ทันทีที่เล็กขึ้นไปเรียน กอล์ฟก็สั่งคิมเก็บเค้กนั้นกลับบ้านไปด้วย ในขณะที่เปิ้ลกับตูมตามก็ตามมาสมทบกับเล็กที่ห้องเรียน วินาทีนั้นสายตาที่พวกเขามองมาที่เธอกับกระทำที่พวกเขาส่งมาถึงเธอนั้น มันเเสดงให้เห็นถึงความเป็ห่วงเอามากๆ พวกเขาวิ่งเข้ามาสำรวจตามเนื้อตัวของเธอพร้อมกับหมุนเธอไปมาหลายๆรอบจนเล็กแทบจะเวียนหัว
"เฮ้ยๆๆ!!นี่พวกแกหมุนฉันทำไมเนี้ย เวียนหัวไปหมดแล้วเนี้ย มีอะไร?"
"ก็ฉันอยากจะดูไง ว่าตามเนื้อตัวแกมีแผลหรือเปล่า ขนาดไอ้เปิ้ลมันยังโดนขนาดนี้ แล้วแกเป็ต้นเหตุที่ทำให้มันโมโหนะเว้ย!"
"มาถึงขนาดนี้แล้ว แกยังไม่รู้เื่อีกหรอวะตาม"
"อะไรวะเปิ้ล?"
"ก็ไอ้บ้านั่นน่ะ มันจะไม่ทำร้ายร่างกายเล็กเด็ดขาด เพราะเล็กคือคนที่มันรักยังไงล่ะ..แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อวะ?"
"ก็ไม่เอายังไงนี่ ก็เรียนตามปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกแกก็ไปนั่งได้แล้ว..เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีอาจารย์ก็จะเข้าแล้วเนี่ย" เล็กพยายามพูดกับเพื่อนว่าเธอไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่ในใจรู้สึกร้อนวูบวาบและเป็กังวลมากๆว่ากอล์ฟจะมาในรูปแบบไหนให้เธอได้รับมืออีก เเต่ทว่าหลังจากวันนั้นกอล์ฟก็หายไปอีกครั้งและคราวนี้หายไปนานมากเกือบ 2 เดือนด้วยกัน ทำให้ชีวิตเล็กกลับมาเป็ปกติ แต่คนที่ไม่เป็ปกติเลยก็คือ
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เล็ก ทำไมกอล์ฟถึงหายไปแบบนี้ นี่มือถือโทรตามกอล์ฟมาเดี๋ยวนี้"
"อะไรอีกอ่ะแม่ เล็กอ่านหนังสืออยู่นะ แม่จะอะไรนักหนากับคนแบบ นั้นน่ะ" กริ้งๆๆ กริ้งๆๆ เสียงกริ่งจักรยานดังเล็ดลอดขึ้นมายังหน้าต่างชั้น 2 และเมื่อเล็กชะโงกหน้าออกไปดูก็เห็นว่าเป็รถจักรยานของตามนั่นเอง
"อ้าวตาม!มาได้ไงเนี่ย แล้วนั่นแกเอาจักรยานใครมา?"
"พอดีเราพาไอ้เปิ้ลมาจีบสาวที่นี่ ก็เลยเเวะมาทักทาย เอ้อ..เดี๋ยวเที่ยงๆจะมีปาร์ตี้ส้มตำ ไปไหมล่ะเดี๋ยวมารับ"
"ไป!!เดี๋ยวไปตอนนี้เลย รอแป๊บนึงนะ"
"ฉันไม่ให้แกไปนะเล็ก แกต้องโทรหากอล์ฟเดี๋ยวนี้" เล็กยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้แม่บัวและรีบปิดหนังสือทุกอย่างก่อนจะวิ่งลงมาชั้นล่างเพื่อรีบไปซ้อนท้ายตูมตาม เเต่ทว่าแม่บัวดลับวิ่งตามลงมาและสั่งห้ามให้ตูมตามหยุด ด้วยความที่เห็นว่าเป็ผู้ใหญ่ตรงตามจึงไม่กล้าขัดคำสั่ง
"นี่พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้เลย!!"
"อ้าว!!สวัสดีครับแม่บัว สบายดีไหมครับ?"
"ไม่ต้องไปสนใจ รีบไปเร็ว!!"
"แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นเล็ก แกต้องโทรหากอล์ฟ แล้วบอกกอล์ฟว่าแกไม่สบายให้เขารีบมาเยี่ยมแกด่วนเข้าใจไหม!!"
