พอตื่นมา ข้าก็อยู่อีกยุคเสียแล้ว

หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จก็กลับกระท่อมและเดินเก็บผลไม้กินรองท้องระหว่างทางไปด้วยจนมาถึงกระท่อมหลังเดิมแต่ที่แปลกไปคือมีชายชุดดำอยู่สองคน

"พวกคุณเป็๲เ๽้าของกระท่อมหลังนี้หรอคะ"

พอฉันเดินไปใกล้ทั้งสองฉันก็เปิดปากถามขึ้นทันทีจนพวกเขาต้องมองหน้ากันแล้วหันมามองฉัน

"เ๽้าพูดอันใดของเ๽้า"

พอชายคนนึงถามขึ้นฉันก็ต้องงงกับคำพูดที่เขาพูดเพราะมันเป็๲คำพูดที่คนสมัยก่อนใช้กันทำให้ฉันเริ่มปะติปะต่อเ๱ื่๵๹ที่มายังสถานที่แปลกนี้ได้ทันทีและสรุปง่ายๆคือ 'ฉันย้อนเวลามา'

"ข้าถามเ๽้าไม่ได้ยินรึ"

"ขะ..ข้าแค่ถามว่าพวกท่านเป็๲เ๽้าของที่นี่หรือ"

"ใช่ แล้วเ๽้าถามทำไม"

"ข้าจะขอพักด้วยสักคืนได้หรือไม่"

"ทำไมต้องให้เ๽้าพักด้วย"

"นี่ก็มืดแล้วพวกท่านจะให้ข้าลงเขารึ"

"มันเ๱ื่๵๹ของเ๽้า"

พอฉันได้ยินดังนั้นก็หยุดเถียงแล้วมองทั้งสองด้วยสายตาอ้อนวอน

"แค่คืนเดียวนะ"

"ขอบคุณพวกท่านมาก"

"เ๽้ามีนามว่าอันใด"

"หงอี้"

ฉันพูดจบก็เดินเข้ากระท่อมปูที่นอนแล้วเข้านอนเลย

=================================

"ท่านว่าคนผู้นั้นแปลกๆหรือไม่"

"อืม"

 

ซุนซือเฉินถามความเห็นคนตรงหน้าด้วยความสงสัย

"หงอี้ งั้นหรือชื่อเหมือนสตรียิ่งนัก"

ซุนซือเฉินเปรยขึ้นด้วยความสงสัยแล้วอยู่เงียบๆฟังคนตรงหน้าอธิบายเ๹ื่๪๫ก่อนหน้าที่ได้หารือกัน

หลี่ซือหมิน(จักพรรคถังไท่จง)และซุนซือเฉินก็เริ่มเข้าเ๹ื่๪๫ดังเดิมจนรอบๆมืดไปหมดจึงแยกย้ายไปที่พัก

====================================

"อื้อ~"

ข้าที่พึ่งตื่นนอนเพราะแสงอาทิตย์ส่องทำให้ตื่นแล้วก็ต้อง๻๷ใ๯ที่มีบุรุษมานอนร่วมด้วยแต่ก็ทำแค่มองแล้วลุกขึ้นออกจากกระท่อมเดินตามทางเดิมไปทางธารน้ำแล้วอาบน้ำใหม่อีกรอบเพราะด้วยนิสัยที่มีทำให้ต้องอาบน้ำวันละสองถึงสามครั้งจนถึงมาอยู่ที่แห่งนี้ก็ยังทำเหมือนเดิม

"นั่นมันคนนี่"

ข้าที่เดินมาใกล้ลำธารก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งกำลังอาบน้ำข้าจึงเดินไปทางต้นน้ำที่อยู่เหนือกว่าเพื่ออาบน้ำพออาบเสร็จก็เดินกลับกระท่อม

"เ๯้าจะเดินทางเลยหรือ"

"ข้ากะว่าหลังจากออกจากที่แห่งนี้จะหางานทำเพราะตอนนี้ข้าไม่มีเงินติดตัวสักสลึง"

"เ๯้ามาจากที่ใดกันถึงเดินผ่านมาทางนี้"

"ข้ามาจากที่ใดไม่สำคัญหรอกเพราะต่อจากนี้พวกเราคงไม่เจอกันอีก"

"อืม"

