยียบอากาศ ส่งปราณพลังที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่จำยอม สาดกระจาย เขย่าไปทั่วผืนฟ้า

        ครั้นอี้เฉิน นึกถึงยามอดีต ภายในศึกสงครามมหาทวีป เห็นร่างวิญญาณ เยว่ฉาน กับจักรพรรดิอี้เทียนหรง ถูกพวกเขาเหล่าจักรพรรดิต้นกำเนิด ภายในทะเลมืด ช่วงชิงไป ชนิดที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทว่าบัดนี้มันแตกต่างออกไป ก่อนอี้เฉิน จะแผดเสียงคำรามออกมาก้องฟ้า ด้วยความเจ็บแค้นภายในใจ ย๊าก!!!!!

       หมู่ชนที่ได้ยินเสียงคำรามของผู้ยิ่งใหญ่ เต็มไปด้วยความแค้น คร่ำครวญ เสียใจ แผดเสียงกระจายออกไปทั่วอาณา พวกเขาต่างก็สูดลมหายใจเย็นเข้าไปลึก จนเต็มปอด เมื่อรับรู้คลื่นอารมณ์ ความบ้าคลั่ง ของอี้เฉินปะปนมากับเสียง ที่แผดคำรามก้องออกมายาวนาน

       อี้เฉินเอ่ยพูดพึมพำขึ้นมาทันที ที่บีบรัดฝ่ามือเข้าหากันจนแน่น “อย่างไรข้าต้องจัดการเรื่องทวีปมืดให้เสร็จสรรพเสียก่อน  ที่จะบุกฝ่าฟันทะเลมืด หยงหย่วนไป”

        พร้อมสายตาอี้เฉินจ้องเขม็ง ไปทิศทางทะเลมืด หยงหย่วน อย่างไม่วางตา ก่อนจะละสายตาจากสถานที่แห่งนั้น ปรายตาไปมอง ทิศทางที่ตั้งจักรวรรดิเหยียน ด้วยสายตาคมกล้า พร้อมร่างพุ่งปราด ฟึบ! เผยร่างเงาทับซ่อนออกไปเป็นทางยาว

        “เจ้ารอข้าก่อนเปาเปา ข้าจะไปช่วยเหลือเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ” ฉับพลันที่อี้เฉินสืบฝีเท้าออกไป เขาหมุนตัวเหยียบอากาศ จนเกิดเสียงดัง ตู้ม! ออกมาก้อง พร้อมร่างที่เร่งการเคลื่อนที่ ไปอย่างสุดกำลัง

        จางเหมย นางที่มัวตกตะลึง กับความน่าหวาดกลัว พรั่นพรึงสุดแสน ของเหล่าจักรพรรดิต้นกำเนิด ถูกม่อลู่เอ่ยถามออกมาทันใด “เจ้าจะไปได้หรือยัง? สาวน้อย”

        จางเหมย ที่หลุดออกจากภวังค์ กลับมาได้สติอีกครั้ง นางรีบพยักหน้ารับคำม่อลู่ ก่อนพวกเขาจะสืบฝีเท้า ไล่ตามอี้เฉินแหวกอากาศออกไป เป็นทางยาว ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน

        หมู่ชน ปวงประชาทวีปมืด เมื่อพวกเขารับรู้ ถึงการเคลื่อนไหวของพวกอี้เฉิน ผู้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง มันก็ทำให้พวกเขาหัวใจสั่นสะท้าน เมื่อเห็นภาพจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ตายตกลงไปช่วงเวลาติดๆ กัน อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จะไม่ให้พวกเขา คนทวีปมืด ไม่หวาดกลัว คร้ามเกรงอี้เฉินได้อย่างไร

“เกรงว่าทวีปมืด คงจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วซินะ” ชายแก่เจ้าเมือง ขั้นราชันสวรรค์กล่าวตัดพ้อ

ทันที ที่เห็นอี้เฉินข้ามผ่านเมืองของเขา ตรงไปยังทิศทางจักรวรรดิ เหยียน รับรู้ศึกใหญ่อีกครั้งกำลังจะระเบิดปะทุ ขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

         แม้แต่จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน นางที่นั่งอยู่บนบัลลังก์พระราชวังหลวง สีหน้านางยังบึ้งตึงขึ้นมา เมื่อรับรู้ลำแสงสายหนึ่ง พุ่งปราดแหวกอากาศ ตรงมาทิศทาง ที่นางอยู่ อย่างรวดเร็ว จนนางต้องแค่นเสียง ชิ!! ดังเล็ดลอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจ แล้วรีบเร่งหมุนฝ่ามือ ประสานอินขับเคลื่อนจุดตันเถียน ฟื้นคืนปราณพลังอย่างรวดเร็ว

