ตอนที่ 21
“หยุด พวกเ้ามาทำอะไรกันที่นี่”เฒ่าหานตวาดด้วยเสียงอันดังลั่นเขาเดินเข้ามากับปู่ใหญ่ ตามมาด้วยเฉินฟู่(น้องรอง)เฉินเทียน(น้องห้า)และปิดท้ายคือหยางหลง และชาวบ้านอีกสี่ห้าคนั้แ่ได้ยินเสียงนางหลี่ที่ลานบ้าน จิวจิวก็บอกให้พี่รองไปตามพวกท่านปู่มาที่บ้านแล้วนางคิดว่าวันนี้ต้องจัดการให้เด็ดขาด จะไม่ให้ยอมให้ท่านย่า มาก่อกวนครอบครัวเธอได้อีกแล้ว
“เ้ารอง มาดูเมียเ้าสิ สลบเหมือดไปแล้ว”นางหลี่ที่ใรีบโยนไม้ในมือทิ้ง ก่อนจะรีบเรียกบุตรชาย เข้ามาดูสะใภ้รองที่นอนกองอยู่ที่พื้น
“เกิดอะไรขึ้น”เฉินฟู่รีบเข้ามาพยุงเมียตัวเองขึ้นก่อนจะเอ่ยถามมารดาอย่างงุนงง และมองไปยังครอบครัวของพี่ใหญ่อย่างสงสัย
“แม่ไม่ได้ทำอะไรนะ แค่จะไล่หนูให้นาง”นางหลี่รีบบอกลูกชายก่อนชงัก เมื่อหันไปเห็นเ้าหนูตัวนั้นเกาะอยู่ที่ไหล่ของจิวจิว
“นั่น ต้องเป็พวกมันแน่ๆที่สั่งให้หนูตัวนั้นมากัดสะใภ้รอง”นางหลี่ชี้ไปที่จิวจิว และครอบครัวด้วยความโกรธ
“เปล่า ซักหน่อย ท่านย่าหยวนเป่าออกจะน่ารัก มันไม่เคยทำร้ายใครหรอก”จิวจิว รีบกล่าวแก้แสร้งทำน้ำเสียงหวาดหวั่น ตาดวงน้อยกระพริบถี่ๆ สีหน้าราวกับกำลังจะร้องไห้ ชวนให้ผู้คนรู้สึกเวทนา
“เ้าหยุด ได้แล้วนางหลี่หนูตัวแค่นั้นมันจะทำอะไรคนได้”เฒ่าหาน โมโหเมียตัวเองยิ่งนักขนาดแยกบ้านกันแล้วยังจะตามมารังควานไม่เลิกเขารู้สึกอับอายบุตรชายและหลานๆยิ่งนัก
“พวกเ้ามาทำอะไรกันที่นี่”ปู่ใหญ่เดินเอามือไขว่หลังเข้ามาภายในลานเรือนกราดนางหลี่และบุตรสาวพร้อมส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย
“ท่านพ่อ ท่านปู่ใหญ่ข้าก็แค่มาขอกระต่ายกับไก่พี่ใหญ่ เท่านั้นเอง”หานอวี่จำต้องพูดออกมาในที่สุดเมื่อทนสายตากดดันจากปู่ใหญ่ไม่ไหว
“กระต่ายกับไก่อย่างนั้นรึ นางหลี่เ้าไม่มีปัญญาซื้อเนื้อให้ลูกสาวกินรึไง ถึงได้เที่ยวมาของจากคนอื่นเขา”เฒ่าหานได้ฟังถึงกับใบหน้าดำคล้ำ เงินที่หามาได้ไม่ใช่น้อย แค่เนื้อทำไมจะซื้อกินไม่ได้ติดที่นางหลี่ขี้เหนียวมากกว่า เขารู้นิสัยเมียตัวเองดี
“ตาเฒ่า เงินนั้นข้าเก็บไว้ให้ลูกสามเป็ค่าเล่าเรียนนะ จะเอาออกมาใช้สุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง”นางหลี่ไม่ยินยอมจะให้นางเอาเงินออกมาซื้อเนื้ออย่างนั้นรึ ฝันไปเถอะอีกหน่อยลูกสามของนางจะได้เป็ขุนนาง นางต้องเก็บเงินไว้ให้เขา
“มีเงินแต่ไม่ซื้อ แต่อยากกินเนื้อทำไมไม่ขึ้นเขาไปจับเอง มาเบียดเบียนครอบครัวหานตงทำไมแยกบ้านไปแล้วทำไมถึงไม่ต่างคนต่างอยู่เหอะ”ปู่ใหญ่ได้ฟัง ก็นึกโมโหยิ่งนักความหน้าด้านหน้าทนไม่มีใครเกินนางหลี่จริงๆ
