เทียบเชิญได้ส่งไปยังจวนราชครูเป็ที่เรียบร้อย สร้างความตื่นตระหนกของฮูหยินใหญ่เป็ยิ่งนัก เพราะหลังจากที่ส่งนักฆ่าไปก็ยังมิได้ข่าวคราวอันใดเลย ทุกสิ่งดูเงียบสงบจนน่าใจหาย แล้วร้อยวันพันปี อี้อ๋องจะจัดงานเลี้ยงโดยเชิญเฉพาะจวนราชครูยิ่งทำให้ตนนั่งแทบไม่ติด
"ฮูหยินเ้าเตรียมตัวเสร็จแล้วหรือยัง ตอนนี้รถม้าของจวนอี้อ๋องรอเป็เวลานานแล้ว หากล่าช้าจะเป็การไม่ให้เกียรติอี้อ๋องได้" นายใหญ่ของจวนเร่งเร้าเพราะตื่นเต้นเป็นักที่ได้รับเกียรติเข้าร่วมงานเลี้ยงเป็การเฉพาะแต่หารู้ไม่ว่าเบี้ยงหลังงานเลี้ยงคือสิ่งใดเตรียมรออยู่
"เสร็จแล้วค่ะท่านพี่ ท่านก็เร่งนักออกงานทั้งทีต้องปรานีตหน่อยยิ่งเป็จวนอี้อ๋องด้วยแล้วจะทำเป็ขอไปทีมิได้" นางแสร้างถ่วงเวลาไว้เพื่อรอฟังข่าวแต่ก็ยังไม่ได้รับข่าวคราวอันใด ได้แต่แสร้งบอกสามีตนไปอย่างนั้นเอง
"เร็วเข้าเถิด หากช้าจะเป็การไม่ให้เกียรติท่านอ๋อง รีบๆเลยข้าไปรอที่รถม้าก่อน พวกเ้ารีบดูแลนายหญิงของเ้าให้แต่งตัวให้เสร็จโดยเร็วหากช้าไปกว่านี้ ข้าจะเป็คนลงโทษพวกเ้าทุกคน" ราชครูหัวเสียเล็กน้อยเพราะไม่เคยต้องรอนานขนาดนี้
"พวกเ้าไปสืบข่าวคราวเป็อย่างไรบ้าง จัดการเรียบร้อยดีหรือไม่" ฮูหยินเร่งเร้าคนที่ตนส่งไปสืบข่าว
"พวกเราไม่พบอะไรเลยฮูหยิน มีเพียงคราบเืและร่องรอยการต่อสู้แค่นั้น ไม่พบคนหรือศพเลย" ยิ่งได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ่งผิดสังเกตุเป็นักแต่ว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดยิ่งหลบซ้อนยิ่งมีพิรุจ คิดได้เช่นนั้นฮูหยินก็ตรงไปยังรถม้าเพื่อไปงานเลี้ยงจวนอี้อ๋อง
พ่อบ้านของจวนอี้อ๋องและพระชายารองได้มารอรับบิดาและมารดาของตนหน้าจวนโดยมีหลินเหมยซียืนอยู่ข้างๆ หลินหลังผิงแม้จะไม่สบอารมณ์แต่ก็ทำอันใดไม่ได้
รถม้าจอดหน้าจวนอี้อ๋อง หลินหลังผิงรีบลงไปรับบิดาและมารดาของตนในทันที ส่วนเหมยซีได้แต่สังเกตุการณ์อยู่ห่างๆ หากเสนอหน้าไปคงทำให้ฮูหยินใหญ่แห่งจวนราชครูไม่พอใจเป็ได้
"ท่านพ่อ..... ท่านแม่ มากันแล้วหรือค่ะลูกรอที่หน้าจวนนานแล้วมีเื่อันใดหรือไม่ เหตุใดจึงช้านัก อี้อ๋องรอได้สักพักใหญ่แล้ว" หลินหลังผิงรีบสอบถามเผื่อว่าอี้อ๋องถามตนจะได้ตอบถูก
"ก็แม่ของเ้านะสิ แต่งตัวพิถีพิถันนานกว่าจะเสร็จทำให้การเดินทางล่าช้ากว่ากำหนด อี้อ๋องคงไม่ว่ากระไรใช่มั้ยลูกพ่อ" ราชครูที่รักและเอ็นดูลูกสาวคนรองแต่ไหนแต่ไรมาเนื่องด้วยหลินหลิงผิงเป็คนช่างเจรจา ผิดกับหลินเหมยซีที่ไม่ชอบพูดหรือแสดงอะไรั้แ่เด็ก
"ลูกหลินเหมยซีคารวะท่านพ่อและท่านแม่ใหญ่ ลูกคิดว่าพวกท่านควรจะเข้าไปยังจวนได้แล้วเพราะท่านอ๋องรอนานมากแล้ว" ราชครูพึ่งเห็นว่าหลินเหมยซีก็มารอรับ จึงได้สังเกตุถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของบุตรสาวคนโตที่ดูสวยสง่ามากยิ่งขึ้น
