“พวกเ้าบอกข้ามาว่าสินเดิมของจูจื้อโหยวหายไปไหน อย่าคิดโกหกข้าออกมาแม้แต่คำเดียว ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งลงโทษพวกเ้าตามกฎของบ้านอย่างไม่มีละเว้น” ฟู่เต๋อหย่งพูดเสียงเข้ม ตอนนี้เขาอยากจะโบยคนไร้สมองทั้งสามคนนี้จริงๆ
วันนี้เขาตั้งใจเชิญผู้าุโของตระกูลรวมถึงหัวหน้างานเพื่อให้มาเป็สักขีพยานในการตัดสัมพันธ์กับบุตรชายคนโต เพื่อหวังจะแสดงให้บุตรชายคนโตเห็นถึงความแข็งแกร่งของเขา และไม่คิดที่จะต่อต้านเขาอีก แต่ไม่คิดว่าบุตรชายคนโตกลับยืนยันที่จะตัดสัมพันธ์ ทั้งยังยินดีลบชื่อออกจากผังของตระกูลอีก ไม่เท่านั้นบุตรชายยังโชคดีได้เป็ถึงบุตรบุญธรรมของท่านอ๋องฉี และได้รับตำแหน่งในราชสำนักที่สูงกว่าตนเสียอีก ทั้งลูกสะใภ้ยังได้รับของพระราชทานจากฝ่าาอีกมากมาย หากลูกชายกับลูกสะใภ้ไม่ตัดสัมพันธ์ไป สมบัติพวกนั้นย่อมต้องตกอยู่ในมือเขา
นอกจากเื่ที่ลูกชายกับลูกสะใภ้ได้ดีเกินหน้าเกินตา จนทำให้ผู้าุโของสกุลพูดจาเหน็บแนมเขาให้ได้เจ็บใจแล้ว ฮูหยินที่ตนเพิ่งแต่งตั้งขึ้นใหม่กับลูกรักทั้งสองยังมาทำให้เขาขายหน้าหนักขึ้นไปอีก เพราะคนไร้สมองทั้งสามกล้ายักยอกเอาสินเดิมของลูกสะใภ้ไปขาย ทำให้เขาต้องเอาเงินในจวนทั้งหมดมาชดใช้ค่าเสียหายให้กับนาง ทั้งยังถูกอ๋องฉีเพ่งเล็งไปถึงตำแหน่งงาน ตอนนี้ฟู่เต๋อหย่งอยากจะโบยสามแม่ลูกขึ้นมาแล้วจริงๆ
“ยังไม่ตอบข้ามาอีกว่าสินเดิมของจูจื้อโหยวมันหายไปไหน” ฟู่เต๋อหย่งะโถามอีกครั้ง
“แม่นมจางเ้าค่ะท่านพี่ แม่นมจางขโมยสินเดิมของจูจื้อโหยวไป ท่านพี่ก็ได้ยินที่แม่นมจางสารภาพหมดแล้วไม่ใช่หรือเ้าคะ” หลี่อี๋เหนียงรีบกอดขาสามี “ข้ารู้ว่าข้าผิดที่ดูแลคนใกล้ตัวไม่ดี ท่านพี่ให้อภัยข้าด้วยนะเ้าคะ ข้ารับรองว่าคราวหน้าจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีก”
“ท่านพ่อเ้าคะ ข้าไม่ได้เอาสินเดิมของจูจื้อโหยวไปเลยนอกจากปิ่นปักผมแค่อันเดียว เป็อย่างที่ท่านแม่บอกเ้าค่ะ แม่นมจางคิดไม่ซื่อ ทำให้พวกเราต้องพลอยถูกกล่าวหาไปด้วย” ฟู่เซียงหรูปัดความผิดไปอีกคน
เพียะ!
