หยาดน้ำงัวเงียตื่นขึ้นมาในห้องที่มีแสงไฟสลัว ๆเปิดไว้ เธอนิ่งคิดอยู่ว่าตนเองกำลังนอนอยู่ที่ไหน ก่อนที่ภาพความทรงจำทั้งหมดก่อนหน้านี้จะแล่นเข้ามาในหัว เธอโดนจับตัวมานี่นา คิดได้ดังนั้น จึงรีบเด้งตัวขึ้นจากแคร่ไม้ ที่มีเพียงผ้านวมบางๆ ปูไว้ อย่างรวดเร็ว
“ตื่นแล้วหรือครับ นอนหลับสบายไหม” เสียงทุ้มที่ลอดออกมาจากมุมห้อง ทำให้หยาดน้ำถึงกับสะดุ้ง
“แกเป็ใคร แล้วจับตัวฉันมาทำไม” หยาดน้ำถาม และพยายามมองฝ่าม่านความมืดเข้าไป
“ผมไม่จำเป็ต้องบอกคุณ เอาเป็ว่าคุณต้องอยู่ที่นี่กับผมซักพักใหญ่ๆ แล้วกัน”
“ไอ้ชั่ว สันดานแบบแกคงไม่พ้นจับฉันมาเรียกค่าไถ่สินะ ถูกไหม อยากได้เงินเท่าไหร่ล่ะ”
วาจาอันเผ็ดร้อนของหยาดน้ำ ทำให้คนที่อยู่ในมุมมืดเริ่มลุกจากที่นั่ง แล้วค่อย ๆเดินเข้ามาหาเธอ
หยาดน้ำเห็นเค้าโครงใบหน้าของไอ้โจรห้าร้อย แบบลางๆ แต่ก็เดาได้ไม่ยาก หน้ามันต้องน่าเกลียดน่ากลัวมากแน่ๆ ถึงได้อำพรางหน้ามิดชิดขนาดนั้น
“คิดว่าตััวคุณมีค่าเท่าไหร่ล่ะ พลอยฟ้า ..”
“ อร๊าย หยุดกวนประสาทฉันนะ แกรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร จับตัวฉันมาแบบนี้ ตอนนี้คนที่บ้านฉันต้องตามหากันให้วุ่น แกไม่รอดแน่” หยาดน้ำพูดขู่ ชายเสียงทุ้มนั้นไป เผื่อว่าเขาจะกลัวขึ้นมาบ้าง ก่อนที่ทำท่าจะลุกหนีไปที่ประตู แต่ชายหนุ่มร่างใหญ่กลับไวกว่า รีบเข้ามาคว้าตัวเธอเอาไว้
“หึ หึ นี่คุณกลัวผมจนถึงต้องขู่กันเลยหรือ คุณพลอยฟ้า ใครๆเค้าก็ว่าคุณเป็เมียที่แสนดี เรียบร้อยของไอ้คิมหันต์ แต่ทำไมตอนนี้ถึงดีแตกไปเสียแล้วล่ะครับ”
เสียงของชายหนุ่มอยู่ใกล้ใบหูของหญิงสาวจนหนวดเคราของเขาเสียดสีโดนหูของเธอ รู้สึกจั้กจี้พิกล อีกทั้งเสียงอันแหบพร่าอยู่ข้างหูเธออีก หยาดฟ้าได้แต่กรีดร้องขอความช่วยเหลือจากด้านนอก เผื่อมีใครได้ยินเสียงของเธอ
“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วยมีใครอยู่ข้างนอกไหม!!!! ช่วยด้วย”
ตอนนี้วงแขนใหญ่ตวัดร่างบางของพลอยฟ้าตัวปลอมไว้ในอ้อมแขน เป็ที่เรียบร้อย พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง
“ร้องให้คอแตก ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงคุณหรอก ฮ่าๆๆ” ไอ้โจรยังหัวเราะอย่างสะใจ
หยาดน้ำกลัวมากจนเธอต้องคิดหาวิธีเอาตัวรอด แต่จะทำยังไงดีล่ะ
“ไอ้โจรใจทราม ไอ้หน้าหนอน แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ กล้าดียังไง ถึงมาแตะต้องตัวฉัน ปล่อย" หยาดน้ำด่ามันไปเป็ชุด ด้วยความโมโห
