จินเหม่ย ย้อนกลับมาเป็นคุณอาในยุค70’s

ณ.บ้านอาจิยเหม่ยหมู่บ้านไห่ถัง

“อ้าวสวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้ามาได้อย่างไรคะนี่ โอ้พี่รองพี่สะใภ้หลานๆ ก็มาด้วยหรือคะ มาอากอดหน่อยเร็วเด็กๆ มาๆ มา”

อาจินเหม่ยที่เดินกลับมาจากที่สุสานหลุมฝังศพของพ่อและแม่ตนกลับมาก็มาเจอคุณลุงถังเจ๋อหมิง กับคุณป้าแล้วก็ครอบครัวพี่รองมานั่งช่วยแพ๊คน้ำมันพริกอยู่แล้วที่บ้าน

“สามีก็มานะครับภรรยา” หยางเฉวียนพูดพลางเดินออกมาจากห้องนอนที่ตนเข้าไปอาบน้ำออกมาเสียจนตัวหอมฉุยเลย

“พวกผมก็ขอตามมาด้วยเหมือนกันครับ” สามหนุ่มผู้พันจากกองทัพบกอีกสามคนอย่าง ผู้พันโจว ผู้พันฟ่งหยูและสุดหล่ออย่างผู้พันรั่วก็พูดพร้อมกันสร้างรอยยิ้มให้ทุกคนในบ้านขณะที่เข้าไปช่วยแพ๊คน้ำมันพริกลงขวด

“สูตรลับความอร่อยน้ำมันพริกหมูของพวกเราอยู่ที่นี่เอง ทั้งอร่อย ทั้งสะอาด พี่ๆ ครับพวกผมช่วยครับ” สามหนุ่มรีบขันอาสาอย่างไว

“มากันเหนื่อยๆ เพิ่งจะได้อาบน้ำกันเสร็จไปพักผ่อนกันเถอะพ่อคุณ ไม่ต้องมาช่วยนักหรอกลูก เป็นเอ็นดูนะเด็กๆ ทหารพวกนี้ ถ้าชอบเดี๋ยวขากลับ แม่จะแพ๊คไปให้กินกันที่ค่ายทหารกันนะลูก จะได้ประหยัดเงินได้อีกโข ทหารบ้านนอกชนบทอย่างพวกเรา เงินเดือนคงจะไม่เยอะนัก แม่เข้าใจลูกๆ ทุกคนนะ ดูสิขยันขันแข็งกันดีเสียจริงลูก” คุณแม่หยางเอ่ยขึ้นอย่างถูกใจ

“ไหนแต่งงานแต่งการมีครอบครัวกันไปหมดหรือยังละลูกๆ”

“ยังไม่แต่งงานครับแต่กำลังคบหาดูใจกับเพื่อนของพี่สะใภ้ที่อยู่ในตัวอำเภอสองคนครับ มีผมคนเดียวที่ยังโสดจริงจังครับคุณแม่” ผู้พันรั่วกล่าว

“แม่หนูอาหลันกับหนูอาเพ่ยหน่ะหรือไม่เลว ไม่เลว เพื่อนของสะใภ้สี่สองคนนี้นิสัยน่ารักดีจริงๆ แม่ก็ว่าดีนะ แล้วพ่อสุดหล่อเล่าทำไมยังโสดอยู่อีกหือ?” แม่หยางกล่าว

“ผมเคยแต่งงานแล้วครับ แต่~ก็ได้เลิกลากันไปแล้วเหมือนกัน ภรรยาทิ้งหน่ะครับคือผมอาจจะไม่ดีพอก็ได้ครับ” ผู้พันกล่าวอย่างซึมๆ

“ไม่เป็นไรนะ ชีวิตคือการเริ่มต้นใหม่ เขาอาจจะไม่ใช่เนื้อคู่ของเรา ถึงมีวาสนาได้รักกัน ได้แต่งงานกันสักวันก็คงต้องแยกจากกันอยู่ดีนะพ่อหนุ่มนะ”

“ครับคุณแม่ มาครับหั่นเนื้อใช่ไหมครับ พี่ช่วยนะครับ”