“นังบ่าวชั่ว เสียแรงที่ข้าเคารพรักว่าเ้าเป็แม่นมของท่านแม่ ไม่คิดว่าเ้าจะกล้าทำเื่ร้ายแรงเช่นนี้ หากเื่นี้รู้ไปถึงสำนักศึกษาของข้า เ้าคิดว่าข้ายังจะเรียนอยู่ที่นั่นได้อีกหรือ แล้วในอนาคตข้ายังจะรับราชการได้เหมือนท่านพ่ออีกหรือ” ฟู่วั่งเสียนรีบโยนความผิดให้แม่นมจางเช่นกัน ทั้งยังไม่ลืมเตือนฟู่เต๋อหย่งกลายๆ ด้วยว่าเื่นี้มีผลกระทบต่อชื่อเสียงของเขา ท่านพ่อควรหยุดสอบสวนได้แล้ว
ฟู่เต๋อหย่งมีหรือจะไม่เข้าใจความหมายของบุตรชาย ความจริงเขาก็กังวลถึงผลลัพธ์ในข้อนี้อยู่เหมือนกัน ไม่ว่าทั้งสามคนนี้จะมีใครผิด ทุกคนย่อมได้รับผลกระทบทั้งนั้น เพราะหากสืบจนรู้ว่าหลี่อี๋เหนียงเป็คนผิดแล้วเขาสั่งลงโทษ นางต้องเอาเื่นี้ไปฟ้องท่านพ่อตา ไม่ต้องเดาเลยว่าพ่อตาต้องไม่ให้เงินสนับสนุนเขาในการทำงานอีกแน่
หรือหากสืบรู้ว่าฟู่เซียงหรูผิดแล้วเื่กระจายออกไป ความตั้งใจของเขาที่จะส่งนางให้แต่งไปกับผู้มีบรรดาศักดิ์ทั้งหลายต้องเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน
ส่วนฟู่วั่งเสียนยิ่งแล้วใหญ่ หากเป็ฟู่วั่งเสียนมีความผิดข้อหายักยอกทรัย์จริง เขาก็ต้องขาดคุณสมบัติที่จะเรียนในสำนักศึกษาต่อ จากนั้นอนาคตผู้สืบทอดของจวนสกุลฟู่ก็ต้องจบสิ้นไป
ในเมื่อสั่งลงโทษทั้งสามคนไม่ได้ ฟู่เต๋อหย่งก็ทำได้แค่ต้องกลืนความโกรธลงท้องไป “ในเมื่อเป็ความผิดของแม่นมจาง เช่นนั้นก็สั่งโบยแม่นมจางไปยี่สิบไม้ จากนั้นให้นางไปทำงานซักล้างเป็เวลาหนึ่งเดือนแล้วค่อยให้กลับมาทำหน้าที่เดิม ถ้ามีใครกล้าขอร้องแทนนาง พวกเ้าก็รับโทษไปพร้อมกับนางเสีย”
ฟู่เซียงหรูถอนลมหายใจโล่งเมื่อเห็นบิดาเดินออกจากห้องไป “ดีที่มีแม่นมจางมารับโทษแทน ไม่เช่นนั้นข้าต้องถูกท่านพ่อโบย หลังของข้าคงเกิดแผลเป็ไม่น่าดูแล้ว ท่านแม่เ้าคะ ข้ากลับเรือนก่อนนะเ้าคะ ข้าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นมาตั้งนาน เสื้อผ้าของข้าเปื้อนไปหมด”
“ข้าก็จะกลับเรือนแล้วเหมือนกัน” ฟู่วั่งเสียนหันไปมองแม่นมจางอย่างไม่สนใจ “อย่ามาโทษพวกข้า เพราะนี่คือหน้าที่ของบ่าวที่ต้องรับใช้เ้านาย หากต้องแลกด้วยชีวิต เ้าก็ต้องยอมรับไว้”
“ใช่แล้วล่ะแม่นม เป็บ่าวก็ต้องปกป้องเ้านาย โบยแค่ยี่สิบไม้ไม่น่าถึงชีวิต แม่นมก็รีบไปรับโทษโบยเถอะ ส่วนงานซักล้างอะไรนั่นก็ทำแค่เดือนเดียว เดี๋ยวเ้าก็ได้กลับมารับใช้ท่านแม่เหมือนเดิมแล้ว ดีเท่าไหร่ที่ท่านพ่อสั่งลงโทษเท่านี้ หากสั่งโบยตามกฎของจวนเราจริงๆ เ้าก็อย่าได้หวังว่าจะมีชีวิตรอดเลย แก่ๆ อย่างแม่นมคงรับโทษโบยสามสิบไม้และถูกขังในห้องเก็บฟื้นไม่ไหวหรอก” ฟู่เซียงหรูเห็นด้วยกับคำพูดของพี่ชาย
แม่นมจางไม่เคยคิดเลยว่าคุณชายกับคุณหนูที่นางเลี้ยงดูมาั้แ่เล็กจะเืเย็นถึงเพียงนี้ นางได้แต่เก็บซ่อนความแค้นเอาไว้
“แม่นมอย่าถือสาพวกเขาเลย เสียนเอ๋อกับหรูเอ๋อยังเด็กนัก เมื่อพวกเขาโตขึ้น พวกเขาย่อมคิดได้มากกว่านี้” หลี่อี๋เหนียงรีบเข้าไปประคองแม่นมจางให้ลุกขึ้น
“ข้าลุกขึ้นเองได้เ้าค่ะ ตอนนี้ท่านเป็ฮูหยินของนายท่านแล้ว อย่าได้ลดตัวลงมาทำเื่เช่นนี้เลย” แม่นมจางฝืนตัวเองออกจากการประคองของเ้านาย
