หลังจากส่งน้องทั้งสองไปโรงเรียนแล้วไผ่เดินทางกลับบ้าน ใช้เวลามากมายในการเรียนรู้และหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกใบนี้ให้มากขึ้น แม้ว่าชีวิตก่อนเขาจะเป็ผู้ปลุกพลังแต่ก็ไม่ได้มีเงินมีอำนาจมากมายนักทำให้ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลอย่างละเอียดมากนัก
ไผ่ได้สั่งให้อาทิตย์ไปซื้อข้อมูลของตระกูลและขุมกำลังต่างๆของประเทศต่างๆเกือบทั้งหมดจากหอข้อมูล ไม่เพียงแค่นั้นไผ่จะให้ซื้อข้อมูลของสัตว์อสูร สิ่งมีชีวิตประหลาด มอนสเตอร์ สมุนไพรแต่ละระดับมาด้วย ซึ่งข้อมูลเหล่านี้เป็ข้อมูลพื้นฐานจึงไม่ได้มีราคาแพงมากนักสามารถหาซื้อได้ไม่ยาก
เพื่อตอบสนองความทะเยอทะยานของตนไผ่จำเป็ต้องเข้าใจเื่ราวเหล่านี้ทั้งหมด การเรียนรู้ให้มากมันจะช่วยให้เขาทำอะไรได้ง่ายขึ้น ยิ่งเข้าใจเื่พวกนี้ได้มากเท่าไหร่มันก็ยิ่งง่ายมากขึ้นเท่านั้น
ไม่เพียงแค่นั้นไผ่ใช้เวลาที่เหลือไปกับการออกกำลังกายที่ยิมของตัวทั้ง่เช้าและเย็นทุกวันไม่ต่ำกว่าวันละ6ชั่วโมง สมบัติต่างๆที่สามารถหาซื้อมาบำรุงสุขภาพร่างกายได้ไผ่ไม่คิดจะประหยัดเลย
ที่สำคัญไผ่ยังสวมใส่อุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักเอาไว้ที่แขนขาของตนข้างละ1กิโลอีกด้วยใน่เวลาที่ผ่านมา เมื่อร่างกายแข็งแกร่งมากขึ้นไผ่มีความคิดที่จะเพิ่มน้ำหนักที่สวมใส่มากเช่นกัน
การที่ไผ่ออกกำลังกายอย่างหนักไม่ใช้เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงอย่างเดียวเท่านั้นแต่เหตุผลหลักที่สุดก็คือหินปลุกพลังที่ไผ่จะใช้ปลุกพลังหลังจากนี้ก็ชิ้นหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับร่างกาย ยิ่งร่างกายก่อนการปลุกพลังแข็งแกร่งมากเท่าไหร่เมื่อใช้หินปลุกพลังชิ้นนั้นมันจะยิ่งน่ากลัวมากยิ่งขึ้น
สองอาทิตย์ผ่านไป ใน่เวลานี้ไผ่ใช้ชีวิตแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาคือ ตื่นมาออกกำลังกายแต่เช้า ทำกับข้าวให้เมฆกับฟ้ากินไปเรียน ไปส่งเมฆกับฟ้าไปเรียน เรียนรู้และทำความเข้าใจข้อมูลต่างของโลกใบนี้ ตกเย็นไปรับเมฆและฟ้ากลับบ้าน แล้วก็ออกกำลัง ทุกอย่างวนไปแบบนี้มาตลอด
ในวันนี้หลังผ่่านไปสองอาทิตย์ เมื่อส่งเมฆและฟ้าไปเรียนแล้วเสียงแจ้งเตือนการติดต่อของไผ่ดังขึ้น เมื่อไผ่หยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าอาทิตย์ติดต่อมาและเมื่อเห็นข้อความรอยยิ้มของไผ่ก็ปรากฎขึ้นที่มุมปากทันที
ไผ่เดินทางไปหาอาทิตย์ที่บ้านทันที ซึ่งเป็บ้านที่ทั้งสองซื้อมาหลังจากที่ไผ่มอบเงินให้ก่อนหน้านี้ เมื่อไผ่มาถึงก็ได้รับการต้อนรับอย่างดี
“พวกคุณคงจะขยันฝึกฝนน่าดู ถึงพัฒนาได้เร็วเช่นนี้”ไผ่นั่งลงพร้อมกับเอยชมทั้งสองคน จากประสบการณ์ในชีวิตก่อนทำให้ไผ่ััถึงกลิ่นอายของทั้งสองคนได้
