เหตุการณ์ทะเลาะวิวาทกลางฟิตเนสเป็ที่ซุบซิบกันทั่วเมือง
แม้จะยังไม่มีใครรู้ว่าข่าวคราวนั้นเป็จริงหรือไม่ แต่ที่แน่ๆมีชายสามคนได้รับาเ็อย่างหนัก ไม่มีใครรู้ว่าชายวัยกลางคนผู้นั้นเป็ใครมาจากไหน แต่ทรงผมเกรียนๆของเขาก็เดาได้ไม่ยากว่าทำอาชีพอะไรอยู่ เมื่อไม่มีหลักฐานแน่ชัดบวกกับข่าวดาราดังกลบเกลื่อน มันจึงทำให้ท่านนายพลรอดตัวขึ้นข่าวหน้าหนึ่งไปได้
แต่สุดท้าย...ภูผาก็ไม่รอดพ้นการลงโทษจากหัวหน้าอยู่ดี
“อะไรนะครับท่าน!!!”
“เอาน่า พักสงบสติอารมณ์ก่อนสักหน่อยเถอะ”
“แต่ไอ้พวกนั้นมันมาวุ่นวายกับผมก่อนนะ!”
“แต่นายก็ไม่ควรสั่งสอนพวกมันจนหมดสติเหมือนกัน รู้ใช่มั้ยว่าผมกำลังช่วยปิดข่าวเื่ของคุณอยู่”
“…..”
ภูผากัดฟันกรอด...
หมัดหนักๆของเขากำแน่นจนเส้นเืขึ้นเป็เส้น สันกรามขบกันไปมาจนเกิดเสียง ลมหายใจร้อนระอุไปด้วยความโมโห แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธบทลงโทษนี้ได้ เนื่องจากใบสั่งพักงานไม่มีกำหนดได้ถูกเซ็นออกมาจากผู้ใหญ่แล้ว
“ผมรู้ว่าคุณเครียดเื่ลูกน้องหายตัวไป เพราะฉะนั้นปล่อยๆเื่นี้ไปซะก่อนเถอะ ผมจะช่วยจัดการให้เอง”
“แต่ ท่านครับ”
“อย่าให้พูดมากกว่านี้เลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างสูงกำยำก็เดินตึงตังออกมาจากสำนักงาน ชุดราชการตำรวจถูกปลดกระดุมมาตามทางจนเหลือเพียงเสื้อซับสีขาวด้านใน ประตูรถคันใหญ่ถูกปิดเสียงดัง จากนั้นท่านนายพลจึงขับรถกลับไปบ้านพักเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง
ลูกน้องฝีมือดียังหาตัวไปเจอ...
แถมยังมาถูกพักงานไม่มีกำหนดอีก ชีวิตของตำรวจสายสืบมือดีไม่เคยถึงจุดๆนี้มาก่อน!
“แม่งเอ้ย!”
เสียงสบถดังขึ้นพร้อมกับฟาดชุดลงบนโซฟา
บ้านพักหลังน้อยที่ได้มาพร้อมตำแหน่งไม่มีแม่บ้านหรือภรรยาคอยปรึกษาแต่อย่างใด แม้จะเคยคบหากับผู้หญิงมาบ้าง แต่ภูผาก็เป็คนบ้างานจนไม่มีเวลาไปเอาใจพวกหล่อน และที่สำคัญไปมากกว่านั้น ความเ้าชู้และความรักอิสระก็ล้นเหลือจนไม่มีครอบครัวคอยให้กำลังใจเมื่อตกทุกข์ได้ยาก
สิ่งเดียวที่ท่านนายพลทำได้มีเพียงเหล้าเข้มๆและเสียงดนตรี...
จากนั้นก็ต่อด้วยผู้หญิงดีๆสักคนสองคน!
“กูจะตามหาพวกมึงเอง”
ภูพาพึมพำ...
ชายวัยกลางคนไม่ได้ออกมาจากสำนักงานมือเปล่า เขาเลือกที่จะหอบเอกสารการตามหาตำรวจสายสืบทั้งสองคนกลับมาด้วย หกเดือนแล้วที่ไม่รู้ข่าวการเป็ตายร้ายดีของลูกน้อง แต่ก่อนที่จะตามสืบด้วยตัวเอง คืนนี้ท่านนายพลต้องขอปลดปล่อยความอัดอั้นให้ตัวเองสมองโล่งเสียหน่อย!
237