“คะ?” คุณน้าซินฮว๋ายังงงๆ ที่มีชายหนุ่มทหารหน้าตาดียื่นมือมาขอมีดที่มือตนไปช่วยหั่นเนื้อหมูอย่างคล่องแคล่ว

“พี่ช่วยครับ”

“อ่อ~ค่ะ”

คุณน้าซินฮว๋ารับคำเท่านั้น ก็พยายามปลีกตัวหนี เพราะกลัวว่ามีคนกล่าวคำครหาได้เพราะตนนั้นเป็นเพียงแม่หม้าย จะมาพูดจาปราศรัยกับชายหนุ่มคนใดก็จะต้องระวังตัวให้มาก

“…..”

“ทำไมถึงได้เดินทางมาพร้อมกับคุณลุงกับพี่รองได้เล่าคะสามี ฝึกเสร็จแล้วหรือคะ”

“ก็พี่รองหน่ะครับ โทรมาที่บ้านจวนท่านผู้ว่าการบอกว่าคุณมาวันครบรอบวันเกิดคุณยาย แล้วรู้ว่าคุณลุงจะตามมาพักผ่อนกันที่หมู่บ้านไห่ถังก็เลยไปบอกผม เพราะทางหน่วยเราได้ไปขอใช้สถานที่ฝึกซ้อมหน่ะครับ

ผมก็เลยขอติดรถกลับมาด้วย แล้วเจ้าสหายรัก3คนนี้ก็กระโดดขึ้นรถตามมาเลย ไม่ถามสักคำว่าให้ไปไหม ก็เลยต้องเลยตามเลยพามาด้วยกันเลยหน่ะครับ เอารถยนต์มาสองคัน

ว่าแต่คุณภรรยาขี่รถมาเองอย่างนี้ ทีหลังบอกผมก่อนนะครับ ผมเป็นห่วง ผู้หญิงคนเดียวบนท้องถนน แล้วอีกอย่างนะครับ”

“อะไรคะ?”

“คุณภรรยาลืมเปลี่ยนรถกลับหรือเปล่าครับ ใช่ไหม”

“อืม~ค่ะฉันลืมจริงๆ นั่นแหละ ก็เลยตามเลยไป คันใหญ่นั่งสบาย เครื่องแรง เพลงเพราะเครื่องเสียงดีค่ะ ที่สำคัญเครื่องนิ่มมากกกก”

“หิวไหมครับ กินไรกันดี เอ่อ เจ้าลูกเล็กๆ รูปดาวเปรี้ยวๆ ที่วันคุณตำให้ผมกินหน่ะครับมันยังมีอยู่อีกไหมครับ”

“ยังไม่หายแพ้ท้องเลยหรือคะคุณพ่อ เจ้าก้อนแป้งน้อยเลย3เดือนมาแล้วนะคะ ยังอยากกินแต่ของเปรี้ยวๆ อยู่อีกหรือ อะไรล่ะที่คุณว่า ฉันเอาออกมาหลายอย่างเสียด้วยสิคะ”

“เจ้าลูกเล็กเปรี้ยวๆ รูปดาวหน่ะครับ ตำใส่อะไรนะวันนั้นกุ้งแห้ง กะปิ ใช่ไหมที่สีดำๆ กลิ่นเหม็นแรงๆ หน่ะครับ แต่อร่อยๆ พูดแล้วน้ำลายสอครับ”

“ตำมะยมหรือคะ แล้วเราจะบอกทุกคนยังไงเล่าคะเกี่ยวกับเจ้ามะยมนี่ ที่ประเทศเรามันจะมีหรือคะ ไม่น่าจะมีนะคะ”

“อืม บอกว่าผมได้มาจากป่าลึกก็ได้ครับไม่มีใครมานั่งถามหรอกครับ ใครมันจะมาถาม มาสงสัยทุกเรื่องขนาดนั้นกันครับคุณภรรยา”

“…..”

