“แผลที่คอไม่ลึกนักดีแล้วองค์หญิง อยู่ยี้ใแทบตาย การเดินทางเร่งเร้ามากขึ้น คงไม่มีการหยุดพักคนของเราเร่งซ่อมเแซมเกี้ยวขององค์หญิงทั้งที่าเ็าเ็ไม่น้อย แต่ทางนู้นข้าหมายถึงคนของ แคว้นหานที่นำขบวน เร่งให้รีบเดินทาง เพื่อของบรรณาการผ้าไหมเนื้อดีส่งทันวังหลวงถึงมือฮองเฮา”
“ทำไมต้องเร่ง บอกคนของเรา พักรักษาอาการาเ็ให้หายก่อนจะดีไหม”
“ฝ่าา เจียงยี้หมายถึงฮ่องเต้แคว้นหาน หยางจื้อ้าเอาใจฮองเฮาจึงสั่งผ้าไหมเนื้อดีที่สุดของ เผ่าตงกุ้ยเพื่อมอบให้ ฮองเฮาในวันเกิด กำชับมาว่าต้องเร่งไปให้ทันเวลา”
“อ๋อ แล้วมาเร่งให้เราเดินทางแม้แต่ข้าที่าเ็ยังต้องเดินทาง”น้ำตาไหลเหมือนสั่งได้
“โธ่ๆๆๆ องค์หญิงอย่าได้เสียใจ อย่างไรเสียก็เป็สนมอีกหน่อยหากเป็ที่โปรดปรานฝ่าาจะต้องมอบของกำนัลแทนใจให้บ้างไม่มากก็น้อย”
“ข้าเดินทางไปฝากผีฝากไข้ถึงต่างแดน ตั้งใจให้คนเป็สามีใส่ใจ เจียวยี้ เ้าคิดว่าข้าจะชนะใจฝ่าาแคว้นหานได้หรือ”คำฑุดเหล่านี้มาจากไหนกันดึงเข้าดราม่าได้ตลอดนี่ล่ะที่วีวี่้า
“องค์หญิง ของเจียงยี้งดงามอ่อนหวานเพียงนี้ เช่นไรจะไม่เป็ที่หมายปองบุรุษทั่วไปมักใจอ่อนกับหญิงงาม อ่อนหวานชดช้อย องค์หญิงของเจียงยี้ น่ารักอ่อนหวาน ไม่มีทางที่ฮ่องเต้แคว้นหานจะหมางเมิน”
ขบวนเดินทางรอนแรม จนถึงวังหลวงแคว้นหานที่ยิ่งใหญ่อลังการวีวี่ เปิดหน้าต่างเกี้ยวออกดูอดที่จะตื่นตาตื่นใจเสียไม่ได้
“องค์หญิง ประตูวังอยู่ด้านหน้าแล้ว “เจียงยี้กอดร่างบางด้วย้าปลอบโยน
“ขอบคุณเจียงยี้ ข้าไม่ได้รู้สึกอะไร แค่เพียงตื่นเต้นที่จะต้องมาใช้ชีวิตที่นี่หากบ้านห่างเมืองเพียงนี้”น้ำเสียงที่ทอดอาลัยและเนื้อเสียงที่เศร้าสร้อยใครบ้างจะอดสงสารได้
“โธ่ องค์หญิง”ขันที าุโ เดินมาหยุดหน้าเกี้ยวประสานมือคารวะ
“นำเครื่องบรรณาการไปที่ตำหนักฝ่าา เหตุใดถึงได้ล่าช้าเพียงนี้ ข้าบอกให้เร่งเดินทาง พรุ่งนี้ก็เป็วันเกิดของฮองเฮาแล้วดีที่ยังมาทันไม่อย่างนั้นเกรงว่าฝ่าาจะต้องทรงกริ้วแน่
“กงกง ระหว่างทางเฉวียนตี้อ๋องดักชิงตัวองค์หญิงสามจึงทำให้ล่าช้าไปบ้าง”
