ตอนที่3
รุ่งเช้าโรสเข้าครัวเพื่อทำมื้อเช้าให้ทุกคนอัลเลนที่นอนอยู่ที่โซฟาก็ตื่นขึ้นเพราะกลิ่นหอมเตะจมูก เขาเดินเข้าไปในครัว
โรส : เสียงดังงั้นเหรอ
อัลเลน : ฉันหิวมากเลย
โรส : (หัวเราะ) เข้าใจแล้ว ฉันจะทำให้นายเยอะๆ แล้วกันนะ
โรส : แล้วได้นอนบ้างรึเปล่า
อัลเลน : (ส่ายหัว) ไม่เลย พีทให้ดูทีวีเลยดูทั้งคืน
โรส : มนุษย์หน่ะต้องพักผ่อนนะถ้าฝืนมากเกินไปก็จะาเ็เหมือนเท้านายนั่นแหละ คงฝืนเดินมากเกินไปหล่ะสิแล้วเท้าเป็ไงบ้าง
อัลเลน : เหมือนจะดีขึ้นนิดหน่อย
สักพักโรสก็ทำอาหารเสร็จ เป็แบบง่ายๆ สำหรับกินตอนเช้าแอปปี้เปิดประตูห้องออกมาเห็นอาหารวางบนโต๊ะ ก็รีบวิ่งลงมาทันทีเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย อัลเลนเริ่มคล่องกับการกินอาหารมากขึ้นและเขาก็กินได้เยอะมากจนทุกคนแปลกใจ
พีท : นายนิอดอยากมาจากไหนกัน
อัลเลน : รู้สึกเหมือนร่างกายนี้้าสิ่งพวกนี้มากเลยพอกินเข้าไปแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
โรส : เอากาแฟมั๊ย
อัลเลนร่างต้นเป็คนที่ชอบกาแฟมากและอัลเลนก็รู้สึกได้ว่าเขาอยากดื่มกาแฟมากๆ จึงรับกาแฟร้อนมาจากโรสและดื่มทันที
อัลเลน : (แหวะ คายกาแฟออกมา) ทำไมมันประหลาดแบบนี้นิมันรสชาติอะไรกัน
โรส : น่าจะใส่นมหรือน้ำตาลสักหน่อย กาแฟดำก็ขมแบบนี้แหละ(หัวเราะกับความเป๋อของอัลเลน)
อัลเลนวางแก้วกาแฟลงทันที เขารู้สึกว่าน้ำที่ดื่มนี้ไม่เหมาะกับการดื่มเป็อย่างมาก มันน่าแปลก ทั้งที่ร่างต้นชอบดื่มกาแฟมากแต่ตัวเขากลับไม่ชอบ อาจไม่ได้แปลว่าเขาจะเหมือนร่างต้นทุกๆอย่าง
พีท : เดี๋ยวฉันจะพาเข้าเมืองนะ ยังไงก็คงต้องหาซื้อเสื้อผ้าให้พวกเธอชุดที่ใส่ดูไม่ค่อยพอดีนิ
โรส : ฉันว่าเท้าเขายังไม่หายดีเลยนะ จะเดินไหวเหรอ
พีท : ยังไงฉันก็ไม่ไว้ใจให้เขาอยู่กับเธอที่บ้านลำพังหรอกทั้งเสื้อและรองเท้าฉันไม่รู้ขนาดของเขา พาไปด้วยจะได้ง่ายแค่เดินเลือกของคงไม่เป็ไรหรอก
พีทพาแอปปี้กับอัลเลนขึ้นรถขับเข้าเมืองไปที่ร้านเสื้อผ้าเล็กๆร้านหนึ่ง แอปปี้เลือกเสื้อผ้าตัวเองเสร็จแล้วก็เดินมาหาอัลเลนเขายืนมองอยู่พักใหญ่เพราะไม่รู้ว่าจะต้องเลือกยังไงเขาหยิบเสื้อขึ้นมาตัวหนึ่งเป็เสื้อหนังสีดำที่เหมือนในซีรีส์ที่เขาดูในทีวีเมื่อคืนพีทเดินมาเห็นชุดนั้นแล้วรีบเอากลับไปเก็บทันที
พีท : ชุดแบบนั้นเขาไม่ใส่กันหรอกนะ
อัลเลน : (ทำหน้างง) ในทีวีที่ดูเมื่อคืนมีแต่คนใส่แบบนี้
พีทรีบหยิบเสื้อกับกางเกงแบบง่ายๆ ใส่สบายให้กับเขาเอาไปลอง
พีท : นั้นหล่ะเขาใส่กันเฉพาะตอนอยู่ในทีวีเท่านั่นแหละ(ยื่นชุดให้อัลเลน) เอานี้ลองใส่ดู