ซึ่งในตอนนี้อาทิตย์กลายเป็ผู้ปลุกพลังระดับเงินแล้วและดูเหมือนจะพึ่งทะลวงระดับได้ ทางด้านน้ำฟ้าเองก็ไม่น้อยหน้าเพราะน้ำฟ้าตอนนี้ได้มาถึงระดับทองแล้วทำให้ทักษะแสงศักดิ์สิทธิ์ยิ่งทรงพลังมากขึ้น
“เป็เพราะความเมตตาของนายน้อยครับ/ค่ะ”ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน
“ที่เ้าบอกว่าหาผู้ปลุกพลังพิการตามเงื่อนไขได้แล้ว10คนจริงหรือไม่”ไผ่เอยถามทันที
“จริงครับจากที่ผมได้ตรวจสอบและหาข้อมูลมามีหนึ่ง10คนในเมืองทะเลครามที่ตรงตามเงื่อนไขครับ”อาทิตย์พูดขึ้นพร้อมกับส่งข้อมูลของทั้ง10คนไปให้ไผ่
“ดีมากแม้จะน้อยเกิดไปแต่เรายังสามารถค้นหาเพิ่มเติมได้ในอนาคต ตอนนี้เราเพียงแค่ต้องฝึกฝนคนกลุ่มแรกนี้ให้แข็งแกร่งก่อนเมื่อพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นทุกอย่างจะง่ายขึ้น”ไผ่อ่านข้อมูลของพวกเขาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าพูดกับอาทิตย์
“นายน้อยจะให้ผมทำอย่างไรบ้างครับ นายน้อยสั่งมาได้เลย”อาทิตย์ตอบรับทันที
“เื่นี้เราจะคุยกับต่อหลังจากนี้ เรามาสนใจเื่ของหอข้อมูลก่อนดีกว่าพวกเขาติดต่อมาอยากจะร่วมมือกับเราอีกใช่ไหม”ไผ่พูดขึ้นเมื่อเห็นข้อความที่อาทิตย์ส่งให้ก่อนหน้านี้
“ขอรับนายน้อย”
ไผ่ไม่ได้แปลกใจเื่นี้เลยเพราะว่าพวกเขาได้พิสูจน์แล้วว่าดินแดนลึกลับทั้งหมดที่ไผ่ขายให้เป็ความจริงทั้งหมด และหนึ่งในนั้นมีหินปลุกพลังระดับSอยู่จริง ไม่แปลกที่หอข้อมูล้าทำข้อตกลงอีกครั้ง
“เอาล่ะครั้งก่อนเราสัญญาว่าจะเซอร์ไพรส์พวกเขา งั้นเราก็ทำตามที่พูดก็แล้วกัน”ไผ่เอยจบหยิบกระดาษที่เขียนข้อความยาวเหยียดอยู่ด้านในออกมาจากแหวนมิติ
แหวนมิติคือแหวนที่มีพื้นที่ว่างสามารถใส่สิ่งของเข้าไปได้ขนาดความกว้างของมันอยู่ที่ฝีมือและความเชี่ยวชาญของผู้ที่สร้างและคนที่จะสร้างมันได้คือผู้ที่มีทักษะช่องว่างมิติซึ่งไม่ยากที่จะพบเจอ ทำให้แหวนมิติสามารถหาซื้อได้ทั่วไปที่หอการค้าแต่ราคาอาจจะแพงไปตามขนาดของพื้นที่ด้านใน
กระดาษที่ไผ่ให้กับอาทิตย์ไปคือตำแหน่งของดินแดนลึกลับระดับC-Sที่จะปรากฎขึ้นหลังจากนี้ไปอีกสองปีข้างหน้า ซึ่งมีระดับCมากที่สุด มากกว่า300แห่งระดับBกว่า100แห่ง ระดับAกว่า30แห่ง ระดับSอีก8แห่ง ที่สำคัญคือในนั้นมีระดับSSอยู่ด้วยหนึ่งแห่งซึ่งมันจะปรากฎหลังจากนี้อีกหนึ่งปีครึ่ง
เมื่ออาทิตย์อ่านเนื้อหาในกระดาษดวงตาก็เบิกกว้างทันที ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็นจากนั้นอาทิตย์รีบเงยหน้าขึ้นมองไผ่พร้อมกับเอยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นายน้อยท่านจะมอบดินแดนลึกลับระดับSSให้พวกเขาจริงหรือครับ”
แม้จะรู้ว่าทักษะระดับSSไม่ได้อยู่ในสายตาของนายน้อยแต่เขาก็ไม่คิดว่านายน้อยจะยอมขายมันออกไป.