“แม่นมโกรธข้าหรือ” หลี่อี๋เหนียงถามอย่างไม่สบายใจ
“บ่าวไม่ได้โกรธท่านเ้าค่ะ อีกอย่างนี่เป็หน้าที่ของบ่าว ฮูหยินอย่าได้ใส่ใจ”
“แม่นม...” หลี่อี๋เหนียงน้ำตาคลออย่างเศร้าใจ ถึงอย่างไรแม่นมจางก็เป็คนที่ดูแลนางมาั้แ่เด็ก ทั้งเมื่อลูกทั้งสองคนของนางคลอด แม่นมจางก็ช่วยเลี้ยงดูจนพวกเขาเติบใหญ่ เรียกว่าความผูกพันของนางกับแม่นมจางลึกซึ้งยิ่งกว่ามารดาผู้ให้กำเนิดเสียอีก
“บ่าวจะไปรับโทษโบยแล้ว จากนั้นจะไปรับโทษที่ห้องซักล้างต่อ เมื่อบ่าวรับโทษเสร็จก็จะกลับไปรับใช้ฮูหยินเหมือนเดิม ตอนนี้ฮูหยินกลับเรือนไปเถิดเ้าค่ะ”
แม่นมจางเดินไปรับโทษโบยโดยไม่หันกลับมามองเ้านายเลยแม้แต่น้อย บุญคุณที่สกุลหลี่เคยช่วยชีวิต บัดนี้นางก็ได้ชดใช้คืนให้กับพวกเขาแล้ว เพราะหากนางถูกโบยตามคำสั่งของอ๋องฉีเมื่อคราวนั้น นางคงตายไปแล้วจริงๆ แต่ยังดีที่จูจื้อโหยวไม่คิดที่จะเอาเื่ นางจึงรอดพ้นจากการลงโทษนั้นมาได้ เพียงแต่นางรู้ดีว่าที่จูจื้อโหยวให้เหตุผลเื่ไออัปมงคลนั้นมันไม่ใช่เื่จริงหรอก เพราะนางเห็นแววตาที่แสดงถึงความจริงใจของจูจื้อโหยวแล้ว นางก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่าย้าจะช่วยนางให้รอดพ้นจากบทลงโทษนั้นอย่างจริงใจ ครั้งนี้ก็เป็อีกครั้งหนึ่งที่มีคนมาช่วยชีวิตให้นางรอดพ้นจากความตาย หากในอนาคตจูจื้อโหยว้าให้นางช่วยเหลือสิ่งใด นางก็จะไม่ปฏิเสธ ส่วนเ้านายที่พร้อมจะผลักให้นางไปรับโทษตายได้ทุกเมื่ออย่างหลี่อี๋เหนียงนั้น ความผูกพันที่เคยมีก็ถือว่าจบสิ้นกันไป
ฟู่วั่งเสียนกลับมาถึงเรือนของตนเองก็สั่งให้บ่าวรับใช้ยกสุราเข้ามาให้เขาดื่มทันที เหตุการณ์วันนี้ทำให้เขาเครียดมาก หากบิดารู้ว่าเขาเอาทรัพย์สินและโฉนดร้านค้าของพี่สะใภ้ไปขายเพื่อไถ่ตัวหญิงคณิกาออกมานางหนึ่ง มีหวังบิดาต้องสั่งโบยเขาตามกฎของจวนแน่นอน ั้แ่เกิดมาเขาไม่เคยถูกบิดามารดาลงโทษเลยสักครั้ง ดังนั้นโทษโบยจึงเป็สิ่งที่เขากลัวที่สุด
แต่ฟู่วั่งเสียนเป็คนไร้เหตุผลอย่างแท้จริง เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาโยนความผิดให้กับฟู่ซีซวนและจูจื้อโหยวทั้งหมด เพราะหากจูจื้อโหยวไม่คิดที่จะทวงสินเดิมคืน ท่านอ๋องฉีก็คงไม่ออกหน้าบีบบังคับให้พวกตนนำสินเดิมของนางออกมาแสดง ส่วนฟู่ซีซวนในสายตาของฟู่วั่งเสียนนั้นมีความผิดที่ไม่อาจให้อภัย นั่นคือพี่ชายร่างอ้วนของเขามีสิทธิ์อะไรได้เป็ถึงบุตรบุญธรรมของท่านอ๋องฉี ทั้งยังได้รับตำแหน่งในราชสำนักสูงกว่าบิดาเสียอีก บิดาก็เลยมองว่าเขาเป็คนไม่ได้เื่เช่นนี้
“คอยดูเถอะฟู่ซีซวน จูจื้อโหยว พวกเ้าทำให้ท่านพ่อตำหนิข้า ทั้งยังทำให้ผู้าุโและคนอื่นๆ มองพวกข้าว่าเป็พวกทุจริตคิดไม่ซื่อ ตอนนี้พวกเ้ามีสถานะเป็บุตรบุญธรรมของอ๋องฉีแล้วอย่างไร บนแผ่นดินนี้ยังมีคนสูงศักดิ์กว่าเขาอยู่อีกตั้งหลายคน รอให้ข้าพบใครคนนั้นก่อนเถอะ ข้าจะดึงให้พวกเ้าร่วงลงมาและตกต่ำยิ่งกว่าขอทานข้างถนนเสียอีก” ฟู่วั่งเสียนกระดกเหล้าเข้าปากไปอย่างโกรธแค้น
2K