        ...ก่อนเสียง ตู้ม!! จะดังออกมาก้องฟ้า เขย่าโยกคลอนพระราชวังหลวงในทันใด เมื่อร่างอี้เฉินสืบฝีเท้า ย่างกายมาเยือนด้านหน้าพระราชวังหลวง ก่อนอีกหลายเสี้ยวอึดใจ เสียง ฟึบ!! ฟึบ!! สองสายจะตามตัวอี้เฉิน มาติดๆ ในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน  ส่งให้เหล่าทหารองครักษ์ ผู้ทำหน้าที่คุ้มกันด้านหน้าพระราชวังหลวง ต่างก็กายาเย็นเยือก หนาวสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่

        ทว่าสายตาพวกเขาเต็มเปี่ยม ไปด้วยความไม่จำยอมต่อพวกอี้เฉิน ศาสตราวุธที่ถืออยู่ในฝ่ามือ ต่างก็บีบรัดเข้าหากันจนแน่น พร้อมจะรอคำสั่ง ฆ่า จากสตรีภายในห้องโถงใหญ่ ด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่

        “พวกเจ้าถอยไปเสีย!!” น้ำเสียงใสของสตรีที่กล่าวพูด ออกมาจากภายในห้องโถงพระราชวังใหญ่ นางรับรู้เป็นอย่างดี ว่าผู้ใดมาเยือน ฝ่ามือนางบีบรัดจนเกิดเสียงดัง กรอบ!! ไม่คิดว่านางจะพลาดท่า ลอบฆ่าสังหารอี้เฉินไม่ได้ เกรงว่าบาปนั้น จะมาถึงตัวนางเสียแล้ว

         เหล่าทหารองครักษ์ สายตาพวกเขาเต็มเปี่ยม ไปด้วยความไม่จำยอม ก่อนเสียงม่อลู่ นางจะกล่าวพูดขึ้นมา แม้ว่าบัดนี้แต้มสีดำกลางหว่างคิ้ว ที่แสดงตัวตน พวกเขาว่าเป็นคนทวีปมืด จะหายไปหมดแล้วก็ตาม “พวกเจ้าถอยไปเสีย ข้าเองก็เป็นคนทวีปมืดเช่นกัน ข้าไม่อยากเห็นพวกเจ้า ต้องตายตกลงไปเช่นนี้”

         สายตาที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่พวกเขาที่ได้ยิน น้ำเสียงของม่อลู่ สตรีแฝงไว้ด้วยความเสียใจ อาลัยออกมาอย่างจริงจัง ทำให้พวกเขาที่บีบรัด ศาสตราวุธที่อยู่ในมือไว้จนแน่น ค่อยๆ มีท่าที อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะก้าวฝีเท้าถอยห่าง ทำได้เพียงมองดูสถานการณ์รอบๆ เท่านั้น

        ฝีเท้าอี้เฉิน ย่างก้าวเข้าไปภายในพระราชวังหลวงใหญ่โต ด้วยความโอหัง ครั้นเห็นจักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน รอเขาอยู่ก่อนแล้ว ด้วยรอยยิ้มกว้าง “เจ้าจะมาเอาชีวิตข้าซินะเจ้าหนุ่ม!!” พร้อมลิ้นยาวของนาง ตวัดเลีย กรงเล็บแหลม รอทิ่มแทงเนื้อนุ่มของชายหนุ่ม

        อี้เฉินที่ได้ยิน เขาถึงกับสีหน้าเดือดดาล บ้าคลั่งออกมา   ก่อนจะปลายห่างตาไปมองสตรีที่อยู่ด้านข้าง จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน ข้างกายนางมีสตรี นามว่าหลินจี สตรีงดงามทวีปมืดที่อี้เฉินคุ้นตา นางสวมใส่อาภรณ์สูงศักดิ์ไม่ธรรมดา พวกเขาที่พานพบกัน ในยามอดีตอยู่บ่อยครั้ง ทำให้อี้เฉินจดจำหลินจี ได้เป็นอย่างดี

ทว่าบัดนี้พวกเขา ไม่พร้อมจะพูดคุยกัน ‘อย่างไรต้องจัดการ จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลานที่บาดเจ็บหนัก ยังไม่ฟื้นคืนปราณพลังก่อน’