"เหมยซีลูกพ่อ พ่อต้องขอโทษด้วยที่มิได้ทันมองเ้าดูแปลกตาไปมากเลยนะสง่าสมกับเป็พระชายาเอก" หลินหลังผิงได้ยินท่านพ่อของตนชมเหมยซีเป็ครั้งแรกก็นึกโมโหและไปสะกิดท่านแม่บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่สงบ มารดาของนางได้แต่เตะที่มือเบาๆคล้ายปลอบให้ใจเย็น
อี้อ๋องที่มีคนรายงายว่าพ่อตาแม่ยายของตนมาถึงหน้าจวนแล้วก็ออกมาต้อนรับ ราชครูเห็นเข้าก็ใที่อี้อ๋องออกมารับด้วยตนเองสร้างความฮึกเหิมให้ตนเองเป็ยิ่งนักว่าด้วยอี้อ๋องให้ควาามสำคัญกับตนเอง
"ท่านพ่อตาแม่ยายมาถึงจวนแล้วเหตุใดยังไม่เข้าไปในจวนอีก อาหารเครื่องดื่มเตรียมรอไว้หมดแล้วเชิญท่านทั้งสองเข้ามายังจวนเถิด" อี้อ๋องกล่าวเชิญชวนแขกคนสำคัญในวันนี้ให้เข้ามาในงานเลี้ยง
"เชิญท่านทั้งสองนั่งตามสบาย วันนี้ข้าได้จัดงานเลี้ยงขึ้นเป็การส่วนตัวและมีการแสดงพิเศษเตรียมรอไว้นานแล้ว หวังว่าพวกท่านจะชอบ" อี้อ๋องมองไปยังแม่ยายแขกคนสำคัญของตนเอง
"มิกล้าๆ ไม่ว่าพระองค์จะจัดการแสดงพิเศษอันใดกระหม่อมก็ชอบทั้งสิ้น เป็เกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับเทียบเชิญในวันนี้ ทุกคนล้วนทราบดีว่าอี้อ๋องไม่โปรดให้จัดงานเลี้ยงในจวนและไม่ค่อยเชิญแขกเข้ามายังจวน เป็เกียรติของกระหม่อมที่ได้รับเชิญพะยะค่ะ" ราชครูกล่าวด้วยความรู้สึกยินดีเป็อย่างยิ่งแต่คนข้างกายกลับไม่คิดเช่นนั้น
"เอาละท่านพ่อตาเชิญท่านลิ้มลองอาหารและสุราของจวนว่าจะถูกปากท่านหรือไม่เชิญเทิอด ท่านแม่ยายด้วยทำไมถึงได้เงียบเช่นนั้น" อี้อ๋องกล่าวออกไปสร้างความใให้ฮูหยินเป็ยิ่งนักแต่นางก็เก็บอาการไว้ไม่ให้จับพิรุธได้
อาหารต่างๆ มากมายทยอยเข้ามาไม่ขาดสายและมีการแสดงร่ายรำให้ชมอย่างต่อเนื่อง สร้างความคล้ายกังวลให้ฮูหยินไม่น้อย ว่าตนเองนั้นคิดมากไปเองคงเป็เพียงงานเลี้ยงธรรมดาเท่านั้นเอง
อี้อ๋องปรายตามองไปยังเป้าหมายเห็นความผ่อนคล้ายของนางแล้วจึงส่งสัญญาณไปยังเผยหั่วให้เริ่มแผนการณ์ได้
นักดนตรีและนางรำได้ออกไประหว่างการแสดงสร้างความงุนงงให้ราชครูและฮูหยินร่วมไปถึงหลินหลังผิงเป็อย่างมาก
"ต่อจากนี้เป็การแสดงพิเศษที่ข้าได้เตรียมไว้ให้ท่านแม่ยายโดยเฉพาะ หวังว่าท่านน่าจะชอบ" อี้อ๋องพูดพรางยิ้มเป็นัยไปยังฮูหยินทำให้ให้รู้สึกขนลุกโดยไม่รู้ตัว
เผยหั่วได้นำตัวเฉียวกู้เหลียนเข้ามาในบริเวณกลางห้องพร้อมด้วยเหล่าบรรดานักฆ่าที่หลงเหลืออยู่ สร้างความใให้กับฮูหยินและหลินหลังผิงเป็อย่างมาก ร่วมทั้งราชครูที่อดสงสัยไม่ได้ว่าคนในจวนของตนเหตุใดถึงได้มาอยู่ที่นี้และเหล่าบรรดาชายชุดดำพวกนี้เป็ผู้ใด เหตุใดอี้อ๋องถึงได้บอกว่านี้คือการแสดงที่เตรียมไว้เพื่อฮูหยินของตน
"ท่านราชครูยังมิต้องสงสัยอันใด ในไม่ช้าท่านจะทราบเื่ราวทั้งหมดนี้เอง" อี้อ๋องดักทางคำถามจากราชครูไว้ก่อน