“อืม มาได้ทันเวลาก็ดีแล้ว ข้าจะกราบทูลฝ่าาไม่ให้ทรงกริ้วไปกว่านี้ฝ่าารอเครื่องบรรณาการทั้งวันทั้งคืนเดิมคิดว่าจะถึงเมื่อสองวันก่อน”วีวี่อยากจะะโว่าข้าอยู่ที่นี่ข้าอยู่ตรงนี้ เหมือนที่เคยเรียกร้องความสนใจในทุกครั้งในที่ชุมชนแต่ตอนนี้ต้องวางท่าสง่างามเยือกเย็นดุจน้ำแข็งแกะสลัก
“องค์หญิงสาม ก่อนนี้ฝ่าาไม่ได้บอกว่าท่านต้องพำนักที่ ตำหนักใดในวังหลังเช่นนั้นข้าน้อยได้ให้คนของข้าน้อยเก็บกวาด ตำหนัก ม่านน้ำแข็ง ท้ายวังหลัง ให้ท่านถึงจะเก่าไปหน่อยแต่ก็พอจะอยู่ได้อีกอย่างฝ่าาไม่ได้บอกว่าจะต้องสร้างตำหนักใหม่ให้ท่านเช่นนั้นองค์หญิงคงต้องซ่อมแซมตำหนักเองเพียงลำพัง หลังจากที่เข้าไปอยู่”วีวี่แทบจะกลั้นขำไว้ไม่ได้
“กงกง ท่านเมตตาส่งหมอหลวงมาด้วย องค์หญิงสามของเราได้รับาเ็ต้องคมกระบี่ที่ลำคอ”กงกงเลิกคิ้วสูง
“หมอหลวง คงต้องขอ ประทานอนุญาตจากฝ่าาเสียก่อนข้าไม่อาจทำไปโดยพลการ พวกท่านไปพักที่ตำหนักม่านน้ำแข็งเสียก่อน แล้วข้าจะกราบทูลฝ่าาเมื่อฝ่าาอารมณ์ดีขึ้นบ้างตอนนี้ฝ่าาทรงกริ้วเื่ที่เครื่องบรรณาการมาถึงล่าช้าไม่ทันให้ฮองเฮาตัดเย็บอาภรณ์ใส่ในวันเกิดทัน องค์หญิงหวังว่าท่านจะไม่สร้างปัญหาระหว่างนี้ข้าจะค่อยๆ หาโอกาสพูดเื่อาการาเ็ของท่าน”
“ลำเค็ญพอหรือยัง”เสียงในหัวนั่นมาอีกแล้วเยาะเย้ยถากถาง
เจียงยี้ มองหน้าวีวี่ ด้วยสายตาแสดงความเห็นใจอย่างที่สุดค่อยๆ พยุง วีวี่ไปยังตำหนักม่านน้ำแข็ง พลบค่ำแล้ว จะหาฟืนไฟก็ยากอีกทั้งขันทีนางกำนัลไม่มีให้ใช้สอย มีเพียงเจียงยี้กับวีวี่เพียงสองคน ตำหนักม่านน้ำแข็งที่หนาวเย็นเหน็บหนาวสมชื่อ ตัวตำหนักเก่าคร่ำคร่าฝุ่นเกาะเกรอะกรัง ไม้ดอกไม้ประดับเหี่ยวเฉา แท่นนอนยิ่งผุพังใช้การไปก็คง จะต้องเกิดอุบัติเหตุจนเจ็บตัวเป็แน่ เจียงยี้สะลัดผ้ามาปูลงบนพื้นให้วีวี่
“นอนเสียเ้าค่ะองค์หญิงพรุ่งนี้ประเหมาะเคราะห์ดี เจียงยี้จะลองไปขอความเห็นใจจากพวกขันทีนางกำนัล พวกนั้นเผื่อจะมีใครให้ความช่วยเหลือเอาบุญ ตอนนี้ทำได้เพียง ข่มตาหลับเสีย”วีวี่ยิ้มเศร้าๆ พยักหน้าช้าๆ ทิ้งตัวลงนอน