“แค่กระต่ายกับไก่ไม่กี่ตัวแบ่งกันกินไม่ได้รึไง พวกเ้าช่างอกตัญญูเสียจริง”นางหลี่ไม่ยินยอมที่จะถูกด่านางไม่คิดว่ามันจะผิดอะไรที่มาเอาของจากหานตง นางรึอุตส่าห์เลี้ยงมาหลายปีควรต้องตอบแทนนางถึงจะถูก คำพูดแถไถของนางหลี่ทำเอาปู่ใหญ่ถึงกับหน้าดำคล้ำเฒ่าหานถึงกับพูดไม่ออก ความโกรธพุ่งขึ้นจุกอก
“แต่ท่านย่าไม่ได้ขอแบ่งสักหน่อยแต่จะเอาของเราไปทั้งหมดนิน่า ท่านพ่อบอกแล้วว่าพวกเราจะเลี้ยงมัน แต่ท่านย่าก็ไม่ยอมจะกินมันให้ได้กระต่ายมันน่ารัก ท่านย่ายังจะกินมันได้ลงคอ”จิวจิวเอ่ยปาก ดวงตากลมใสไร้เดียงสา มองผู้เป็ย่าอย่างไม่เข้าใจนางหลี่ถลึงตาดุเมื่อเด็กน้อยกล้าย้อนนาง
“นางหลี่ เ้าช่างหน้าหนายิ่งนักถึงกับจะเอาของพวกเขาไปทั้งหมด ช่างไม่มีความระอายสักนิดข้าคิดผิดจริงๆที่เอาเ้ามาเป็เมีย เป็แม่เลี้ยงของลูกข้า กลับบ้านไปเดียวนี้นับแต่นี้ต่อไปห้ามมายุ่งกับหานตงอีก หากไม่เชื่อฟัง ข้าจะหย่ากับเ้าและจะส่งเ้ากลับบ้านเก่าทันที”เฒ่าหาน ใบหน้าดำคล้ำ เมื่อได้ฟังหลานสาวตัวน้อยเล่าเขาตัวสั่นด้วยความโกรธและผิดหวัง ทั้งจากเมียและลูกสาวคนเล็ก ช่างทำงามหน้าจริงๆ
“เ้ากล้ารึ”นางหลี่แว้ดใส่เฒ่าหานด้วยความไม่พอใจเมื่ออีกฝ่ายกล่าวว่าจะหย่าตน
“รึเ้าอยากลองข้าไม่เสียใจสักนิดที่จะหย่ากับเ้า”เฒ่าหานตวาดลั่นใส่นางหลี่ น้ำเสียงจริงจังทำให้อีกฝ่ายถึงกับหน้าเผือดสี เมื่อเห็นว่าเฒ่าหานเหมือนจะเอาจริง
“พวกเ้าก็เหมือนกันต่อไปห้ามมายุ่งวุ่นวายที่นี่อีกไม่อย่างนั้นได้เห็นดีแน่ๆ”เฒ่าหานมองไปยังบุตรสาว และลูกสะใภ้ ทุกคนต่างหลบสายตาเมื่อเห็นเฒ่าหานเอาจริง พวกนางไม่เคยเห็นเฒ่าหานโกรธมากขนาดนี้มาก่อนถึงขนาดกล้าตวาดนางหลี่ แถมยังขู่ว่าจะหย่าอีกต่างหาก ทำเอานางหลี่พูดไม่ออก นางหวาดกลัวหากต้องถูกหย่าใน่นี้ ไหนจะลูกชายที่กำลังเล่าเรียน ซึ่งเป็ความหวังของเธออีกเล่าเธอไม่อาจถูกหย่าได้
นางหลี่มองไปยังครอบครัวของหานตงที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่นึกโมโหที่ต่อไปจะไม่สามารถฉกฉวยอะไรได้อีก แต่เมื่อเลือกกับการถูกหย่านางก็คงต้องตัดใจ ปล่อยพวกมันไป รอให้ลูกชายนางสอบได้ขุนนางก่อนเถอะ เหอะอย่างได้คิดจะมาร้องขอความช่วยเหลืออะไร แม้ร้องไห้อ้อนวอนเธอก็จะไม่มีทางเห็นใจพวกมันเด็ดขาด
“เหอะ”นางหลี่ส่งเสียงอย่างไม่พอใจก่อนจะพาร่างอวบอ้วนเดินกลับบ้านไป แบกความโมโหกลับบ้านไปเต็มท้อง สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านมือเปล่า
“ท่านแม่รอด้วย”หานอวี่หลบสายตาบิดาที่มองนางอย่างผิดหวังก่อนจะรีบวิ่งตามมารดาออกไป