"นี่หมายความว่าเยี่ยงไรเพคะท่านอ๋อง เหตุใดคนในจวนหม่อมชั้นถึงได้มาอยู่ที่จวนท่านอ๋องได้" ฮูหยินตีมึนแสร้งสงสัยส่วนบุตรสาวของนางที่ขณะนี้ก็นั่งไม่ติดได้ลุกไปหามารดาของตนทันที
"ท่านแม่ยาย ท่านไม่ทราบจริงๆหรือว่าคนของท่านและคนเหล่านี้เป็ใคร ช่างเถอะหากท่านจำไม่ได้ข้าจะบอกเองแล้วกัน คนสนิทข้างกายของท่านได้ว่าจ้างนักฆ่าจากต่างแดนเพื่อลอบสังหารพระชายาเอกในหลายวันก่อน ทำให้คนของข้าาเ็ล้มตายไปก็มาก ร่วมถึงท่านได้สั่งให้คนจัดหายาพิษมาวางยาพระชายาเอกเมื่อเดือนก่อนนั้นอีก คนสนิทของท่านสารภาพและลงรายมือประทับเรียบร้อยแล้ว หากจะหาข้อแก้ตัวคงยากหน่อยเพราะมีทั้งหลักฐานและพยานครบถ้วน" อี้อ๋องสาธยายถึงพฤติกรรมและกระบวนการณ์ต่างๆจนหมด ฮูหยินแทบเข่าทรุดร่วมถึงหลินหลังผิงด้วย
"ท่านอ๋อง ท่านว่ากระไรนะฮูหยินของข้าและบุตรสาวของข้าร่วมกันวางแผนฆ่าพี่สาวของตนเองอย่างนั้นรึ ทำไมพวกเ้าใจดำอำมหิตเยี่ยงนี้ เหมยซีนางเป็พี่สาวแท้ๆของเ้าจะเหตุใด เ้าจึงทำได้ลงคอ" ราชครูใถึงเื่ราวที่ภรรยาและบุตรสาวของตนได้กระทำขึ้นลับหลังตน คงเป็เขาที่ตามใจนางมากจนเสียคน
"ท่านอ๋องเพคะ เป็หม่อมชั้นเองที่วางแผนจัดการทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับบุตรสาวของหม่อมชั้นเลย นางไม่รู้เื่อะไรทั้งสิ้น เหมยซีเ้าจงเห็นแก่ความเป็พี่เป็น้องช่วยพูดกับท่านอ๋องทีว่าน้องสาวเ้าไม่รู้เื่ราวอันใด ความผิดทุกอย่างเป็แม่เอง แม่จัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว" ฮูหยินได้อ้อนวอนกับบุตรสาวคนโตที่แต่ไหนแต่ไรมานางไม่ได้นับญาติ แต่พอมีเื่ราวนางนับญาติด้วยซะงั้น
เหมยซีได้แต่มองหน้าอี้อ๋อง ส่วนอี้อ๋องส่ายหัวเป็การปฏฺิเสธว่าไม่ต้องช่วยพูดอะไรทั้งสิ้น
ฮูหยินสิ้นหวังที่จะแก้ต่างให้แต่เอง แต่ด้วยความรักลูกของนาง นางสามารถทำได้ทุกอย่างพรางจับมือหลินหลังผิงไว้แน่นและกล่าวขอโทษบุตรสาวของตน
"หม่อมชั้นยินดีรับผิดทุกอย่างด้วยชีวิต หากแต่ขอความเมตตาจากท่านอ๋องละเว้นบุตรสาวของหม่อมชั้นด้วย" พูดจบนางก็หยังมีดสั้นที่เตรียมไว้เผื่อมีเหตุฉุกเฉินซึ่งได้ใช้จริงๆในวันนี้และปลิดชีพตัวเองลงต่อหน้าทุกคน สร้างความใให้หลินหลังผิงเป็อย่างมากนางกรี๊ดร้องและรีบกอดมารดาของตนไว้แน่น ทางเหมยซีได้แต่เบือนหน้าหนีจนอี้อ๋องได้ดึงเหมยซีเข้ามากอดไว้เพื่อจะไม่ได้เห็นภาพตรงหน้า
ชีวิตน้อบทจะตายก็ตายอย่างง่ายดาย แต่ข้าเคารพในตัวท่านฮูหยินใหญ่ที่ยอมสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องบุตรสาวจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ช่างน่าอนาถโดยแท้
15K
![[จบ]ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710864878_79730567.webp)