“ชิงซี ชิงซี ข้ามาแล้ว”ซินจางพระรองผู้นั้นนั่นเองนี่เขาตามาถึงนี่เชียวหรือ
“ข้าไม่ได้ตามเ้ามาแต่ข้า แอบล่วงหน้ามาก่อน ฝ่าาให้มีบัญชาให้ข้ามาอารักขาเ้าที่นี่”เหมือนกับอ่านใจวีวี่ได้ว่าคิดเช่นไรเขาก็ตอบคำถามในใจวีวี่เสียก่อน
“เสด็จพ่ออย่างนั้นหรือ”ซินจางพยักหน้าน้อยๆ
“ข้าเพียงแค่รับปากกับฝ่าาว่าข้าจะไม่พาเ้าหนีข้าจะต้องทำทุกวิถีทางให้เ้าอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข”วีวี่ยิ้มเศร้าๆ ซินจาง ยกเอาซาลาเปา กับไก่ตุ๋นออกมาส่งให้ เจียงยี้รับไปจัดบนโต๊ะกลางห้องที่ฝุ่นจับเกรอะกรัง
“กินเสียก่อน ชิงซี เชื่อข้า ความรักบางครั้งก็เพียงได้อยู่ใกล้แค่เพียงได้เห็นคนที่รักมีความสุขไม่จำเป็ต้อง”
ตำหนักฮ่องเต้
“เนื้อดีเนื้อดีจริงๆ สีสันงดงามจนข้าไม่อาจละสายตา”หยางจื้อกล่าวชื่นชมผ้าไหมในมือ
“ส่งไปที่ตำหนักของฮองเฮาระดม กำลังนางกำนัลทั้งวังหลวงที่ตัดเย็บได้ประณีตและรวดเร็ววัดตัวฮองเฮาและตัดอาภรณ์ ออกมาให้เสร็จในเช้าวันพรุ่งนี้ ข้า้าเห็นฮองเฮาใส่อาภรณ์ผ้าไหมสีนี้”
“ฝ่าาแต่ยามนี้ค่ำมืดแล้ว”
“ค่ำมืดก็ต้องตัดเย็บให้เสร็จตาม บัญชาให้งดงามที่สุด”
“ฝ่าาเอ่อเอ่อ แล้ว พระสนม”
“อย่างไร”
“พระสนมเดินมาถึงพร้อมกับบรรณาการแล้ว”
“ข้ารู้แล้วเพราะนางเฉวียนตี้อ๋องชิงตัวนาง ขบวนเครื่องบรรณาการจึงล่าช้าทำให้การตัดเย็บไม่เป็ไปดังที่ข้าคาดหวัง”
“เอ่อ พระสนมได้รับาเ็ที่ลำคอเขาว่าพระสนมพยายามฆ่าตัวตาย โดยอาศัย การตายหลบหนีการที่ต้องถวายตัว นางกำนัลของพระสนมร้องขอหมอหลวงให้ไปดูอาการของพระสนม”
“เล่นแง่เท่านั้น นางตั้งใจวางหมากให้ข้าสงสาร หรือไม่ก็ทำให้ตัวเองดูมีคุณค่าในสายตาของ เฉวียนตี้อ๋องหากเดาไม่ผิดเฉวียนตี้อ๋อง ป่านนี้คงหลงกลนางไปแล้ว”
วีวี่สะอึกแรงๆ ซินจาง รินน้ำใส่ในจอกให้
“อาหารไม่ลื่นคอเท่าที่ควรข้าหาได้เพียงเท่านี้”
“พรุ่งนี้ เจียงยี้สัญญาจะ ทำน้ำแกงให้องค์หญิงบำรุงกำลังหลายวันมานี้เดินทางรอนแรมองค์หญิงซูบผอมลงไปมาก”เป็ปกติวีวี่จะต้อง โวยวายเื่ที่ตัวเองสะอึก เพราะวีวี่ไม่ชอบอะไรที่ทำให้รำคาญขนาดนี้วีวี่ไม่ใช่คนที่มีความอดทนต่ออะไรที่มากวนใจ แต่ตอนนี้ทำไมถึงนิ่งเงียบได้ขนาดนี้
