ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        สายตาของมู่ฮูหยินไหววูบนางไม่ปรารถนาที่จะเชื่อว่าเฟิ่งเฉี่ยนวางยาพิษเช่นกันแต่นอกจากเฟิ่งเฉี่ยนแล้วนางก็ไม่อาจอธิบายได้ว่าจะมีผู้ใดที่มีโอกาสอีก

        “ชิงเซียว เจ้าถอยไป! ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเอาชีวิตของท่านปู่เจ้ามาวางเดิมพัน!”

        “ใช่แล้วพี่รอง! จิตใจของคนเราอยู่ข้างในไม่แน่ว่านางเพียงแค่เสแสร้งแกล้งทำ คิดจะทำให้ท่านเชื่อนางเท่านั้น”มู่ชิงหว่านพูด

        มู่ชิงเซียวกลับยืนกรานหนักแน่น “ข้าเชื่อแม่นางเฟิง นางไม่มีทางทำเช่นนี้เด็ดขาด!”

        “พี่รอง ท่านหมดทางเยียวยาแล้ว ท่านถูกนางทำให้ลุ่มหลง”มู่ชิงเซียวหันไปพูดกับมู่ฮูหยิน “ท่านแม่ ท่านมอบนางให้กับข้าข้าจะต้องทำให้นางมอบยาถอนพิษออกมาเจ้าค่ะ!”

        มู่ฮูหยินนิ่งงันไปครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “ได้ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะใช้วิธีการอย่างไร แต่ต้องทำให้นางมอบยาถอนพิษออกมาให้ได้!”

        มู่ชิงหว่านได้รับอนุญาต ดวงตาทั้งคู่พลันทอประกายกล้านางรอเวลานี้มานานเหลือเกิน

        “ท่านแม่ ไม่ได้นะขอรับ...” มู่ชิงเซียวก้าวเข้าไปแล้วก็หยุดกึกมู่ฮูหยินลงมือทันที พั่บๆ สกัดจุดชีพจรใหญ่ของเขามู่ชิงเซียวยืนนิ่งอยู่ที่นั่นขยับไม่ได้ เขามองเฟิ่งเฉี่ยนด้วยความเป็นห่วงเขาอ้าปากทว่ากลับไม่มีเสียงพูดออกมา

        เฟิ่งเฉี่ยนรับรู้ว่าแย่แล้ว นางหมุนตัวหมายจะหนี

        พั่บๆ จุดชีพจรบนแผ่นหลังถูกคนใช้แรงโจมตี นางยืนอยู่กับที่เช่นกัน

        แย่แล้ว หรือนี่จะเป็นการสกัดจุดในตำนาน

        ใครใช้ให้นางไร้สามารถ พบยอดฝีมือสกัดจุด ก็แก้ไขปัญหาอะไรไม่ได้

        สมควรตาย!

        นางประมาทเกินไปจริงๆ!

        ทว่าสายเกินไปแล้ว ครั้งนี้นางติดกับ!

        เฟิ่งเฉี่ยนถูกมู่ชิงหว่านพาเข้าไปในอุโมงค์น้ำแข็งอุโมงค์น้ำแข็งนี้ไม่ใหญ่ มันมีขนาดพอๆ กับห้องๆ หนึ่งด้านในวางน้ำแข็งก้อนใหญ่ก้อนเล็ก ก้อนใหญ่ขนาดสามคนโอบก้อนเล็กขนาดเก้าอี้ตัวเตี้ย ทันทีที่เหยียบย่างเข้าไปที่นี่ก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แทรกผ่านฝ่าเท้าขึ้นมา ความเยียบเย็นนั้นผ่านเข้ามาจากฝ่าเท้าและวิ่งขึ้นข้างบนทะลุทะลวงไปถึงศีรษะ!

        “ทิ้งนางไว้ที่นี่!” มู่ชิงหว่านชี้นิ้วสั่งการนางพูดไปพร้อมกับถูฝ่ามือไปมา “เฟิ่งเฉี่ยน ข้าดีกับเจ้าไม่น้อยกระมัง หาสถานที่ดีเช่นนี้ให้เจ้า!”

        เฟิ่งเฉี่ยนถูกองครักษ์สองคนผลักล้มลงบนพื้นน้ำแข็งวินาทีที่มือของนางสัมผัสกับพื้นน้ำแข็งความหนาวเย็นก็แทรกผ่านผิวหนังและส่งตรงไปถึงกระดูกของนางทันทีมันปนเปไปด้วยความเจ็บปวดที่เสียดแทงเข้ามา และร่างของนางถูกสกัดจุดเอาไว้นางไม่อาจขยับหรือเคลื่อนไหวได้ ได้แต่อ้าปากพูดเท่านั้น

        มู่ชิงหว่านเห็นเช่นนั้นยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่องนางนั่งยองลงบนพื้นหยิบเส้นผมของตนเองปอยหนึ่งมาหมุนเล่นในมือ“พี่รองของข้าถูกท่านแม่ขังเอาไว้แล้ว เขาไม่มีทางออกมาช่วยเจ้า! ท่านพี่เช่อออกไปนอกเมือง สามวันให้หลังจึงจะกลับมา สามวันนี้ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองรสชาติของการอยู่มิสู้ตาย!”