อัลเลนพยักหน้าตอบรับ และกำลังจะถอดเสื้อออกพีทรีบเข้ามาจับชายเสื้อเขาไว้ทันที
พีท : ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ทางโน้นฟังฉันนะเพราะมันเป็เื่สำคัญ ห้ามถอดเสื้อผ้าให้ใครดูเด็ดขาดให้ถอดในที่มิดชิดลับตาคน เข้าใจมั๊ย
อัลเลนถือเสื้อกับกางเกงเข้าไปในห้องพีทบอกแต่เขากลับใช้ตาสแกนขนาดเสื้อผ้าเพื่อเทียบกับลักษณะร่างกายตัวเองซึ่งการวิเคราะห์บอกว่าสามารถใส่ได้ เขาจึงออกมาทันที
พีท : เสร็จแล้วเหรอ? (เขาสงสัยเพราะอัลเลนเข้าไปเร็วมาก)
อัลเลน : (พยักหน้า) คิดว่านะ
พีท : (เขาคงใช้วิธีแบบต่างดาวในการลองชุดหล่ะมั๊ง)ไปได้แล้วต้องแวะซื้ออีกหลายอย่าง แอปปี้เลือกชุดได้แล้วใช่มั๊ย
แอปปี้ : ได้แล้วค่ะ
ร้านต่อไปคือร้านรองเท้า พีทบอกให้อัลเลนเลือกคู่ที่ใส่ได้อัลเลนกลับเลือกรองเท้าคนละสีคนละแบบมาใส่
พีทมองหน้าอัลเลนและบอกให้อัลเลนเอาไปเก็บสุดท้ายพีทก็ต้องเลือกรองเท้าให้อัลเลนเองคนในร้านต่างพากันมองอัลเลนเพราะเขาดูงงๆ และแสดงท่าทางแปลกๆพีทจึงรีบพาเขาออกจากร้าน
พีท : เอาแหละฉันมีของต้องซื้ออีก พวกเธอสองคนไปรอที่รถแล้วกันนะแอปปี้ดูอัลเลนไว้ให้ดีนะอย่าให้ก่อเื่หล่ะ
แอปปี้พยักหน้าตอบรับ และมองไปที่อัลเลน เธอคิดในใจว่าจะให้ฉันที่อายุ9 ขวบ ดูแลมนุษย์ต่างดาวเนี้ยนะ
ถึงจะบอกให้รอที่รถ แต่อัลเลนก็เบื่อที่ต้องนั่งเฉยๆ เขาเดินไปมา รอบๆจนมีรถคันหนึ่งมาจอดข้าง เขามองไปที่รถคันนั้นมันวาววับจนมองเห็นหน้าตัวเองเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ และจ้องมองตัวเองอยู่นานเขาใช้มือแตะที่กระจกรถที่มีใบหน้าเขาอยู่ในนั้น จนเ้าของรถเดินลงมาและต่อว่า
ชายเ้าของรถ : เอามือสกปรกของนายมาจับรถฉันได้ยังไง ไปไกลๆเลยพวกขอทาน
ชายคนนั้นมองไปที่อัลเลนกับแอปปี้ที่ใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ๆทั้งเก่าและขาด อัลเลนมองที่เสื้อผ้าเขาและก้มลงมองเสื้อผ้าและรองเท้าตัวเองที่แตกต่างกันมากมาย แอปปี้รีบเดินมาดึงแขนไม่ให้อัลเลนไปยุ่งกับเขา
แอปปี้ : ไปจับของของคนอื่นแบบนั้นไม่ได้นะถ้าเกิดรถเขาเสียหายเรายุ่งแน่
อัลเลนเดินกลับไปนั่งที่ท้ายกระบะเหมือนเคย และจ้องมองไปที่ชายคนนั้นที่ยังคงมองหน้าเขาเหมือนจะเอาเื่แอปปี้ขึ้นมานั่งข้างๆอัลเลน บอกให้เขาไม่ต้องสนใจชายคนนั้นจนสักพักเขาก็ขับรถไปจอดที่อื่น ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ท้ายรถกระบะมีลมเบาๆ พัดมา
อัลเลนเริ่มรู้สึกบางอย่างด้วยสัญชาตญาณของร่างกาย เขาจึงยกมือขึ้นมากอดอกไว้
แอปปี้ : หนาวเหรอ?