“หยุดนะ ปล่อยฉันไป ฉันจะบอกให้แกรู้ไว้ ฉันเป็เมียพี่คิม ถ้าแกทำอะไรฉัน แกจะได้หายไปจากโลกนี้แน่ ปล่อยนะ” หยาดน้ำข่มขู่ ฟ่อๆ ราวกับแม่เสือก็ไม่ปาน
ชายหนุ่ม ใต้ผ้าคุมดึงตัวเธอมานั่งกับเตียงก่อนที่จะเอาโซ่มาล่ามไว้ที่ข้อเท้าของเธอผูกไว้กับเสาบ้าน เขาต้องระงับอารมณ์ของตัวเอง เพราะยังไงก็สัญญาไว้กับราเมศแล้วว่าจะดูแลพลอยฟ้าให้ จนกว่าแผนการณ์ที่วางไว้จะเสร็จสมบูรณ์
“โอ๊ะ ไอ้ชั่ว ไอ้หน้าหนอน ปล่อยนะ นี่ฉันเจ็บนะ ” หยาดน้ำะโด่าไม่หยุด ก่อนจะใช้มือทุบตีชายตรงหน้าอย่างเืขึ้นหน้า เธอไม่ใช่หมู หมานะที่จะมาล่ามด้วยโซ่
“ หยุดดิ้น แล้วเงียบเลยนะ ถ้าร้องโวยวายอีก ผมจะไม่รับประกันความปลอดภัยแน่ ตอนแรกผมคิดว่าคุณจะดีกว่านี้ ในเมื่อฤทธิ์มาก ก็ต้องโดนล่ามแบบนี้แหละ ” เสียงตะคอกที่เริ่มเอาจริงเพราะฤทธิ์ของหยาดน้ำนั้นมากมายเสียเหลือเกิน
หยาดน้ำนิ่งเงียบไป พร้อมกับน้ำตาคลอ ั้แ่เกิดมายังไม่เคยมีใครตะคอกเสียงดังแบบนี้ใส่เธอมาก่อนเลย ไอ้โจรหน้าเหี้ยมนี่ กล้าดียังไงกันถึงได้มาทำแบบนี้กับเธอ
เขาชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นน้ำตาของหญิงสาว ก่อนที่ขายหนุ่มจะเข้ามาทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เขาจึงออกไปรับสายข้างนอก
“ฮัลโหล ว่าไงครับเสี่ย …”
“อาชัย ลื้อทำงานประสาอะไรว่ะ แล้วตอนนี้ลื้ออยู่ทีี่ไหน อั๊วให้ไปจับตัวนังเมียของไอ้คิมมาไม่ใช่เหรอ แล้วลื้อมัวแต่ทำอารายอยู่ ” เสี่ยเม้ง ต่อว่าวีระชัย อย่างหัวเสีย
“ผมก็จับตัวมาแล้วนี่ครับเสี่ย ไอ้เส็ง มันไม่ได้บอกหรือครับ” ชัยขมวดคิ้วเข้าหากัน
“จับอารายของลื้อ ลื้อนี่มันยังไงว่ะ ไอ้คิมมันพาเมียมันไปม่อนแจ่มนู่นแล้ว กว่าตัวมันจะอยู่ที่ไร่ได้ อั๊วกับอานิดก็รอที่จะขู่มันอยู่ สายอั๊วพึ่งรายงานว่ามันไปเสวยสุขกันนอกเขตของเราตอนนี้อั๊วจะทำอารายมัันก็ลำบากไปกันใหญ่”
“เป็ไปไม่ได้ครับ ก็ผมพึ่งจับพลอยฟ้าเมียไอ้คิมมาเดี๋ยวนี้เอง ตอนนี้เธอก็อยู่กับผม” วีระชััยเริ่มไขว้เขว ยังไงกันล่ะเนี่ย
“เอาเป็ว่าวางสายเสร็จ ลื้อดูรูปที่อั๊วส่งไปก็แล้วกัน และพอล่ะ อั๊วจะเปลี่ยนแผนใหม่ ไม่ต้องจับเมียไอ้คิมมาล่ะ วุ่นวาย เดี๋ยวถ้ามันกลับมาอั๊วค่อยไปดักเอากลางทางก็ได้ อย่างนั้นมันตื่นเต้นดีลื้อว่าไหม
อีกอย่าง ลื้อทำอะไรอย่านึกว่าอั๊วไม่รู้นะ ถ้ามีครั้งหน้า แม่ลื้อจะเป็ยังไง ลื้อรู้ดีอยู่แก่ใจใช่ไหมอาชัย แค่นี่แหละ”
“เดี๋ยวเสี่ย ตู๊ดดดด อะไรกันว่ะเนี่ย ก็ไอ้เส็งมันบอกเองว่าวันนี้เมียไอ้คิมอยู่ในไร่ ทำไมถึงผิดแผน เสี่ยเม้งรู้เื่แล้วด้วย แล้วเราจับใครมาว่ะ" วีระชัยเริ่มหัวเสีย