        เฟิ่งเฉี่ยนถลึงตามองหน้านางอย่างไร้เสียง ในแววตาเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร!

        สมควรตาย! เสือลำบากก็ยังถูกสุนัขรังแกได้!

        มู่ชิงหว่าน เจ้ารอข้าได้เลย!

        บัญชีแค้นนี้ ช้าเร็วข้าจะต้องทวงคืน!

        มู่ชิงหว่านประสานสายเข้ากับดวงตาดำขลับที่ลึกราวกับบ่อน้ำที่มองไม่เห็นก้นในใจสั่นสะท้านอย่างหาสาเหตุไม่ได้นางจึงยื่นมือออกไปกระชากเส้นผมและศีรษะของเฟิ่งเฉี่ยนขึ้นมาอย่างแรง “อย่าได้ใช้สายตาเช่นนั้นมองข้า! เจ้ากำลังคิดอยู่ใช่หรือไม่ว่าข้าจะใช้วิธีการอันใดมาทรมานเจ้าเจ้าวางใจ ข้าไม่มีทางลงมือเองแน่นอน เพราะทำเช่นนั้นมันไม่สง่างามท่านพี่เช่อคงไม่ชอบ...”

        นางปล่อยเส้นผมของเฟิ่งเฉี่ยนแล้วลุกขึ้นยืน “เด็กๆ เอาสิ่งของออกมา!”

        หนังศีรษะของเฟิ่งเฉี่ยนถูกกระชากจนเจ็บและชาไปทั้งแถบ นางขมวดคิ้วไม่รู้ว่ามู่ชิงหว่านจะมาไม้ไหนกันแน่จากนั้นก็เห็นสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกของอุโมงค์น้ำแข็งในมือยังถือตะกร้าไม้ไผ่มาด้วยลูกหนึ่ง

        เมื่อเดินเข้ามาใกล้ สาวใช้เปิดผ้าคลุมสีน้ำเงินที่ปิดตะกร้าออก “คุณหนูสิ่งของได้นำมาที่นี่ตามคำสั่งของท่านแล้วเจ้าค่ะ”

        มู่ชิงหว่านเดินเข้าไปดูปราดหนึ่งแล้วจึงพยักหน้าพออกพอใจ “ไม่เลวเป็นของชั้นดี!”

        นางส่งสัญญาณทางสายตา สาวใช้รับคำสั่งทันทีนางย่อกายลงแล้วนำสิ่งของออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ทีละชิ้นๆ

        เฟิ่งเฉี่ยนเห็นสิ่งของในตะกร้าอย่างชัดเจน นางตะลึงเล็กๆ และยิ่งงงงัน

        นั่นคือเนื้อหมูที่หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าเรียบร้อยแล้วเนื้อสีแดงสด ได้กลิ่นก็รู้ว่าสดมาก และมีกลิ่นคาว!

        มู่ชิงหว่านนำเนื้อหมูมาทำอะไร ยิ่งไม่รู้ ยิ่งทำให้จิตใจของนางไม่เป็นสุข!

        สาวใช้และมู่ชิงหว่านประสานสายตากันปราดหนึ่ง แล้วหัวเราะเสียงชั่วร้ายจากนั้นนำเนื้อหมูเหล่านั้นวางล้อมรอบร่างของเฟิ่งเฉี่ยน เมื่อจัดวางเสร็จภาพที่ได้ออกมาราวกับกำลังจะเข้าสู่พิธีบูชายัญ...

        “เสร็จแล้ว พวกเราไปเถิด! เฟิ่งเฉี่ยนอีกประเดี๋ยวข้าจะมาดูเจ้า...” มู่ชิงหว่านเดินไปถึงข้างประตูก็หันกลับมามองก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงเย็น“หากเจ้ายังมีชีวิตอยู่นะ!”