อัลเลนหันมาหาแอปปี้ที่เดินมานั่งข้างๆ (เรียกว่าหนาวสินะ) เขาคิดในใจ
อัลเลน :ทำไมจู่ๆ อุณหภูมิถึงต่ำลง
แอปปี้ : ก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ลุงพีทถึงพามาซื้อเสื้อผ้าอุ่นๆ ไงเข้าไปนั่งในรถเถอะ
ทั้งคู่เดินเข้าไปนั่งในรถ เพราะอากาศภายนอกเริ่มเย็นลง
อัลเลน : ทำไมเรียกฉันว่าอัลเลนหล่ะ
แอปปี้ : ก็แฟนคุณเรียกแบบนั้น
อัลเลน : แฟนเหรอ? (อัลเลนไม่เข้าใจคำว่าแฟน)
แอปปี้ : ผู้หญิงที่คุณคบด้วยไงหล่ะ คล้ายๆ กับลุงพีทกับป้าโรสแหละแต่คุณกับเธอยังไม่ได้แต่งงานกัน
แต่งงานคืออะไร เขาก็ยังคงไม่เข้าใจแต่เขาเข้าใจว่าอัลเลนคงเป็ชื่อของร่างต้นของเขาและแอปปี้ก็คงรู้จักร่างต้นของเขา
อัลเลน : เขาเป็คนยังไง?
แอปปี้ : ไม่รู้สิ ไม่เคยคุยกัน เจอพวกคุณขับรถออกจากบ้านด้วยกันบ่อยๆคุณไม่เคยทักฉันเลยคุณแม่เล่าให้ฟังว่าคุณเรียนปริญญาโทที่มหาลัยเดียวกันกับเทเรซ่าคุณคงเป็ลูกคนรวยแหละเธอถึงได้สนใจและคบหาด้วย เห็นว่าคบกันมาได้เกือบปีแล้ว
สักพักพีทก็เดินกลับมาพร้อมถุงหลายใบพีทเอาแฮมเบอร์เกอร์ให้อัลเลนกับแอปปี้กินบนรถคนละอันอัลเลนกลับไปนั่งหลังรถเหมือนเดิม ตอนที่เลี้ยวรถจะกลับ ก็บังเอิญผ่านรถของชายที่หาเื่อัลเลนเมื่อกี้เขาจึงใช้พลังจ้องไปที่ยางรถคันนั้น พอรถพีทขับผ่านรถคันนั้นไปยางรถคันนั้นก็รั่วและแบนลงทันทีชายคนนั้นที่นั่งในรถถึงกับงงและเดินออกมามองว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมจู่ๆยางรถเขาถึงได้แบน อัลเลนแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยที่ได้เอาคืนและกินแฮมเบอร์เกอร์อย่างสบายใจ แอปปี้ที่เห็นแบบนั้นรีบหันกลับมามองอัลเลนทันทีเพราะเธอรู้ว่านี่เป็ฝีมือเขาแน่นอน
บรรยากาศขับรถผ่านทุ่งหญ้า ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านมามันทำให้จิตใจเขาสงบเป็อย่างมาก เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เขารู้สึกอยากอยู่ที่นี้ตลอดไป
หลังกลับมาพีทก็ให้อัลเลนและแอปปี้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนโรสก็เตรียมอาหารเย็น พีทเริ่มรื้อโรงรถเอาของหลายอย่างออกมาอัลเลนที่เห็นพีทกำลังวุ่นวายกับการเก็บของในโรงรถเลยเดินมาถาม
อัลเลน : คุณกำลังทำอะไร?
