หลังจากที่น้ำเพชรกับภีมพัฒน์พูดคุยกันได้ไม่นาน เพื่อนๆ ของภีมพัฒน์ก็เข้ามาตามให้ชายหนุ่มไปที่โต๊ะของพวกเขา ภีมพัฒน์หันมามองน้ำเพชรอย่างเกรงใจ น้ำเพชรยิ้มและบอกไม่เป็ไร ให้คุณภีมพัฒน์ไปหาเพื่อนๆ ได้เลย เธออยู่คนเดียวได้
เมื่อภีมพัฒน์ออกไปกับเพื่อนๆแล้ว น้ำเพชรลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง เดินกลับไปหาคุณแม่พลอย ที่ยืนคุยอยู่กับพวกคุณหญิงคุณนาย ที่มาร่วมงานด้วย น้ำเพชรเดินมาหยุดอยู่ไม่ห่างจากแม่พลอยนัก เธอไม่ได้เดินเข้าไปหาคุณแม่พลอย กลับเลือกหยุดรออยู่ไม่ไกล
น้ำเพชรเห็นว่าแม่พลอยอยู่คนเดียวแล้ว เธอเดินเข้าไปหา"คุณแม่"
“น้องเพชรไม่ได้อยู่กับคุณภีมหรือลูก ทำไมอยู่คนเดียวได้ละ”แม่พลอยถามลูกสาว
“คุณภีมเจอเพื่อนๆ ที่มาร่วมงานด้วยนะคะ เลยขอตัวไปคุยกับเพื่อนๆ ก่อน” น้ำเพชรกล่าว
แม่พลอยจับมือลูกสาวและเอ่ยถาม “งั้นหรือลูก..หนูเหนื่อยไหม เราไปนั่งที่โต๊ะกันก่อน อีกไม่นานการประมูลคงจะเริ่มแล้ว”
“เพชรไม่เหนื่อยค่ะ แต่เรากลับไปนั่งที่โต๊ะก็ดีเหมือนกัน” น้ำเพชรเห็นด้วยที่จะกลับไปนั่งที่โต๊ะ จะได้ไม่ต้องฟังเสียงคนนินทามากนัก
“งั้นเรากลับไปที่โต๊ะกันก่อน…”คุณพลอยพูดได้ไม่ทันจบ สายตาของเธอมองไปที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ที่ตอนนี้กำลังยืนมองมาทางเธอและลูกสาว
น้ำเพชรเห็นว่าแม่พลอยอยู่ๆ ก็หยุดพูด และมองไปทางด้านหลังของเธอ"คุณแม่เป็อะไรหรือคะ"น้ำเพชรถามแม่พลอย และหันไปมองตามสายตาของแม่พลอย ก่อนที่เธอจะเห็นว่าคุณแม่กำลังมองใครอยู่
"น้องเพชรลูก...หนูอย่าคิดมากเลยนะ"คุณแม่พลอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
น้ำเพชรหันมายิ้มให้คุณแม่"คุณแม่ไม่ต้องเป็ห่วงเพชรหรอกค่ะ เพชรมีความสุขดี ที่ได้อยู่กับแม่พลอยของเพชร"
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังพูดคุยกัน ชายวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อของน้ำเพชร ก็เดินเข้ามาหา
"น้ำเพชร..." ชายวัยกลางคนผู้นั้น เอ่ยเรียกชื่อลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
น้ำเพชรหันไปมองพ่อด้วยสายตาเ็า"สวัสดีค่ะ คุณพ่อ!"
"พ่อแค่อยากจะมาทักทายลูกสักหน่อย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"ผู้เป็พ่อกล่าว
"ค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยจริงๆ คงเป็เพราะคุณพ่อ เอาเวลาไปดูแลภรรยาคนใหม่ กับเอาเวลาไปช่วยเลี้ยงลูก ของผู้ชายคนอื่น!จนไม่มีเวลามาดูแลลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง!"น้ำเพชรตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"น้ำเพชร..." ผู้เป็พ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอึดอัด เมื่อลูกสาวคนเดียวพูดประชดประชันใส่ท่าน
“น้องเพชรไม่เอาไม่พูดแบบนี้กับคุณพ่อนะลูก”แม่พลอยรีบห้ามปรามลูกสาว
“เพชรไม่ได้พูดอะไรผิดเลยนะคะ เพชรก็พูดตามที่เห็น ขนาดรู้ว่าคุณแม่กับเพชรก็มาร่วมงานนี้ด้วย คุณพ่อยังควงภรรยาใหม่กับลูกเลี้ยงมาร่วมงานด้วยเลย จนคนอื่นๆ เขาเอาไปนินทาหมดแล้ว หรือว่าเล่นเป็ครอบครัวสุขสันต์!มากเกินไปจนทำให้ลืมไปว่าคุณแม่ยังเป็ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่!"