“ทำไมมองสามีอย่างนั้นครับ คงไม่ใช่ผมหรอกนะครับ”

“คุณนั่นแหล่ะ ที่ถามมาก รู้ไหมเมื่อก่อนฉันใช้ชีวิตยากขนาดไหน ทีนี้รู้รึยังคะท่านผู้พัน~”

“อย่าครับ ยศและตำแหน่งจะเปิดเผยมากไม่ได้ครับ ผมยิ่งเปลี่ยนหน่วยงานแล้วยิ่งให้ทุกคนรู้ไม่ได้ ให้ทุกคนรู้แค่ว่าพวกผมเป็นแค่ทหารยศเล็กๆ จะเป็นการดี และปลอดภัยของทุกคนนะครับภรรยา”

“กับคุณพ่อคุณแม่หยางก็ไม่ได้หรือคะ”

“ไม่ดีกว่านะครับความปลอดภัยของพวกท่านสำคัญที่สุดนะครับ อีกอย่างคุณพ่อคุณแม่หยางท่านอดภูมิใจในตัวลูกชายไม่ได้หรอกครับ ไม่นานก็ต้องหลุดปากออกมาแน่ๆ ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ปิดไว้นั่นแหล่ะค่ะ แล้วทำไมดูทุกคนผ่อนคลายกันดีจังเลยเล่าคะ มาคราวก่อนยังเกร็งๆ กันอยู่เลย ไม่กลัวท่านผู้ว่าการแล้วหรือคะ”

“ก็คุณลุงของคุณเดินกอดคอผมเข้าบ้านมาแถมยังเดินไปกอดสหายสนิทอย่างคุณพ่อหยางทำความเข้าใจกันอยู่นาน ท่านพูดเก่งนะครับ เหมือนคุณเลย จนทุกคนหายเกร็งกันไปหมดแล้วครับ แถมยังไปใส่ผ้ากันเปื้อนน่ารักๆ ของคุณแล้วก็ถุงมือผ้าปิดปากปิดจมูกเข้าไปช่วยกันแพ๊คน้ำมันพริกกันใหญ่เลยครับ”

“ก็ดีค่ะ เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว แล้วทำไมคุณลุงถึงได้ใจดีกับคุณนักเล่าคะ ถึงกับเดินกอดคอหลานเขยเข้ามาในบ้านเลย ผิดปกตินะคะนี่”

“ก็ผมเข้าป่ารอบนี้นะสิครับ ทีมของผมไปหยิบได้แผนที่ขุมทรัพย์หรืออะไรก็ไม่รู้ หลงป่ากันไปพักหนึ่งจนได้ไปเจอโสมป่าหายากมา3ต้น เพื่อนๆ เขายกให้ผมกันเพราะผมเป็นคนพากลับคืนเข้าฐานได้ทันเวลาจนทีมชนะได้อย่างหวุดหวิดกัน แล้วก็ผมสัญญาว่ากลับไปแล้วผมจะเลี้ยงสุราเจ้าพวกนั้นหน่ะครับ ผมเลยได้โสมป่านี่มา อายุน่าจะ10กว่าปีมั้งครับ มาฝากคุณลุงท่าน1ต้นสมบูรณ์มาก ดูท่านดีใจมาก คงจะชอบใจแหล่ะครับถึงกับกอดคอผมเดินไม่ห่างเลย ความเอ็นดูน่าจะเต็ม100แล้วล่ะครับตอนนี้”

“คอร์รัปชันชัดๆ”

“อะไรนะครับ?”

“เปล่าค่ะ”

“พรุ่งนี้เราเข้าอำเภอกันสักหน่อยดีไหมครับ”

“ก็ดีค่ะจะได้ไปเคลียร์ค่าหมูกับค่าของกับพี่เจีย พี่จ้านด้วย เห็นบอกว่ากำลังขายดี อย่าลืมแวะหาพี่หงที่สหกรณ์ตำบลเราด้วยนะคะที่รัก”

“พี่หงด้วยหรือครับ?”

“อืม ค่ะพี่หงด้วย นอกนั้นก็ไม่มีใครแล้วค่ะ”

“อืมอาฟงหยูกับอาโจวอยากไปทำความรู้จักที่บ้านของเพื่อนคุณครับ”

“แน่ใจแล้วหรือคะ จริงจัง?”