พีท : ก็จะทำห้องให้นายไง จะให้นอนที่โซฟาต่อไปก็คงจะไม่สบาย
อัลเลนใช้พลังยกของหลายอย่างออกจากโรงรถ เพียงแค่จ้องของก็ลอยออกไปอย่างง่ายดาย พีทใมากที่เขาทำแบบนั้น เขาจึงเดินมาจับแขนอัลเลน
พีท : ถ้านายจะอยู่ที่นี้ ฉันขอร้องอย่างหนึ่งนะ อย่าใช้พลังสำคัญมากๆ คืออย่าใช้พลังต่อหน้าใคร ให้อยู่ในฐานะมนุษย์ทำในสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาทำเพราะถ้านายทำแบบนี้อาจทำให้ฉันกับโรสและแอปปี้ไม่ปลอดภัย รวมถึงตัวนายเองด้วย
อัลเลนพยักหน้ารับคำ และเดินไปช่วยพีทยกของใช้เวลาถึงเย็นก็ยังจัดเก็บไม่เสร็จ พีทไม่อยากให้อัลเลนยกของหนักมากเพราะเท้ายังเจ็บอยู่ จึงบอกให้ไปช่วยโรสทำอาหารโรสดีใจที่มีคนมีอยู่ร่วมกินอาหารกับพวกเขานานแค่ไหนแล้วนะที่ต้องกินข้าวกันแค่สองคนมาตลอด โรสรู้สึกเหมือนอัลเลนและแอปปี้มาเติมเต็มชีวิตที่ขาดไปของดเธอกับพีท
พีท : คืนนี้นายก็นอนโซฟาไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาช่วยฉันทำห้องต่อคิดว่าน่าจะใกล้เสร็จแล้วแหละ
อัลเลนที่นอนที่โซฟาห้องนั่งเล่นก็จองทีวีเพียงคนเดียวทีวีดิจิตอลนั้นสามารถเข้าถึงได้ง่าย และเขาก็สามารถเข้าถึงรายการต่างๆได้อย่างง่ายดายเพียงแค่กะพริบตา และเขาก็ไปเจอช่องหนึ่งเป็ช่อง AV พอเขากดเข้าไปดู
พีท : อันนี้ห้ามดู (กดปิดหน้าจอเว็ปนั้น)แล้วก็บางเื่มันเป็เื่ไม่ดี ทำตามไม่ได้ อันไหนที่เขียนว่า 18+ ห้ามเข้าไปดูเด็ดขาด
ถึงอัลเลนจะงง แต่ก็ทำตาม เขาเลือกดูธรรมชาติและการใช้ชีวิตของมนุษย์และก็พวกสารคดีบ้าง และเขาก็มาติดเหง็กกับซีรีย์เื่หนึ่งแอปปี้ที่นอนไม่หลับก็เดินลงมาหา ทั้งคู่นั่งดูหนังเื่นั้นด้วยกันเป็หนังแนวความรัก ดูไปอัลเลนก็ถามแอปปี้ไปตลอดเื่ จนแอปปี้รำคาญ
อัลเลน : เธอร้องไห้ทำไม (นางเอกในหนังที่เขาดูร้องไห้)
แอปปี้ : เธอเสียใจที่เขาจากไป(หมายถึงพระเอกในหนังต้องพลัดพรากจากนางเอกไป) ถ้าเรารักใครสักคนแล้วต้องจากกันก็จะมีความรู้สึกเ็ป
อัลเลน : เจ็บงั้นเหรอ แล้วรักษายังไง
แอปปี้ไม่รู้จะพูดให้อัลเลนเข้าใจได้ยังไงเพราะเธอก็ยังเด็กเกินกว่าจะอธิบายได้
แอปปี้ : บางทีสักวันคุณอาจจะรู้วิธี
ทั้งคู่ติดซีรีย์เื่นี้หนักมากไม่ยอมหลับนอนกันเลยทีเดียวจนเช้าโรสเดินลงมาเห็นทีวีเปิดอยู่พอเดินมาดูก็เห็นแอปปี้กับอัลเลนนอนหลับอยู่บนโซฟาโรสมองทั้งคู่และก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู
521
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