"นั่นโทรศัพท์แม่ ถ้าแม่อยากโทรแม่ก็โทรเองละกัน เล็กจะออกไปกินส้มตำกับเพื่อน!!"
"อ๋อ..เดี๋ยวนี้แกปีกกล้าขาแข็ง ไม่เชื่อฟังสิ่งที่ฉันพูดแล้วใช่ไหม นังลูกทรพี!!" คำพูดของแม่บัวมันวิ่งชนเข้าที่ใจของเล็กเต็มๆ เธอกลับมาด้วยสายตาที่ตัดพ้อและผิดหวังและคำพูดของผู้เป็แม่อย่างถึงที่สุด
"เล็กยอมเป็ลูกทรพี ถ้าเล็กไปทำในสิ่งที่เล็ก้าจะทำจริงๆ ไม่ใช่ทุกอย่างที่มาจากคำสั่งของผู้เป็แม่ ไป..ตาม"
"นี่แก!..กลับมาเดี๋ยวนี้นะ! ฉันบอกให้กลับมา! เออ!!..ให้มันได้อย่างนี้สิ แล้วทีนี้ฉันจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะเนี่ย โอ้ย!!มีลูก ลูกก็ไม่ได้ใจฉันเลยเว้ย!!" เล็กตัดสินใจหักกรอบครั้งแรก เพื่อออกมานั่งกินส้มตำกับเพื่อนๆ แต่ทว่าในใจของเธอกลับยังคิดถึงแต่ คำว่าลูกทรพีอยู่ไม่หาย เธอได้แต่คิดทบทวนในใจว่าสิ่งที่เธอทำอยู่นี้มันถูกต้องหรือยัง
"เห้ยเล็ก!!ไม่เอาดิวะ อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ.นี่เรามาปาร์ตี้ส้มตำนะเว้ย เอ้อ..ฉันว่าจะถามแกก็ดีเลย พักนี้ไม่ค่อยเห็นไอ้กอล์ฟมันไปตามดูแลที่โรงเรียนเลยนะ มันหายไปไหนซะล่ะ"
"..........."
"ไอ้เชี่ยตาม!!มึงไม่มีอะไรจะพูดแล้วหรือไง ถ้าปากมึงจะพูดแต่เื่ส้นตีนแบบนี้ มึงเก็บปากไว้ทำอบ่างอื่นเถอะ!!"
"นั่นสิ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่ก็ดีแล้วนี่ เราก็ไม่อยากปวดหัวกับเื่นั้นบ่อยๆเหมือนกัน ว่าเเต่คืนนี้อ่ะยังไง?"
"ไปสิวะ ได้ข่าวมาว่าแถวหน้าจองเต็มหมดแล้วนะเว้ย ถ้าเราจะไปก็ต้องซื้อที่เตรียมไว้ว่ะ!"
"โอ้โห! ปีนี้มันคนเยอะขนาดนั้นเลยหรอวะ งั้นเราไปหาที่อื่นดีไหม?"
"เห้ยๆๆเฮ้ย!!ทำแบบนั้นได้ไง ไปที่นี่แหละสาวๆเยอะดีกูชอบ อ่อและที่สำคัญ..กูโทรนัดเกมให้มึงแล้วนะเว้ย!!"