        พูดแล้วนางก็เดินออกไปจากอุโมงค์ด้วยความลำพองใจ

        เฟิ่งเฉี่ยนจ้องมองเนื้อหมูที่หั่นเป็นชิ้นๆเหล่านั้นด้วยจิตใจที่ยากจะสงบลงได้ เท่าที่นางรู้จักมู่ชิงหว่านนางไม่มีทางปล่อยนางไปง่ายๆ เช่นนี้แน่ ท่านปู่ของนางต้องพิษทว่านางกลับไม่ได้ถามถึงยาถอนพิษแม้แต่คำเดียว ในใจคิดเพียงแต่จะแก้แค้นนางคนเช่นนี้ไหนเลยจะปล่อยให้นางอยู่ในอุโมงค์อย่างเป็นสุข

        เส้นประสาททั่วร่างตึงเครียด เฟิ่งเฉี่ยนไม่กล้าลดการระแวดระวังลงแม้แต่น้อยทว่าความหนาวเย็นที่เสียดแทงผ่านผิวหนังส่งตรงไปถึงกระดูกและเลือดในกายนางความหนาวเย็นที่ตรงเข้าสู่หัวใจนั้นทำให้ร่างของนางสั่นสะท้านขึ้นมา

        นางคิดไม่ตก ทั้งๆ ที่นางช่วยคนด้วยเจตนาดี เหตุใดสุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นว่านางเอาตัวเองมาให้ผู้อื่นกระทำเช่นนี้

        เซวียนหยวนเช่อหนอเซวียนหยวนเช่อ ท่านทำให้ข้าตกที่นั่งลำบากเสียแล้ว!

        ทั้งๆ ที่เป็นช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ท่านกลับออกไปนอกเมืองอีกหรือข้าเฟิ่งเฉี่ยนจะต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นี่ในวันนี้แล้วจริงๆ

        ยังมีพิษในร่างกายของมู่ไท่ฟู่อีก มันเกิดอะไรขึ้น ใครกันแน่ที่ต้องการให้ร้ายนาง

        ในใจเฟิ่งเฉี่ยนมีเพียงความสับสน...

        เวลานี้เอง ประตูอุโมงค์น้ำแข็งถูกเปิดออกอีกครั้งผู้ที่เข้ามาคือองครักษ์คนหนึ่ง เขามองนางปราดหนึ่ง ในแววตานั้นดูแปลกประหลาดยิ่งคล้ายว่ายังมีความเห็นอกเห็นใจอยู่บ้าง เขาถอนใจกล่าวว่า “แม่นาง ขอโทษนะ! ต่อไปต้องเรียนรู้ที่จะฉลาดเฉลียวสักหน่อย อย่าได้ล่วงเกินคุณหนูสามอีกเลย!”

        พูดแล้วเขาก็หมุนกายเดินจากไป

        เฟิ่งเฉี่ยนเหล่มองเงาร่างด้านหลังของเขา หนังตาของนางเริ่มกระตุกไม่หยุดมาแล้ว ในที่สุดก็มาแล้วใช่หรือไม่ จะเป็นอะไรนะ

        คำตอบถูกเฉลยอย่างรวดเร็ว!

        “โฮ่ง โฮ่งๆ โฮ่งๆๆ--” ด้านนอกอุโมงค์น้ำแข็งมีเงาร่างสีดำมะเมื่อมพุ่งเข้ามาราวกับธนูที่วิ่งออกจากแล่ง

        เมื่อเข้ามาใกล้ จึงพบว่ามันเป็นสุนัขจิ้งจอกขนาดใหญ่ตัวหนึ่งร่างและขนของมันเป็นสีดำเทา มันแยกเขี้ยวฉีกปากราวกับเสียสติอย่างไรอย่างนั้นขนบนตัวของมันตั้งขึ้นทั้งตัวมันถลึงดวงตาแดงก่ำอ้าปากแยกเขี้ยวกระโจนเข้าใส่เฟิ่งเฉี่ยน!

        ดวงตาทั้งคู่ของเฟิ่งเฉี่ยนเบิกกว้าง รูขุมขนบนร่างกายของนางเปิดออกคาดไม่ถึงว่า “ความประหลาดใจ” จะเป็นสิ่งนี้!

        สายลมวูบหนึ่งปะทะใบหน้า ขีดข่วนใบหน้าจนนางรู้สึกเจ็บแต่ไม่ได้เป็นการเข้ามาฉีกกัดอย่างที่นางจินตนาการเอาไว้ นางค่อยๆลืมตาข้างหนึ่งขึ้น พลันประสานสายตาเข้ากับสุนัขจิ้งจอกสีดำเทาในระยะประชิดสุนัขจิ้งจอกกำลังกินชิ้นเนื้อที่วางไว้รอบๆ ตัวนางทีละชิ้นๆ

        น้ำลายไหลย้อยจากปากของมัน หยดลงบนหลังมือของเฟิ่งเฉี่ยนนางเห็นแล้วได้แต่รู้สึกหวาดกลัว!

        เนื้อหมูลดน้อยลงไปเรื่อยๆ รอกระทั่งมันกินเนื้อหมูหมดอันดับต่อไปก็ถึงคราวนางที่เป็นมนุษย์แล้ว!

        ไม่ได้ นางจะต้องทำอะไรสักอย่าง นางจะนั่งรอความตายอยู่เช่นนี้ไม่ได้!

        แต่ตอนนี้นางขยับไม่ได้เลย และพูดจาไม่ได้ด้วย นางยังจะทำอะไรได้อีกเล่า