“เ้าพาสะใภ้รองกลับบ้านเรียกหมอมาดูแผลก่อนไปเถอะ”เฒ่าหานบอกลูกชาย แต่ซูลี่กลับยังไม่อยากไปนางยังอาลัยในกลิ่นหอมนั้น แต่ก็ถูกสามีลากออกไปจนได้ เฉินฟูรู้สึกระอายต่อสิ่งที่ท่านแม่และเมียของเขาทำกับพี่ใหญ่ไม่ได้จึงได้แต่ลากเมียตัวเองกลับไปเท่านั้น
“เอาล่ะต่อไปพวกนางคงไม่มายุ่งกับพวกเ้าแล้ว พ่อขอโทษที่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็แบบนี้พ่อมันไม่เด็ดขาดเอง”เฒ่าหานรู้สึกเสียใจยิ่งนักเเหมือนเขาจะแก่ลงไปอีกหลายปีที่เดียว สายตาพร่ามัวมองไปยังครอบครัวของบุตรชายด้วยความเสียใจ
“ท่านพ่อ ไม่เป็ไรขอรับท่านอย่างคิดมากเลย”หานตงรู้สึกเห็นใจบิดาไม่น้อยเขารู้ว่าบิดาไม่อาจเด็ดขาดได้เพราะยังมีน้องๆอีกหลายคนที่บิดาต้องดูแลไหนจะน้องสาม ที่บิดาเขาก็ฝากความหวังไว้เช่นเดียวกับนางหลี่
“ขอบคุณปู่ใหญ่มากที่มากขอรับที่มาช่วย”หานตงหันไปขอบคุณปู่ใหญ่อย่างนอบน้อม
“ไม่เป็ไร จบเื่เสียทีดีที่บิดาเ้ายังมีความเด็ดขาดอยู่บ้างไม่อย่างนั้นนางหลี่ต้องก่อความวุ่นวายไม่หยุดแน่ๆ”ปู่ใหญ่พยักหน้าให้หานตง กล่าวออกมาอย่างเนิบช้าน้ำเสียเต็มไปด้วยความเมตตาต่อหลานๆ
“เอาล่ะจบเื่แล้วพวกข้าก็จะกลับแล้ว”เฒ่าหาน เอ่ยขึ้นเขาต้องกลับไปจัดการกำราบนางหลี่และบุตรสาวกับสะใภ้รอง จะได้ไม่มาสร้างความวุ่นวายให้กับลูกชายเขาอีก
เมื่อคนทั้งหมดกลับออกไปแล้ว ครอบครัวหานถึงได้กลับมาหายใจโล่งได้อีกครั้งทุกคนต่างหันมายิ้มให้แก่กัน เมื่อเื่ราวทุกอย่างจบลงเสียที
“โครกคราก”เสียงท้องร้องขึ้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เรียกทุกสายตาหันไปมอง
“ข้าหิวแล้วขอรับ”หยางหลงยกมือขึ้นกุมท้องยิ้มเก้อ เอ่ยด้วยเสียงแ่เบา เรียกเสียงหัวเราะดังลั่นได้จากทุกคน
“เอาล่ะหมดเื่แล้วกินข้าวกัน”หานตงยิ้มให้บุตรชาย ก่อนจะโอบภรรยาและพาบุตรทั้งหมดเดินเข้าบ้านท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างเป็สุขของทุกคน กับข้าวมื้อนี้ จึงเต็มไปด้วยความสุขกับบรรยากาศที่แสนชื่นมื่น ของคนในครอบครัว
รวมไปถึงเ้าหยวนเป่าที่เขมือบเนื้อในชามของมันอย่างมีความสุขเสียงเรอดั่งลั่น จากเ้าตัวเล็ก เมื่อจัดการกับกระต่าย และไก่อย่างละครึ่งตัวรวมถึงเนื้อทอดอีกครึ่งจาน ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวเรียกเสียงขบขันและความตกตลึงจากทุกคนที่เฝ้ามอง
‘เลี้ยงไม่ไหวมั้งกินจุขนาดนี้’ หยางหลงขมวดคิ้วเมื่อเห็นปริมาณการกินของมัน
“อร่อยเนื้อทอดนี้มีอีกไหม”หยวนเป่าหันไปมองจิวจิวน้อย ที่อ้าปากค้างมองมันอยู่
“...” จิวจิว
25K