“ได้ยินว่าแน่ใจนะครับ จริงจังมากๆ ด้วย ถ้ากลับไปรับคุณพ่อคุณแม่มาขอได้ตอนนี้ ก็คงทำไปแล้วล่ะครับ”

“ก็ดีค่ะ ลองไปเจอกันก่อนก็ดี เผื่อพวกเขาจะเป็นเนื้อคู่กัน แต่ทางเพื่อนของฉันพื้นฐานครอบครัวก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ดังนั้นจะบอกว่าเป็นแค่พลทหารยศเล็กๆ พ่อแม่ของอาหลันกับอาเพ่ยก็คงอาจจะไม่สบายใจนะคะ ฉันว่าเรื่องบางเรื่องคือ ก็ต้องให้เกียรติทางครอบครัวพวกเธอด้วยนะคะ”

“ผมเข้าใจครับ ถ้าอย่างนั้นก็บอกพวกเธอแล้วก็ครอบครัวของเธอบ้างก็คงได้มังครับ แต่จะว่าไปตอนผมให้ครอบครัวขอหมั้นขอแต่งงาน คุณก็ไม่ได้ถามอะไร แล้วก็ไม่รู้นี่ครับว่าผมไม่ใช่นายทหารใหญ่โตอะไร คุณก็ยังยอมแต่งงานกับผมเลย”

“มันคนล่ะบริบทกันค่ะสามี ฉันในตอนนั้นมีเพียงตัวคนเดียวกับน้าชิงฮว๋าแล้วก็หนูอาจู เราไม่ได้รู้ถึงการมีพื้นฐานครอบครัวที่ดีจากไหน ไม่มีพ่อแม่ผู้อาวุโสในบ้านที่มาคอยคัดเลือกให้ ทุกอย่างมันอยู่ฉันคนเดียว ฉันที่ตอนนั้นยอมเสี่ยงที่จะวางชีวิตที่เหลือไว้เคียงข้างคุณด้วยตัวเอง นั้นต่างจากเพื่อนๆ ของฉัน พวกเธอมีทั้งพ่อทั้งแม่ ทั้งครอบครัวใหญ่ที่ต้องคอยให้หน้า ต้องมีคนที่รู้จักในวงสังคมอีกมากมายที่ต้องใส่ใจ มันต่างกันค่ะ”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่เชื่อใจผมนะครับที่รัก”

“ค่ะ”

“หนูจินกับพ่อหยางเฉวียน ลองกินขนมกะลอจี๊ที่หนูต้าตงทำมาให้กินเล่นสิคะ อร่อยดีค่ะ มีพรสวรรค์มากเลย”

“หยุดมือกันสักพักเถอะค่ะ กินขนมของว่ากับน้ำชากันก่อนค่ะทุกคน”

“เอ๊ะ! รถยนต์ใครมาจอดที่หน้าบ้านกัน”

“ผมไปเปิดให้เองครับภรรยา”

“ค่ะ เอรถใครกันหรือจะเป็นพวกพี่ใหญ่ถังตามมานะ แต่รถไม่คุ้นเลย”

“น้าก็ว่าไม่คุ้นนะคะหนูจิน”

“คะ~คุณ คุณพ่อ” เสียงอาจินเหม่ยพูดออกมาอย่างติดๆ ขัดๆ

“คุณพี่” เสียงคุณน้าชิงฮว๋าที่ถือขนมกะลอจี๊ถึงกับมือสั่นจนขนมเกือบจะหลุดมือ

“คุณพี่~” เสียงอาจูเรียกตามพลางยิ้มหวาน เขาตะลึงกัน อาจูก็จะตะลึงด้วย ร่วมด้วยช่วยกันนะ มาน้องน้อยมาตะลึงกับพี่สาวมา!

“อาจู พ่อลูก นี่พ่อไม่ใช่พี่นะลูก~” ยิ้มเก้อๆ ที่ทุกคนมองมาที่ตนอย่างตะลึงงันกันไปหมด

“ท่านไป่ถิงยังไม่ตายครับ กลับมาครบทุกส่วน แต่ยังเดินไม่ค่อยคล่อง เป๋นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ คร๊าบ”

“…..”