เช้าสดใส วีวี่นั่งเท้าคางมองเจียงยี้ที่รดน้ำไม้ดอกไม้ประดับ
“เ้าไม่เหนื่อยหรือ”
"องค์หญิงปกติเป็องค์หญิงที่ทำเื่นี้เหมือนเมื่ออยู่ที่ตงกุ้ยเพราะองค์หญิงบอกว่าต้นไม้ใบหญ้ามักทำให้เจริญตามาอยู่ที่นี่ เจียงยี้จึงอยากให้องค์หญิง มีความสุขกับที่ที่เราไม่สามารถเร้นกายหายไปแต่ทว่าเราก็สามารถทำให้ที่ที่เราอยู่เป็ที่ที่มีความสุขได้”หา วีวี่เกลียดที่สุดก็คือเกสรดอกไม้มักทำให้แพ้และหายใจหอบเหนื่อย
พยักหน้าขึ้นลง เดินลงจากตำหนักไปยังสวนดอกไม้ ก้มลงสูดดม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกฉาฮวาที่ กลีบดอกซับซ้อนสวยงาม
“หอมจัง... ทำไมไม่แพ้”ไม่มีอาการใดใด
“ที่นี่เป็เหมือนโลกคู่ขนาน เ้าก็จะมีทุกอย่างเป็ทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับโลกของเ้าทุกอย่างจะค่อยๆ เปลี่ยนไป”
“แย่แล้ว”น้ำเสียงอ่อนโยนอ่อนหวาน คำว่าบัดซบหายไปไหนเสียคำว่าบัดซบที่เคยอุทานทุกครั้ง แล้วจะต่อกรกับคนที่นี่ได้หรือ
“ไม่ต้องห่วงในเมื่อเ้ามี ความสามารถพิเศษอาศัยมันสมองของเ้าเพียงน้อยนิดก็คงพอจะเอาตัวรอดได้”
“องค์หญิง อะไรแย่เ้าคะ”
“ไม่มีสิ่งใดแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว”
วังหลวง
“ฝ่าา”ฟูหยินฮองเอาย่อกายลงช้าๆ ตรงหน้า หยางจื้อเฝ้ามองด้วยความชื่นชมในเมื่ออาภรณ์ที่ตัดเย็บและผ้าไหมเนื้อดีนั้นช่างรับกับรูปร่างและผิวขาวผ่องเนียนละเอียดนั้นยิ่งนัก
“งดงาม งดงามเหลือเกิน”
“ฟูหยินของพระทัยฝ่าาที่ประทานผ้าเนื้อดีเช่นนี้”
“เ้าเป็ดั่งดวงใจ มีหรือที่ข้าจะไม่ตอบแทนเ้า”สายตาหวานหยดย้อยยามมองสบตา
“เครื่องบรรณาการเร่งส่งมา การเดินทางจากเผ่าตงกุ้ยลำบากไม่น้อย สนมคนใหม่ของฝ่าาคงตรากตรำลำบากมาตลอดทาง”
“ช่างนาง”
“ฝ่าา ข้ายังไม่เคยได้พบหน้านางวันครบรอบวันเกิดนางก็ยังไม่มาอวยพร และร่วมงานอีกหน่อยจะต้องปกครองนาง รู้จักกันไว้จึงดี”หยางจื้อขมวดคิ้ว