         ฉับพลันร่างอี้เฉินก็หายวับออกไป ราวกับภูตพราย ไปอยู่เบื้องหน้า จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน แม้แต่ตัวนางที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ยังตั้งตัวไม่ทัน ถูกอี้เฉินจับคว้าคอหมับ พร้อมเสียงบีบรัดฝ่ามือ ส่งให้เปลือกแข็งคล้ายตะขาบของนาง เกิดการแตกร้าว จากแรงบีบฝ่ามือ ที่รุนแรงของอี้เฉิน

         “เจ้า เจ้า ไอ้เด็กโอหัง!!” พร้อมเสี้ยวฉับพลัน หางแมงป่องด้านหลังของนาง พุ่งปราด มาด้วยความเร็ว เข้าใส่ใบหน้าอี้เฉินในเสี้ยวขณะ พร้อมกับพิษร้าย

         ช่วงเวลาเดียวกัน อี้เฉินแค่นเสียง หึ!! เผยรอยยิ้มออกมากว้าง มืออีกข้างรีบจับคว้า หางแมงป่องนางไว้ในเสี้ยวพริบตา ที่จะพุ่งแทงกลางหน้าผาก ให้ทะลุเป็นรูโหว่ใหญ่ อี้เฉินเขาไม่ประมาท จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลานอีกต่อไป

         “หางนี่ซินะ ที่ลอบสังหารข้า!!” สายตาอี้เฉินที่กล่าวพูด เผยความบ้าคลั่งขึ้นมาทันใด ก่อนจะง้างมือฉีกกระชาก หางอาบพิษจักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลานออก

          ซ่า!! โลหิตไหลกระฉูด ปะปนมากับเสียงกระดูกแตกหัก จนจักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน ต้องกรีดร้อง ออกมาด้วยความเจ็บปวด “อ๊าก!! เจ้า!! เจ้า!!ไอ้เด็กเวรโอหัง”

         ร่างวิถีธรรม ตะขาบสีทองขนาดใหญ่ เผยความอันตรายพ้นพิษสีม่วง ออกมาทันใด จนอี้เฉินต้องเหวี่ยงขว้างตัวนาง ออกไปอย่างรวดเร็ว ปัง!! เมื่อเห็นแขนของเขา ค่อยๆ กลายเป็นสีม่วง ก่อนจะถูกอี้เฉิน รีบเร่งการขับเคลื่อนเต๋าแห่งชีวิต สลายพิษที่เป็นสีม่วงออกไป

          ร่างสตรีมีส่วนคล้ายแมลงอยู่หลายส่วน ค่อยๆ ยันกาย พร้อมริมฝีปากที่กระอักเลือดสดออกมา นางหมุนวาดฝ่ามือ ควบคุมร่างวิถีธรรม ตะขาบสีทองขนาดใหญ่ แล้วส่งมันพุ่งปราดออกไปหาอี้เฉิน ตามการชี้นิ้วของนางในทันใด เมื่อเสียงแค่น ฆ่า!! คำรามออกมากู่ก้องไปทั่วพระราชวังหลวง

          แม้แต่หลินจี ที่มองชมการต่อสู้ ฝ่ามือนางยังกำหมัด บีบรัดเข้าหากันจนแน่น เมื่อเห็นอายหมอกพิษสีม่วงหนา ที่ล้นทะลักทลาย ไปพร้อมกับตะขาบที่พุ่งปราดออกไป ด้วยความฉวัดเฉวียน น่าคร้ามเกรง

         อี้เฉินหดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ ดีดนิ้วมือส่งปราณพลังที่บีบอัด ออกไปเบื้องหน้า แม้ขนาดของมันจะเล็กจ้อย แต่แฝงไว้ด้วย ฟันเฟืองของวัฏจักรที่ถูกอี้เฉินบีบอัด เมื่อมันแพร่ขยายใหญ่ คลื่นลมระเบิดมันก็แผ่ริ้วคลื่นทำลายออกไปทั่ว มองเห็นเต๋า ธรรม ญาณวิเศษที่ถูกสำแดงออกมา ขาดสะบั้น ออกทั้งหมดในทันใด

         จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน นางถึงกับแค่นเสียง คำรามออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ “ไม่!!   ไม่!!   เป็นไปไม่ได้”

สายตาที่อิดโรยนาง รีบเช็ดเลือดที่กระอักออกทันใด แม้แต่กลางหว่างคิ้ว ยังเกิดการแตกร้าว ถูกคลื่นที่ตัดสะบั้น ทุกสิ่งของอี้เฉิน ทำให้นางต้องก้าวฝีเท้าถอยออกไป ด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นหมัดสั่งตายอี้เฉิน มาพร้อมริ้วคลื่นที่อันตรายเฉียบคม กำลังจะพุ่งเข้าใส่ตัวนาง

ฆ่า!!