"ก็ดีเหมือนกันนะ เราจะได้ถือโอกาสเนี้ยใช้เวลาอยู่กับเกมให้ได้มากที่สุดด้วย ขอบใจนะตาม"
"เฮ้ยมึง จะดีหรอวะ ยิ่งไอ้กอล์ฟมันหายไปแบบนี้ ยิ่งอันตรายนะเว้ย กูว่ามึงโทรยกเลิกเกมดีกว่านะ"
"ได้ไงวะ ก็กูนัดเกมไปแล้วอ่ะ ถ้าโทรไปยกเลิกมีหวังเกมมันต้องโกรธเล็กมากแน่ มึงอย่าลืมว่าปีที่แล้วเกมก็ไปงานนี้ด้วยอ่ะ ไอ้บ้านั่นมันหายไปแบบนี้ก็ดีสิวะ จะได้ไม่ต้องมาเป็ก้างขวางคอพวกเราไง"
"อืม..คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง งั้นเดี๋ยวเราไปพร้อมแกเลยละกันนะเปิ้ล เพราะเราไม่อยากย้อนกลับไปที่บ้านน่ะ กลัวแม่จะไม่ให้ออกมาอีก" เปิ้ลพยักหน้าก่อนที่พวกเขาทั้งสามคนจะนั่งกินส้มตำกันต่อ เเต่ทว่าแล้วก็นึกสังหรณ์ใจแปลกๆเพราะตาขวาของเธอมันกระตุกไม่หาย เเต่ด้วยความที่ตั้งเป้าไว้ว่าจะได้เจอหน้าเกม เล็กก็ไม่ได้สนใจลางร้ายอะไรทั้งนั้น เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงตอนเย็น เปิ้ลก็ได้พาเล็กย้อนกลับมาเอาเสื้อผ้าในตอนที่แม่บัวไม่อยู่บ้านและขับรถเข้าในเมืองเพื่อตรงไปส่งเล็กที่บ้านเกมและตัวเปิ้ลเองก็ไปรับตูมตามที่บ้านและงานที่พวกเขาไปในคืนนี้ก็คือ งานลอยกระทงประจำปีนั้นเอง ซึ่งปีที่แล้วมีแค่เล็กกับเกมเท่านั้นที่ไปกันสองคน เเต่ปีนี้มีเปิ้ลกับตูมตามไปด้วย ในระหว่างที่พวกเขากำลังไปรับเพื่อนๆนั้น พวกเขาก็ได้นัดเจอกันที่ต้นไม้ใหญ่ทางเข้างาน เวลาสามทุ่มคืนนั้น เล็กกับเกมมาถึงก่อนและเปิ้ลกับตูมตามก็ตามมาติดๆ
"โอเค ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็เข้างานกันเถอะนิมันจะสามทุ่มกว่าแล้ว เอ้อเล็ก คืนนี้แกนอนบ้านเกมใช่ป่ะ?" เล็กกับเกมหันมามองหน้ากันและยิ้มดรุ้มกริ่ม เหมือนรู้กันดีว่าคำตอบคืออะไร ในตอนนี้นเองเเฟนของเปิ้ลกับเพื่อนก็มาสมทบพอดี ซึ่งเปิ้ลก็เเยกตัวออกไปกับเเฟน ทิ้งให้ตูมตามติดสอยห้อยตามเล็กและเกมไปเหมือนบอดี้การ์ด
"เดี๋ยวประมาณเที่ยงคืน กูจะกลับมาที่รถ ยังไงมึงเจอกับกูที่รถแล้วกันนะ ไปล่ะ"
"แหม!!พอแฟนมาล่ะทิ้งเพื่อน มึงอย่าให้กูมีแฟนบ้างนะเว้ย!!เเม่ง"
"งั้นก็เอาเป็ว่า ให้ตูมตามไปกับเรานี่แหละ เเต่ก่อนจะเข้างาน..เกมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม เพราะว่าข้างในมันหาห้องน้ำยาก"
"ได้ดิ เดี๋ยวเล็กไปเป็เพื่อน"
"เห้ย!อย่าเลยห้องน้ำอยู่แค่นี้เองเดี๋ยวเล็กกับตูมตามไปซื้อกระทงรอละกัน เดี๋ยวซักพักเกมจะตามเข้าไป ที่ลอยอ่ะตูมตามบอกเกมเเล้ว รับรองไม่หลงเเน่นอนจ่ะ"
"โอเค งั้นรีบไปรีบมานะ" เกมขอแยกตัวไปเข้าห้องน้ำข้างนอกเพราะถ้าเข้าไปภายในงานห้องน้ำจะหายากและต้องรอต่อคิวนาน ซึ่งในระหว่างน้ำเล็กกับตูมตามก็เดินเข้าไปหาซื้อกระทงภายในงานและไปรอยังจุดที่นัดกันไว้ บรรยากาศภายในงานค่ำคืนนี้ช่างกว้างใหญ่และผู้คนหนาแน่นมากจนมองไม่ออกว่าใครเป็ใคร ซึ่งตอนนี้เล็กกับตูมตามก็ได้ซื้อกระทงและเดินมารอเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าผ่านไปเกือบ 20 นาทีแล้วเเต่เกมก็ยังไม่มาซักที ทำให้ทั้งคู่เริ่มรู้สึกกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น เกมหายไปไหนกันแน่แล้วเล็กจะจัดการยังไงต่อไป ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
5K
