โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

        [SIMON]

        [Bedroom]

        [Monday: Time: 08.30 pm]

        ผมกลับมาที่ห้องของผมอีกครั้งก็ตอนก่อนจะถึงเวลานัดกับไอ้โจโฉเพียงแค่สามสิบนาทีเท่านั้นแต่ว่าพอผมเดินเข้ามาถึงภายในห้องนอน ผมก็ต้องตกใจมาก เพราะว่าตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิทและเงียบมากจนเหมือนกับไม่มีคนอยู่ในนี้เลย

        และเพราะว่าห้องมันมืดมากผมจึงต้องเดินคลำทางไปที่ช่องเสียบการ์ดข้างประตู แล้วผมจึงแตะมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟให้สว่างขึ้นทั่วทั้งห้องจากนั้นผมก็รีบเดินตามหาไอแอมไปจนทั่วห้องและทุกซอกทุกมุม แต่ว่าผมกลับไม่เจอเขาอยู่ในห้องเลย

        ด้วยความที่ผมตกใจและเป็นห่วงเขามากผมจึงเดินออกไปหาลูกน้องของผมสองคนที่ยืนอยู่บริเวณหน้าห้องนอน แล้วผมก็ตวาดถามพวกมันสองคนออกไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นมากเลยว่า

        "ไอแอมหายไปไหน? พวกมึงเฝ้าเขายังไงวะ? ทำไมเขาถึงไม่อยู่ในห้อง ห๊ะ!!! "

        ลูกน้องของผมสองคนทำท่าเลิกลั่กและมีอาการตกใจจนเห็นได้ชัดจากทางสีหน้า แล้วพวกมันก็วิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับถามผมกลับมาด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ

        "ไอแอมหายไปเหรอครับนาย? / เขาหายไปได้ยังไงครับนายในเมื่อพวกผมสองคนก็เดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าห้องของนายตลอดนี่ครับ"

        พวกมันสองคนจ้องหน้าผมอย่างรอคำตอบจนผมต้องตวาดพวกมันออกไปด้วยความโมโหสุดขีด

        "นี่พวกมึงย้อนกูเหรอ? พวกมึงถามกูเหรอว่าไอแอมหายไปไหน? แล้วพวกมึงคิดว่ากูจะรู้ไหมวะ?ห๊ะ!!! "

        เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!!

        ผมตบหน้าของพวกมันสองคนแบบเรียงตัวด้วยความโมโหสุดขีดก่อนที่ผมจะตวาดบอกพวกมันออกไปเสียงดัง

        "พวกมึงรีบไปบอกทุกคนให้ช่วยกันตามหาไอแอมเดี๋ยวนี้หาจนกว่าจะเจอเขา และถ้าหาเขาไม่เจอล่ะก็...มึงสองคน...ตาย!!! "

        "ครับ / ครับ"

        พวกมันสองคนก้มหัวให้ผมด้วยท่าทางสั่นกลัวก่อนที่พวกมันจะพากันวิ่งออกจากบริเวณหน้าห้องของผมไปอย่างรวดเร็วส่วนผมก็เดินกลับเข้าไปในห้องเหมือนเดิมอย่างอารมณ์เสีย

        แต่ทว่า...พอผมเข้ามาถึงภายในห้องนอนผมกลับเห็นไอแอมยืนอยู่ข้างเตียงนอนด้วยสีหน้าอิดโรยเหมือนกับว่าเขาผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักแต่ผมไม่ได้สนใจที่จะยืนมองเขานานสักเท่าไหร่ เพราะทันทีที่ผมเห็นเขา ผมก็รีบเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับคว้ามือของเขาขึ้นมากุมรวบไว้ทั้งสองมือก่อนที่ผมจะถามเขาออกไปด้วยความเป็นห่วง

        "ไอแอม? หายไปไหนมาน่ะ?ทำไมเมื่อกี้พี่ถึงไม่เห็นนาย? แล้วนี่เป็นอะไรรึเปล่า?ทำไม..."

        พรึบ!!!

        ไอแอมโผเข้ามากอดผมไว้แน่นทั้งที่ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ และพร้อมกันนั้นเขายังปล่อยโฮออกมาอย่างหนักจนผมตกใจมากเลยทีเดียวซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป ทำไมเขาต้องร้องไห้หนักขนาดนี้ด้วยแต่ผมก็รีบกดหัวของเขาซบลงบนบ่าของผมเอาไว้ ก่อนที่ผมจะถามเขาออกไปด้วยความเป็นห่วง

        "ร้องไห้ทำไม? เป็นอะไรไป? ใครทำอะไรนาย? ใครทำนายร้องไห้? บอกพี่มาสิว่าใครทำ...พี่จะไปจัดการมันให้นายเอง"

        "ผมกลัวครับ"

        ผมรีบดันไหล่ของไอแอมออกมาห่างผมเล็กน้อยก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นไปกุมหัวไหล่ของเขาเอาไว้ทั้งสองข้างพร้อมกับถามเขาออกไปด้วยความสงสัยปนห่วงใย

        "กลัว? นายกลัวอะไร?กลัวใคร? กลัวทำไม?"

