ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

“ต่อสู้ข้ามระดับรึ !”   นาฟก็อดคิดไม่ได้ว่า ตั้งแต่เค้ามีพลังขึ้นมาก็ไม่เคยได้สู้กับระดับเดียวกันเลย

“ถ้าอย่างนั้น รบกวนท่านเจ้าหน้าที่เลือกให้ข้าสักคนได้หรือไม่

เจ้าหน้าที่จ้องหน้านาฟ  แล้วชี้ไปที่บุคคลหนึ่งในใบประกาศ  คนนี้อยู่ลำดับที่ 28   ช่วงอายุน่าจะพอๆ กับเจ้านี่แหละ นานๆเค้าจะมาสักครั้ง เมื่อวันก่อนเข้ามาลงทะเบียนรอการท้าทายไว้      “นาฟคิดไม่นานพยักหน้าตกลง

ถ้าอย่างนั้นเจ้าเอาบัตรสมาชิกของเจ้า มากดรหัสคนในประกาศ จากนั้นกดปุ่มสีเขียวเพื่อส่งออกไป 

นาฟทำตามขั้นตอนตามที่เจ้าหน้าที่บอก กดรหัสดังกล่าว อยู่ๆ กล่องกลไกบัตรสมาชิกก็ส่องแสงฉายภาพขึ้นกลางอากาศ  “นาฟถึงกับตกใจในวิทยาการนี้   เป็นภาพแสดงให้เห็นคนในประกาศดังกล่าวพร้อมระดับพลังและประวัติการต่อสู้

เป็นชายอายุราวๆ 20 ปี ผิวดำผมสั้น ฉายา “ปีกมรณะ” พลังระดับ2 ขั้นสูงสุด ประวัติการต่อสู้ ชนะ 18 ครั้ง  แพ้ 3 ครั้ง

“แล้วเจ้ากดปุ่มสีเขียวคือการส่งคำท้าทายออกไป  ประวัติของเจ้าก็จะไปปรากฏที่บัตรสมาชิกของผู้ที่เจ้าท้าทาย   

“นาฟกดปุ่มเขียวออกไปทันที

ใช้เวลาไม่ถึง สิบลมหายใจ  จู่ๆ “ปี๊บๆๆ แสงสีเขียวและเสียงดังออกมาจากบัตรสมาชิกของนาฟ    “คู่ต่อสู้เจ้าเค้าตอบตกลงแล้ว  ส่วนวันและเวลาต่อสู้ทาง โคลิเซี่ยมจะแจ้งผ่านบัตรสมาชิกอีกที

นาฟทำความเข้าใจเกี่ยวกับขั้นตอนการใช้งานบัตรสมาชิกและการเดิมพันภายในโคลิเซี่ยมอีกสักพักก็กลับออกมา เตรียมกลับที่พัก

 ในขณะเดินทางกลับ นาฟแวะซื้ออาหารแห้งของส่วนตัวบางอย่างตามร้านแลกเปลี่ยนสินค้าที่มีอยู่เต็มไปหมดทั่วทุกพื้นที่แวะเดินชมสีสัน ในยามค่ำคืน ของเมืองไปด้วย

 ขณะกำลังเดินขึ้นสถานีรถรางลอยฟ้า อยู่ๆ มีเด็กผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นผู้ชายเดินสวนมาชนกับนาฟ  “ตุบ”แล้วดึงกระเป๋าใส่เงินตราของนาฟออกไป  “ขะ ขะ ขอโทษนะ! พี่ชาย ข้าเดินซุ่มซ่ามเอง  

 “ไม่เป็นไร แต่เจ้าหยิบของข้าไป ข้าขอคือได้หรือไม่?

เด็กผู้หญิงได้ยินดังกล่าวรีบวิ่งหนีออกไปทันที  วิ่งผ่านช่วงอาคารมาถึง 5 อาคาร  “แฮก”  ๆ ๆ   เหนื่อยจนต้องทรุดตัวนั่งอยู่ข้างซอกตึก  มองซ้ายขวาไม่มีคนตามมา เดินลึกเข้าไปในซอกตึกอีกครั้ง มาหยุดอยู่ที่มุมมืดของด้านหลังอาคารแห่งหนึ่ง 

“จากนั้น ค่อยๆ เอามือเปิดฝาโลหะอะไรสักอย่างออก แล้วลงไปข้างใน

 ลงบันไดมาลึกพอสมควร ก็ถึงอุโมงค์ขนาดใหญ่ วิ่งเป็นทางยาว เป็นอุโมงค์ที่ไว้สำหรับทิ้งเศษปฎิกูลของเสีย ของเมืองนี้

เด็กผู้หญิง เดินมาสักพักก็มีกลุ่มคนจับกลุ่มนั่งอยู่ เป็นกลุ่มๆ แยกกันคนละทิศทาง แต่มีจำนวนไม่มากแต่ละคนล้วนใส่เสื้อผ้าที่ขาด ห่อตัวลักษณะหิวโหย บางคนขุดคุ้ย เศษปฎิกูล มายังชีพ  หลายคนยังมีบาดแผลเต็มร่างกายไปหมด

“นาฟมองจากที่ไกลๆ  นี่มันชาวแดนนอกนี่!