เสี่ยเม้งวางสายไป ก่อนที่จะมองไปที่นิตยาที่กำลังทำสีหน้าเลิ่กลั่ก
“เสี่ย อย่าโกรธ วีระชัยเลยนะคะ แกยังเด็ก ใจก็ต้องหวั่นไหวเป็ธรรมดา ให้โอกาสลูกหน่อยนะคะ” นิตยารีบเข้ามาบีบนวดให้กับเสี่ยเม้งอย่างเอาใจ
“อื้อ ลื้อไม่ต้องกลัวไปหรอกอานิด อั๊วเห็นอาชัยมาั้แ่เด็กๆ ลื้อคิดว่าอั๊วใจร้ายขนาดนั้นเลยรึงาย อั๊วก็แค่ขู่อาชัยมันไปนิด ๆ หน่อยๆ แค่นั้นเอง พวกมันมีแผน อั๊วก็มีแผนไว้อยู่แล้วเหมือนกัน คราวนี้ทุกอย่างมันต้องเป็ของอั๊วคนเดียว ฮ่าๆ ”
“แผนอะไรหรือคะเสี่ย?”
“หูย บอกตอนนี้มันจะไปสนุกอาราย ลื้อก็เหมือนกันอานิด รอลุ้นไปพร้อมกับอาชัยนั่นแหละ รอลุ้นๆ ฮ่าๆ”
เสี่ยเม้งหัวเราะราวกับคนเสียสติ นิตยาเริ่มรู้สึกหวั่นใจยังไงพิกล แต่ก็ต้องแสร้งทำตัวตามน้ำไปก่อน เพราะเธอเองก็ไม่มีที่ไป
ติ้งง… เสียงแจ้งเตือนแชทดังขึ้น " ชัยรีบกดเข้าดูอย่างรวดเร็ว เห็นเป็คิมหันต์กำลังจับมือกับสาวสวยคนหนึ่ง พร้อมกับรูปตอนที่คิมหันต์แต่งงานกับเธอ ใช่ นี่คงเป็พลอยฟ้าตัวจริง แล้วที่อยู่ในห้องนั่นใคร!!!!
เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้อง ทำให้หยาดน้ำต้องตั้งสติอีกครั้ง เธอจะทำยังไงดี มัน้าจะจับตัวพี่ฟ้ามาทำอะไรกันแน่
วีระชัยมองหญิงสาวที่นั่งคุดคู้อยู่บนเตียงด้วยแววตาที่สงสัย
“คุณเป็ใคร?” วีระชัยถามหญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง
“ฉันคือพลอยฟ้าไง ถามอยู่นั่นแหละ ความจำสั้นหรือไง” หยาดน้ำเริ่มตัวสั่น กลัวว่ามันจะจับได้
“ถ้าคุณคือพลอยฟ้า แล้วคนในรูปนี่ล่ะเป็ใคร?” วีระชัยเอารูปในโทรศัพท์ยื่นให้หยาดน้ำดู
หยาดน้ำเริ่มมีท่าทีที่เปลี่ยนไป เริ่มตัวสั่น
“คุณเป็ใคร? แล้วทำไมถึงเอาชุดของพลอยฟ้ามาใส่” วีระชัยถามเสียงดังขึ้น จนหยาดน้ำสะดุ้งสุดตัว
หยาดน้ำไม่คิดว่าการแอบเอาชุดของพี่สาวมาใส่ จะนำภัยร้ายมาสู่ตนเองได้ขนาดนี้ ชุดพื้นเมืองนี้สวยมาก เธอก็แค่อยากเอามาใส่ถ่ายรูปในไร่ส้มโชว์เพื่อนๆ เท่านั้น ไม่คิดว่าเื่จะบานปลายจนตัวเธอเองต้องมาตกที่นั่งลำบาก
“ใช่ ฉันไม่ใช่พี่ฟ้า แล้วแกจะทำไม ห๊ะ” หยาดน้ำหลับหูหลับตาะโออกไป
เมื่อวีนะชัยได้ยินดังนั้น จึงรู้ว่าตนเองทำแผนผิดพลาด จึงรีบเดิยออกไปทันที เพราะตอนนี้คิมหันต์กับพลอยฟ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย จึงรีบโทรไปหาราเมศทันที
“สวัสดี คุณตำรวจ ผมจะบอกว่าเกิดการผิดพลาด ผมจับตัวคุณพลอยฟ้ามาผิดคน”
“ยังไงกัน แล้วคุณจับตัวใครไป?”