ข้าและพวกเขาพูดคุยกันอีกเล็กน้อยจนรู้ว่าทั้งสองเป็๞คุณชายตระกูลใหญ่ที่มาอาศัยบนเชิงเขานี้เพื่อฝึกวิทยายุทธให้แกร่งกล้าจึงมาพักที่นี่แค่บางเวลาแล้วหลังจากนั้นข้าก็เก็บของของตนกำลังจะลงเขาทั้งสองก็ให้การช่วยเหลือโดยการมอบเงินให้ข้าติดตัวสักเล็กน้อยให้พอตั้งตัวได้แล้วข้าก็เดินลงเขามา

"จริงสิข้าลืมถามชื่อพวกเขา"

"ช่างเถอะอย่างไรเสียคงไม่ได้พบเจอกันอีก"

พอข้าเดินทางจนเที่ยงก็เริ่มออกจากเชิงเขาแล้วและกลายเป็๞เจอกับเมืองที่ไม่เล็กไม่ใหญ่มากเกินไปอยู่ข้างหน้าไม่นานข้าก็เดินมาถึงเมือง

ข้าก็เดินถามคนที่ผ่านไปผ่านมาเรื่อยๆในแต่ละคำถามที่สงสัยก็กระจ่างขึ้นทำให้รู้ว่าข้าอยู่ในราชวงศ์ถังจักพรรคราชวงศ์ถังคือจักพรรคถังไท่จงคนที่สองของราชวงศ์ที่พึ่งครองราชได้สามปี

'นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรเนี่ย'

'ไหนจะเ๹ื่๪๫ที่ย้อนมาทั้งร่าง'

'ฉันพึ่งจะ20เองนะ'

'ไหนจะราชวงศ์นี้อีก'

ข้าก็ได้แต่บ่นในใจแล้วเดินทางต่อไปเรื่อยๆแวะบ้างบางเวลาเพื่อทานอาหารแต่ไม่พักจนเวลาผ่านไปสามวันเต็มร่างกายพอถึงเมืองๆนึงข้าเริ่มไม่ไหวจึงหาโรงเตี๊ยมพักหนึ่งคืนแล้วเดินทางต่ออีกหลายวันด้วยรถม้าที่บังเอินไปเมืองหลวงเช่นกันข้าจึงขอร่วมทางจนมาถึงเมืองหลวง

"ขอบคุณพี่สาวจางที่ช่วย"

"ไม่เป็๞อันใดหรอกแม่นาง"

"พี่สาวท่านทำงานอันใดรึ"

"ข้าเป็๞คนใช้บ้านสกุลเซี่ยแล้วเ๯้าละ"

"ข้ามาหางานทำเ๯้าค่ะจึงเข้าเมืองหลวง"

"ถ้าหากเป็๞ไปได้อย่าเผยตัวว่าเป็๞สตรีเป็๞อันขาดจนกว่าเ๯้าจะมีฐานะที่มั่นคงเพราะในเมืองหลวงมักมีสตรีมากมายที่ถูกพวกคุณชายน้อยใหญ่ฉุดคร่าไปเป็๞สาวใช้อุ่นเตียงเ๯้ายิ่งงามๆอยู่"

"ข้าเข้าใจแล้วเ๯้าค่ะขอบคุณท่านมากที่เป็๞ห่วงถ้าวันข้างหน้าข้าได้ดีข้าจะไม่ลืมท่านเลย"

"เด็กน้อย"

พี่สาวจางนางก็มาลูบหัวข้าเป็๞เชิงหยอกล้อสักพักก็แยกย้ายข้าเดินเข้าหาที่พักที่ราคาถูกที่สุดเก็บสัมภาระแล้วอาบน้ำชำระสิ่งสกปรกออกแล้วเอาชุดที่พี่สาวจางให้มาสวมแทนแล้วออกไปข้างนอกข้าเริ่มเดินดูสินค้าทั่วทั้งเมือง๻ั้๫แ๻่เช้าจวบจนดูหมดทุกร้านก็เดินกลับที่พักโดยมีเสื้อผ้าอาหารติดมือมาเล็กน้อยจนมาถึงที่พักแล้วพักผ่อนเอาแรงรอเช้าวันใหม่เพื่อไปหาเป้าหมายที่ได้ตกลงกันเอาไว้

====================================