“พอแล้วลูก ไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวเรากลับไปนั่งที่โต๊ะกัน” แม่พลอยบอกลูกสาว สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่อดีตสามีเลย จริงๆ จะพูดว่าเป็อดีตก็ไม่ได้ เพราะคนทั้งสองคน ยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน เนื่องด้วยเป็คำขอของลูกสาวที่ไม่ยอมให้พ่อแม่หย่ากัน เพียงแต่แยกกันอยู่ ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
“คุณพลอย คุณกลับลูกสบายดีหรือเปล่าครับ”คุณคมศักดิ์เอ่ยถามภรรยา
"ไม่ต้องห่วงนะคะ เพชรและคุณแม่สบายดีค่ะ"น้ำเพชรกล่าวขึ้นมาแทนแม่พลอย
"พ่อแค่อยากจะ..."คุณคมศักดิ์กล่าว
"อยากจะอะไรคะ?" น้ำเพชรขัดขึ้น
"พ่อแค่อยากจะขอโทษลูกกับแม่ของลูก พ่อเป็ห่วงลูกมาตลอด"คุณคมศักดิ์กล่าวกับลูกสาว
น้ำเพชรหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ เธอไม่ได้พูดเสียงดังให้คนในงานได้ยิน"ขอโทษ? ขอโทษสำหรับอะไรคะ ขอโทษที่ทิ้งแม่กับเพชร ไปเลือกผู้หญิงหน้าด้านคนหนึ่ง! หรือขอโทษที่พาผู้หญิงคนอื่นมาร่วมงาน? เพื่อให้คุณแม่กับเพชรต้องอับอาย!"
"น้ำเพชร...พ่อไม่ได้คิดอยากที่ลูกพูดออกมาเลยนะ"คุณคมศักดิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็ป เมื่อเห็นว่าลูกสาวเกลียดตัวเอง
"ไม่ต้องห่วงนะคะ เพชรไม่้าคำขอโทษ จากคุณพ่อหรอกค่ะ เพชรและคุณแม่เราสองคนดูแลตัวเองได้" น้ำเพชรกล่าว
"น้ำเพชร..."คุณคมศักดิ์เอ่ยเรียกลูกสาว ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ไปเถอะค่ะ ภรรยาใหม่ของคุณพ่อรออยู่"น้ำเพชรกล่าวไล่พูดเป็พ่อ
คุณคมศักดิ์มองลูกสาวด้วยสายตาเศร้าสร้อย ก่อนจะเดินกลับไปหาภรรยาใหม่และลูกเลี้ยงทั้งสอง ที่เดินเข้ามาหา
คุณพลอยมองลูกสาวด้วยความเป็ห่วง"น้องเพชร..."