“ตอนนี้ผมยังไม่รู้ แต่ผมคิดว่าเสี่ยเม้งคงรู้แล้วว่าผมช่วยให้ลิลลี่ไปอยู่กับคุณ มันจะเปลี่ยนแผนทั้งหมด และมันจะจัดการเื่ทั้งหมดเองทุกอย่าง”
“ไม่ต้องเป็ห่วง ตอนนี้ผมได้จัดกำลังตำรวจเตรียมซ้อนแผนพวกมันไว้หมดแล้ว คุณต้องระวังตัวด้วยนะชัย ”
“พี่ชัย นี่ลิลลี่เองนะคะ เสี่ยเม้งมันรู้ว่าพี่หักหลังมันแล้ว มันต้องไม่ปล่อยพี่ไว้แน่ๆ พี่ต้องระวังตัวให้มากๆ นะคะ ตอนนี้พ่ออาการเริ่มดีขึ้นมากแล้ว แกรอพี่กลับมาอยู่ด้วยกันที่ไร่ของเรานะคะ” ลิลลี่เป็ห่วงพี่ชายตนเป็อย่างมาก
“ไม่ต้องห่วงพี่นะลี่ พี่เอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ” วีระชัยรับปากกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นก่อนจะวางสายไป เพราะเสียงโวยวายที่ดังมาจากในบ้าน
“นี่ ฉันปวดฉี่ ได้ยินไหม !!” เสียงะโที่ดังมาจากในห้อง ทำให้วีระชัยเริ่มประสาทเสีย ยัยนี่เป็ใครกันว่ะ ฤทธิ์มากเสียจริง
“มีอะไร” วีระชัยถามด้วยความรำคาญ
“ฉันปวดฉี่ได้ยินไหม หูหนวกหรือไง ฉันเรียกจนแสบคอไปหมดแล้วเนี่ย” หยาดน้ำบ่นไม่หยุด
“หยุดบ่น แล้วลุกขึ้นเห็นไหม นั่นห้องน้ำ” วีระชัยชี้ไปที่ห้องน้ำ
“ใช่ ห้องน้ำแล้วฉันโดนล่ามอยู่อย่างนี้จะไปยังไงล่ะ” หยาดน้ำชี้ไปที่โซ่ที่ติดอยู่กับข้อเท้าของเธอ
“ลุกขึ้นแล้วเดินไป” วีระชัยออกคำสั่งอีกครั้ง
“อะไรกันจะให้ฉันไปฉี่ทั้งทีโซ่ยังติดอยู่กับเท้านี่อ่ะนะ ไม่เอาอ่ะ แล้วฉันจะล็อคประตูยังไง”
หยาดน้ำเริ่มโอดครวญ
“โซ่เนี่ยมันยาวไปถึงชักโครก ประตูห้องน้ำคุณก็แง้มเอาไว้ ผมไม่แอบดูหรอก อยากฉี่ราดตรงนี้ก็ตามใจคุณแล้วกัน” วีระชัยเริ่มกลั่นแกล้งหญิงแปลกหน้าที่ตอนแรกเขาคิดว่าเป็เมียคิมหันต์อย่างสนุกสนาน
“อร๊าย ไอ้บ้า อย่าให้ฉันออกไปจากที่นี่ได้น่ะ คอยดู” หยาดน้ำชี้หน้าวีระชัยอย่างฉุนเฉียวก่อนจะรีบไปเข้าห้องน้ำเพราะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
“ห้ามแอบดูนะ ไปงั้นเจอดีแน่” หยาดน้ำยังขู่เขาอีกตามเคย
ยังไงตอนนี้เขาก็ยังปล่อยหญิ
งสาวคนนี้ไปไม่ได้หากเขาเข้าไปในเขตไร่ของคิมหันต์ตอนนี้เสี่ยเม้งจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขา เดี๋ยวจะเสียแผนไปกันใหญ่
4K