        "ฮึก ฮึก ผมกลัวว่าพี่จะทิ้งผมครับฮึก ฮึก"

        คำพูดของไอแอมมันทำให้ผมรู้สึกจุกในอกจนผมเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวเลยแต่ผมก็พยายามบังคับมันเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา แล้วผมก็บอกไอแอมออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ

        "พี่สัญญาว่าพี่จะไม่มีวันทิ้งนายไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม พี่ก็จะไม่ทิ้งนายเด็ดขาด"

        "ฮึก ฮึกแล้วถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับผมล่ะครับ ฮึก ฮึก พี่จะยังรักผมเหมือนเดิมไหมครับ?"

        "แน่นอน...พี่จะยังรักนายเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนายก็ตาม แต่นายไม่ต้องห่วงหรอก ตราบใดที่พี่ยังหายใจอยู่ จะไม่มีใครทำอะไรนายได้ทั้งนั้นเพราะพี่จะปกป้องนายเอง"

        ผมคว้าไอแอมเข้ามากอดไว้ในอ้อมกอดของผมอย่างหวงแหนและรักใคร่และผมก็สัญญากับตัวเองในใจไว้ว่า...ผมจะป้องปกเขาผมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเขาเด็ดขาด และในขณะที่ผมกำลังเงียบอยู่นั้นไอแอมก็เอ่ยถามผมออกมาปนเสียงสะอื้น

        "ฮึก ฮึก พี่จะปกป้องผมจริง ๆเหรอครับ?"

        "อืม...พี่จะปกป้องนาย และพี่ก็จะพยายามทำมันให้ดีที่สุดเพื่อนาย"

        "ฮึก ฮึก ฮึก"

        ผมค่อย ๆ ดันไหล่ของไอแอมออกจากอ้อมกอดของผมผมช้าๆ แล้วก็ยกมือขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาให้คนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาและเอาใจ จากนั้นผมก็ชวนเขาลงไปที่บ่อนเพราะตอนนี้เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลาที่ผมนัดหมายกับไอ้โจโฉไว้แล้วและไอแอมเองเขาก็พยักหน้าตอบตกอย่างว่าง่าย

        จากนั้นผมก็เดินจูงมือที่เย็นเฉียบของไอแอมเดินออกจากห้องไปเข้าลิฟต์จนกระทั่งตอนนี้ผมกับไอแอมก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องวีไอพีเรียบร้อยแล้ว

        ผมบีบมือของไอแอมเบา ๆเพื่อให้กำลังใจ และเขาเองก็ยิ้มให้ผมพร้อมกับบอกผมออกมาเสียงเรียบว่า

        "เรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะครับ...เดี๋ยวจะสาย"

        "อืม"

        ผมพยักหน้าให้กับไอแอมและก้มลงไปประทับริมฝีปากเขาผมไว้บนหน้าผากของเขาเบาๆ ก่อนที่ผมจะสอดประสานนิ้วมือทั้งห้าของผมเข้ากับนิ้วมือของเขาเอาไว้อย่างแนบแน่นแล้วผมก็ฉุดมือของเขาเดินเข้าประตูไป

        แต่ว่าในจังหวะนั้นไอ้โจโฉมันกลับเดินออกมาจากห้องวีไอพีพอดีจึงทำให้ผมต้องหยุดอย่างกะทันหัน เพราะว่ามันขวางทางผมกับไอแอมอยู่

        แต่พอผมหยุดมันก็ยกยิ้มร้ายส่งมาให้ผมเบาๆ ก่อนที่มันจะยื่นมือของมันมาแตะปลายคางมนของไอแอมอย่างถือดี แต่ว่าผมก็ยื่นมือของผมเข้าไปปัดมือของมันออกไปจากไอแอมอย่างไม่พอใจพร้อมกับเตือนมันออกไปอย่างใจเย็นว่า

        "อย่าแตะต้องเขา!!! "

        ไอ้โจโฉมันยกมือข้างที่มันแตะไอแอมขึ้นไปสูดดมเพื่อประชดผมก่อนที่มันจะยักคิ้วใส่ผมเหมือนกับกำลังต้องการยั่วโมโหผมแต่ผมพยายามข่มใจไม่ให้ตัวเองแสดงกิริยาร้าย ๆ ออกไปและก่อนที่ไอ้โจโฉมันจะยอมหลีกทางให้กับผม มันก็ทำทีเป็นก้มหัวให้กับผมเล็กน้อยพร้อมกับแสร้งเอ่ยคำขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชันผม

        "โอ...ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมว่าลืมตัวไปหน่อยคุณก็อย่าถือสาหาความผมเลยนะครับนะ ของแบบนี้ถือว่าแบ่ง ๆ กันชมก็แล้วกัน"

        ไอ้โจโฉมันยิ้มเยาะเย้ยผมด้วยท่าทางที่ดูมั่นใจมากว่าคืนนี้มันจะชนะผมแต่ผมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรมันกลับไปเลย เพราะผมรู้ดีว่าวันนี้ไอ้โจโฉมันขนลูกน้องของมันมาแฝงตัวอยู่ในบ่อนของผมหลายสิบชีวิตเลยทีเดียวนั่นแสดงว่ามันพร้อมที่จะสร้างปัญหาให้กับผมได้ทุกเมื่อถ้าผมควบคุมตัวเองไม่ได้หรือวู่วามทำอะไรมันไปตอนนี้

        แต่พอมันเห็นว่าผมไม่ตอบโต้มันกลับได้ใจเพราะก่อนที่มันจะไป มันยังยื่นหน้าเหี่ยว ๆ ของมันเข้ามาหาไอแอมจนแก้มของมันเกือบจะชนแก้มไอแอมอยู่แล้วแต่ว่าไอแอมก็รีบหลบมาซบหน้าลงที่แผ่นหลังของผมเพื่อหลบมัน

        แต่มันก็ไม่วายยกยิ้มร้ายส่งมาให้ผมก่อนที่มันจะบอกกับผมว่า...มันขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ มันจะไปไม่นานมันแค่จะไปฉี่ และมันยังบอกให้ผมกับไอแอมเข้าไปเตรียมตัวรอมันอยู่ในห้องวีไอพีเลยจะได้ไม่เสียเวลา

        จากนั้นมันกับลูกน้องของมันอีกสี่ห้าคนก็เดินตามกันออกจากห้องวีไอพีและมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำทันที ส่วนผมก็รีบฉุดมือของไอแอมให้เดินตามผมเข้าไปรอมันอยู่ในห้องวีไอพีพร้อมกับหันกลับไปถามไอแอมไปด้วยว่า

        "พร้อมรึเปล่า?"

        ไอแอมพยักขึ้นลงพร้อมกับตอบผมกลับมาเพียงแผ่วเบาเหมือนกับว่าเขายังกลัวอยู่

        "พร้อมครับ"

        และเมื่อผมพาเขาเดินเข้ามาจนถึงจุดดวลเกมผมก็ยื่นมือไปยีหัวของเขาเบา ๆ เพื่อให้กำลัง ก่อนที่ผมจะบอกเขาออกไปเสียงเรียบ

        "ถ้าพร้อมแล้วก็ไปนั่งประจำที่เถอะ"

        "ครับ"

        ไอแอมตอบผมกลับมาเพียงสั้นๆ ก่อนที่เขาจะผละออกจากผมเบา ๆและเดินก้มหน้าไปนั่งลงประจำที่ลีดเดอร์จำเป็นของเขาอยู่ที่หัวโต๊ะและผมก็เดินเลี่ยงมานั่งประจำที่ผู้เล่นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาอย่างเงียบ ๆ

        [Casino: VIP Room]

        [Monday: Time: 09.00 pm]

        ในที่สุดผมกับไอแอมเข้ามานั่งประจำที่ของตัวเองในห้องวีไอพีตามที่ผมได้ตกลงกับไอแอมเอาไว้ก่อนหน้านี้ซึ่งตอนนี้เฟยหงและลูกน้องของผมกว่าสิบคนที่อยู่ภายในห้องวีไอพีรวมถึงลูกน้องของไอ้โจโฉอีกกว่าสิบคน ทุกคนต่างก็เตรียมตัวพร้อมแล้วเหลือแค่รอให้ไอ้โจโฉมันกลับมาเท่านั้นเองและในขณะที่พวกเรากำลังรอไอ้โจโฉอยู่นั้น ไอแอมก็เอ่ยถามผมขึ้นมาเสียงเรียบว่า

        "พี่ครับ? ถ้าวันนี้พี่แพ้ไอ้โจโฉพี่จะทำยังไงเหรอครับ? "

        "พี่...ยังไม่รู้"ผมตอบไอแอมกลับไปอย่างตรงไปตรงมา เพราะจริง ๆ แล้วผมก็ยังไม่รู้เลยว่าถ้าผมแพ้ ผมจะทำยังไงดีเหมือนกันและในขณะที่ผมกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ไอแอมก็เงยหน้าขึ้นมามองสบตาของผมด้วยแววตาที่ตัดพ้อและมีน้ำตาคลอออกมาเล็กน้อย