"ไม่เป็ไรค่ะคุณแม่ เพชรไม่เป็อะไร"น้ำเพชรกล่าวและยิ้มให้กับแม่
"ถ้าลูกไม่สบายใจ เรากลับกันเลยก็ได้นะ"คุณแม่พลอยกล่าวกับลูกสาว
"ไม่ค่ะคุณแม่ เราไม่จำเป็ต้องหลบพวกเขา"น้ำเพชรตอบแม่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
…
บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความหรูหราและอบอุ่น เสียงเพลงบรรเลงเบาๆภายในงาน แเื่ต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน น้ำเพชรและคุณแม่พลอยนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนที่แม่พลอยจะหันไปพูดคุยกับเพื่อนๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะกัน
"วันนี้คุณพลอยสวยเป็พิเศษเลยนะคะ"เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยชม
"ขอบคุณค่ะ คุณน้องก็สวยมากเหมือนกัน"คุณแม่พลอยตอบด้วยรอยยิ้มและเอ่ยชมกลับไป
"ชุดราตรีของน้องน้ำเพชรก็สวยมากเช่นกันค่ะ ไม่รู้ว่าไปซื้อมาจากที่ไหน ดิฉันจะได้พาลูกสาวไปซื้อบ้าง"เพื่อนอีกคนกล่าว
“ก็ซื้อมาจากที่ห้างนะแหละค่ะ เห็นว่าเป็ชุดที่ออกมาใหม่ใน่นี้”คุณพลอยกล่าว
ไม่นานงานการกุศลก็ได้เริ่มขึ้น บนเวทีเริ่มมีการนำของที่จะเข้าร่วมการประมูลการกุศลออกมานำเสนอ
พิธีกรหญิงสาวสวย เดินขึ้นมาบนเวที"เอาละค่ะ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน งานประมูลการกุศลของเราในค่ำคืนนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วนะคะ" เสียงพิธีกรดังขึ้นท่ามกลางเสียงปรบมือของแเื่ในงาน
"และสิ่งของชิ้นแรกที่เราจะนำมาประมูลในค่ำคืนนี้คือ...ภาพวาดสีน้ำมันอันงดงามจากศิลปินชื่อดังระดับประเทศ อาจารย์สมชาย"พิธีกรกล่าวพร้อมกับชี้ไปยังภาพวาดที่ถูกนำขึ้นมาบนเวที
"ภาพวาดชิ้นนี้มีชื่อว่า'แสงจันทร์แห่งความคิดถึง'อาจารย์สมชาย ได้บรรจงวาดภาพนี้ขึ้นมาด้วยความตั้งใจในวันที่ท่านคิดถึงภรรยาที่จากไปของท่าน"พิธีกรกล่าวอธิบายผลงานบนเวทีให้แขกในงานฟัง
"เริ่มต้นการประมูลที่ราคา 100,000 บาทค่ะ ท่านใดสนใจจะเสนอราคาได้เลยคะ?"พิธีกรกล่าว
"150,000 บาทครับ" เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งขวาของห้อง
"180,000 บาทค่ะ" เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากฝั่งซ้ายของห้อง
"200,000 บาทครับ" ชายคนเดิมเสนอราคาอีกครั้ง
"250,000 บาทค่ะ" หญิงสาวไม่ยอมแพ้
"300,000 บาทครับ" ชายหนุ่มกัดฟันเสนอราคา
"350,000 บาทค่ะ" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
"400,000 บาทครับ" ชายหนุ่มเริ่มลังเล
"450,000 บาทค่ะ" หญิงสาวกล่าว
"500,000 บาทครับ" ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
"550,000 บาทค่ะ" หญิงสาวคนเดิมเสนอราคาสูงขึ้นไปอีก ทำให้ชายหนุ่มคนเดิมยอมแพ้ไป การประมูลดำเนินมาจนถึงของชิ้นสุดท้ายที่เข้าร่วมการประมูลครั้งนี้
"เอาละค่ะ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน มาถึง่เวลาที่ทุกท่านรอคอยแล้วนะคะ กับของชิ้นสุดท้ายในค่ำคืนนี้" เสียงพิธีกรสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"และสิ่งของชิ้นสุดท้ายของเราในค่ำคืนนี้ก็คือ...กำไลหยกโบราณค่ะ"พิธีกรสาวกล่าวพร้อมกับชี้ไปยังกำไลหยกโบราณที่ถูกนำขึ้นมาแสดงบนเวที
พิธีกรสาวยังอธิบายต่อว่า"กำไลหยกโบราณชิ้นนี้ ทำมาจากหยกเจไดต์เนื้อดี ตัวเรือนของวง เป็หยกขาวลายเทา เนื้อเทียน สีดูเรียบหรู เย็นสบายตา และมีการแกะสลักดอกโบตั๋นรอบตัวกำไล และดอกโบตั๋นที่นำมาสลักบนกำไล ถือว่าเป็าาแห่งดอกไม้ในวัฒนธรรมจีน แสดงถึงความมั่งคั่ง ความสง่างาม และความเจริญรุ่งเรือง และยังถือว่าเป็สัญลักษณ์ของความรักอีกด้วย"
1K