“พระสนมบอเตียชิงซี ฝ่าามีบัญชาให้ ร่วมงานวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาเดี๋ยวนี้ เพื่อเป็การเชิดชูพระเกียรติ”ขันทีประสานมืออย่างเสียไม่ได้ เพราะรับรู้และจดจำถึงคำบอกเล่าที่พูดถึงตำแหน่งสนมบรรณาการของชิงซีเขาจึงไม่จำเป็ต้องเกรงกลัว อาญาเมื่อปฏิบัติต่อนางอย่างเสียไม่ได้
“ขอบคุณใต้เท้าจะไปเดี๋ยวนี้”อยากจะด่าไปแรงๆ แต่จู่ๆ ก็นึกคำด่าไม่ออกกลายเป็น้ำเสียงอ่อนโยนจนน่าถีบ
“องค์หญิงต้องรีบ แต่งตัวแล้ว ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสียหน่อย"เจียงยี้ดึงอาภรณ์ออกจากหีบไม้ที่นำมาจากตงกุ้ย ผลัดเปลี่ยนให้ วีวี่ทันที
ท้องพระโรงโอ่โถง หยางจื้อนั่งบนบัลลังก์ ฟูหยินนั่งอยู่ทางขวามือ สนมและนางในคนอื่นนั่งอยู่ต่ำลงมา วีวี่หยุดยืนหน้าบานประตูสูงใหญ่ ประสานมือไว้ที่อกเยื้องย่างด้วยท่าทีงดงามราวกับอยู่ใน ละครย้อนยุค เหล่าขุนนางทั้งแก่หนุ่ม ต่างตกตะลึงตาค้างกับอาภรณ์สีแดงสดขลิบทองที่ขับผิวขาวให้สว่างสดใส ใบหน้าที่แต่งแต้มเพียงบางเบาเพราะรูปหน้างดงามอยู่แล้ว ด้วยความเป็คนของชนเผ่าคิ้วจึงเข้มดกดำ ดวงตากลมโตอ่อนหวานน่ามองขนตาดำยาวงอนงาม ริมฝีปากอวบอิ่ม จมูกโด่งเป็สันดังคนพื้นเมืองทั่วไป เหล่าขุนนางต่างจ้องมองอย่างลืมตัวลืมตาย
“สนม…. บอเตียชิงซี…..มาถึงแล้ว” เสียงอื้ออึงดังขึ้นด้วยขุนนางบางคนอดปากที่จะวิจารณ์ความงามของชิงซีไม่ได้
หยางจื้อคีบ เอาเครื่องเสวยป้อนจ่อที่ริมฝีปากของ ฟูหยินไม่ได้สนใจว่าวีวี่กำลังเดินเข้าไปย่อกายเบื้องหน้าบัลลังก์
“บอเตียชิงซี ถวายพระพรฝ่าาและฮองเฮาทรงพระเจริญหมื่นปี”ก้มหน้านิ่ง
“รสดีหรือไม่” เอ่ยปากถาม ฟูหยินฮองเฮา ไม่ยอมบอกให้วีวี่ลุกขึ้นอีกทั้งยังไม่ ชายตามองด้วยซ้ำไป
“ฝ่าา สนมคนใหม่มาแล้ว”ฟูหยินเอ่ยปากเบาๆ ยังไม่มองเพียงแค่พูดว่า
“ลุกขึ้น” วีวี่เงยหน้าขึ้นช้าๆ ยังยืนนิ่งอยู่หน้าบัลลังก์ไม่ไปไหนเพราะไม่รู้จะไปตรงไหน
"นิ่งไว่นิ่งไว้ปลาติดเบ็ดแล้ว"
“ฝ่าา”ฟูหยินเองก็ตกตะลึงกับความงดงามของชิงซีไม่แพ้เหล่าขุนนางทั้งหลาย เผลอ เรียกหยางจื้อเบาๆ
หยางจื้อถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นมองวีวี่ในร่างของชิงซี
3K