นาฟเดินมาถึงตรงหน้าเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งค้นดูสิ่งของในกระเป๋าเงินของนาฟอยู่

 “เจ้าเป็นคนจากแดนนอกเหรอ?

เด็กผู้หญิงสะดุ้งตกใจเงยหน้าไปมองชายหนุ่ม คลานถอยตัวออกเตรียมจะวิ่งหนี     “เดี๋ยว ๆ น้องสาวไม่ต้องหนี

นาฟยื่นอาหารแห้งที่ตนซื้อมาให้เด็กสาว   เด็กสาวมองหน้าแต่ยังไม่กล้ารับนาฟจึงวางไว้ตรงหน้า

 “ไม่เป็นไร  ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกของที่เจ้าเอามา ข้าให้เจ้า!

 “ต้องการอะไร! เด็กสาวเอ่ยด้วยความระแวดระวัง

 “พวกเจ้าพักกันอยู่ที่นี่เหรอ?

 “ทำไม! เจ้าจะมาสืบข่าวให้เจ้าหน้าที่พวกนั้นมาจับพวกข้าอีกหรือไง

นาฟดูคนเหล่านี้คงผ่านเรื่องราวที่หนักหนา มามาก  แต่พวกคนเหล่านี้เข้ามาในอาณานิคมได้ยังไงกัน

 “ข้าไม่ได้ เป็นเจ้าหน้าที่อะไรนั้นหรอก  น้องสาวสบายใจได้และข้าก็เคยเป็นคนจากแดนนอกเหมือนกับพวกเจ้าด้วย  “เด็กสาวเริ่มสนใจในสิ่งที่นาฟเอ่ย

 “น้องสาวเอาอาหารนี้ไป แล้วเอาเงินเก็บไว้เผื่อต้องไปซื้อยา และข้าวของแบ่งปันให้คนเหล่านั้น

 “เด็กผู้หญิงพยักหน้า

  นาฟออกมาจากอุโมงค์ที่อยู่ใต้ดิน ครุ่นคิดเรื่องราวที่ได้เห็นมาว่ามีคนเหล่านี้อยู่ในอาณานิคมมากน้อย แค่ไหน   หรือว่าหนีจากภัยพิบัติเข้ามาข้างในกัน

  นาฟคิดไปตลอดทางจนเดินทางกลับเข้าที่พัก พอถึงที่พัก อยู่ๆ มีสัญญาณดัง “ปี๊บๆ   นาฟจับบัตรสมาชิกออกมาดู  โคลิเซี่ยมส่งข้อความมา

ว่า “เริ่มประลอง อีก 2 วัน คู่ที่ 3 ช่วงบ่าย “

  นาฟสลัดความคิดเรื่องราวชาวแดนนอกกลุ่มนั้นออกจากหัว  ตอนนี้คงยังช่วยอะไรไม่ได้    กลับมาคิดถึงเรื่องราวการต่อสู้ที่พบเห็นมาทบทวนเรื่องการต่อสู้ของ เจ้าควายเขาทอง ตัวนั้น  ทำไมตนเองถึงไม่รู้สึกถึง ความสามารถของสัตว์แปลงตนนี้เลย 

จากนั้นนั่งลง กำหนดสมาธิเปิดประสาทสัมผัสออกทั่วร่าง นึกถึงตอนที่เจ้าควายเขาทอง สะบัดเขาควาย เกิดเป็นวงกลมมิติขึ้น

นาฟยื่นมือออกไป กำหนดสมาธิรวบรวมไปที่ปลายมือ ไม่นาน อยู่ๆ เริ่มมีปฎิกิรยา แปลกๆ จากมวลอากาศ บริเวณปลายมือเริ่มเกิดวงมิติ เล็กๆ ขึ้น

“ซู่ ๆ  ๆ 

วงมิติขนาดเท่ากำปั้นเริ่มขยายออก  จู่ๆนาฟรู้สึกถึงความอึดอัดในจิตใจขึ้นมาฉับพลัน เซลล์ประสาทในร่ายกายเหมือนจะบอกบางสิ่ง

“อ๊ากกก! เลือดไหลออกจากมุมปากของนาฟ  เกิดความรู้สึกถึงความสามารถของพลังที่ตนมีอยู่3 อย่าง กำลังถูกลดทอนพลังลงเรื่อยๆ

นาฟไม่รอช้า สะบัดพลังความสามารถของควายเขาทองออกจากปลายมืออย่างรวดเร็ว  “ซู่!”

จู่ๆ พลังความสามารถทั้ง 3 อย่างกลับเข้ามาเติมเต็มอีกครั้ง 

“เป็นแบบนี้เอง!  ตอนนี้พลังของเรารองรับได้แค่ 3 ความสามารถ”