        ซึ่งผมเองก็รู้สึกสงสารเขามากไม่น้อยเลยเพราะผมคิดว่าเขาเองก็คงจะกดดันมาก เนื่องจากเขาไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนและในที่สุดไอแอมเขาก็เอ่ยปากถามผมออกมาอีกครั้งด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย

        "ผมมีค่าแค่ไหนในสายตาของพี่เหรอครับ?" คำถามนี้ของไอแอมมันทำให้ผมถึงกับต้องก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาของเขาทันทีก่อนที่ผมจะตอบเขาออกไปจากหัวใจของผมและชัดถ้อยชัดคำ

        "นายมีค่ามากที่สุดสำหรับพี่"

        "จริงเหรอครับ?"

        "อืม"

        ไอแอมระบายยิ้มอ่อน ๆออกมาให้กับคำตอบสั้น ๆ ของผม ก่อนที่เขาจะหุบยิ้มลงและเริ่มมองเลยผ่านผมไปด้านหลังด้วยแววตาที่เลื่อนลอยไร้ซึ่งความหวังซึ่งผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมวันนี้ไอแอมถึงได้ดูเปลี่ยนไปไม่สดใสร่าเริงเหมือนเช่นทุกวันแต่ผมคิดว่าบางทีเขาอาจจะกำลังเครียดอยู่ก็ได้ เขาอาจจะกำลังกลัวว่าจะทำให้ผมแพ้ไอ้โจโฉอยู่ก็เลยอาจจะทำให้เขาเกิดการประหม่าและเครียดสะสม และที่จริงแล้วผมเองก็อยากจะเข้าไปกอดปลอบโยนเขาเพื่อให้เขามีกำลังใจและผ่อนคลายลงบ้างอยู่เหมือนกัน

        แต่ว่าผมก็ไม่มีเวลาพอที่จะปลอบใจไอแอมอีกแล้วเพราะตอนนี้ไอ้โจโฉมันกลับมาแล้ว และมันก็เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งผู้เล่นข้างๆ ผม แล้ว แถมมันยังพูดแดกดันผมด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นอกมั่นใจมาก

        "ถ้าวันนี้คุณแพ้...อย่าลืมทำตามข้อตกลงของเราด้วยล่ะ"

        ผมได้ยินที่ไอ้โจโฉมันพูดทุกคำแต่ว่าผมกลับไม่ได้สนใจที่จะต่อปากต่อคำกับมันเลยนอกจากจ้องมองไอแอมอย่างไม่วางตาด้วยความเป็นห่วง แต่ว่าไอ้โจโฉมันก็ยังไม่จบอีกมันยังคงพูดจากเหน็บแนมผมกลับมาเหมือนเดิมไม่เลิก

        "ว้า...มันอาจจะทำให้คุณฟังดูรู้สึกแย่เกินหน่อยนะครับแต่บังเอิญว่าวันนี้ผมดวงขึ้นมาตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ"

        ไอ้โจโฉมันทำท่าลอยหน้าลอยอย่างอวดดีจนผมทนไม่ได้ผมเลยต้องถามมันกลับไปเพื่อหยั่งเชิงมันเพื่อจับผิดคำพูดของมันดูว่ามันมีแผนอะไรแอบแฝงรึเปล่า

        "รู้สึกว่าคุณจะมั่นใจมากเลยนะครับ?มีเคล็ดลับอะไรใหม่ ๆ ที่ปิดบังผมอยู่รึเปล่าครับ?"

        มันหัวเราะในลำคออย่างมีเล่ห์เหลี่ยมก่อนที่มันจะยื่นหน้าเข้ามาหาผม แล้วกระซิบบอกผมเบา ๆ ให้ได้ยินเพียงสองคนว่า

        "หึ! จะพูดแบบนั้นก็ได้นะเพราะว่าผมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าวันนี้ผมต้องได้ใช้เมียร่วมกับคุณแน่นอนเลยล่ะครับคุณชาย"

        ผมยกยิ้มออกมาเบา ๆก่อนที่ผมจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบตอบมันกลับไปอย่างใจเย็นว่า

        "ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง กูก็จะพยายามเล่นตามกฎให้ได้มากที่สุดก็แล้วกันนะ"

        "หึ หึ หึ"

        ไอ้โจโฉมันหัวเราะร่าชอบใจก่อนที่มันจะชวนผมกับไอแอมเริ่มเกมทันที และผมกับไอ้โจโฉก็เริ่มดวลเกมกันอย่างดุเดือดโดยมี...ไอแอมเป็นเดิมพัน...

.....

ซันด๊อก