"แค่กๆ ที่นี่ใช่ห้องเก็บของบ้านฉันจริงๆ เหรอเนี้ย ?"
ลินด์ไอไปด้วย บ่นไปด้วย หลังจากที่เขาเดินพาซิมมาที่สวนหลังบ้าน ซึ่งมีสภาพไม่ต่างจากสวนที่บ้านซิมเท่าไหร่ แต่ที่แย่กว่าก็คือแม้กระทั่งห้องเก็บของของที่นี่ ก็มีสภาพแย่พอๆ กับสวนหลังบ้านเลยนี่แหละ
ซิมที่ตอนแรกตื่นเต้นมาก และพยายามจะวิ่งเข้าไปหาเ้าหุ่นยนต์ช่วยเหลือทันทีที่ประตูเปิดออก จึงโดนฝุ่นควันอัดเข้าไปเต็มปอด จนเขาถึงกับต้องเดินออกมาไอข้างนอก พลางหาน้ำมาล้างตา หู จมูก ปาก
ทั้งคู่จึงทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากนั่งรอให้ฝุ่นควันพวกนั้นค่อยๆ กระจายตัวออกจากห้องเก็บของ
หลังจากนั้นสักพัก ลินด์ก็เดินออกมาจากบ้านของเขาพร้อมกับข้าวปั้น และหน้ากากอนามัยสองอัน พลางเอ่ยถามกับซิมว่า
"ไอพลังของเธอเนี้ย เอาออกไปได้แล้วมั้ง มาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันไม่หนีไปไหนหรอก"
ได้ยินแบบนั้น ซิมที่กำลังนั่งอยู่ในสวนหลังบ้านของอีกฝ่ายก็ทำตามที่อีกฝ่ายขอร้อง และปลดพลังของเขาออก พลางรับหน้ากากอนามันมาสวม ก่อนที่ลินด์จะเดินหายเข้าไปในห้องเก็บของราวกับหน่วยกล้าตาย และกลับออกมาพร้อมลังกระดาษอันหนึ่ง
"ซิม ฉันเจอเอกสารงานวิจัยเก่าๆ ของฉันอยู่ในนี่เยอะแยะเลย อยากดูหน่อยไหม ? แค่กๆๆ"
"ไม่ล่ะครับ"
ซิมตอบกลับไปทันที เพราะเขาพอจะรู้อยู่แล้วว่าเอกสารพวกนั้นนอกจากสาหร่ายแล้ว ก็มีแค่สาหร่าย เขาที่ไม่ได้สนใจสาหร่ายมากขนาดนั้นจึงไม่คิดจะไปสนใจ ก่อนเขาจะลุกขึ้น และเดินเข้าไปในห้องเก็บของ เพื่อตามหาสิ่งที่ตัวเอง้า
แต่หลังจากที่ซิมเข้าไปในห้องเก็บของ สิ่งเดียวที่เขาเจอก็คือกำแพงที่เกิดขึ้นจากกล่องกระดาษจำนวนมากที่อัดแน่นอยู่ในห้องเก็บของ
"คุณลินด์ กล่องพวกนี้เผาทิ้งเลยได้ไหมครับ ?"
"ห๋าาาาา นี่มันงานวิจัยของฉันทั้งนั้นเลยนะ จะเผาทิ้งได้ยังไงล่ะ ?"
ได้ยินแบบนั้น ซิมก็ใช้พลังของตัวเองค่อยๆ จับพวกมันโยนออกมาจากห้องเก็บของที่ละกล่อง ในขณะที่ลินด์ก็ส่งเสียงเชียร์ให้เขาทำแบบนั้น พลางบอกว่าเอกสารพวกนี้มีประโยชน์กับงานวิจัยของเขาสุดๆ แถมยังพูดแบบงงๆ ว่าตัวเองลืมว่าตัวเองเก็บเอกสารพวกนี้อยู่ในห้องเก็บของได้ยังไง
"แล้วปกติลินด์ทำอะไรล่ะเนี้ย ไหนบอกว่าทำงานวิจัยอยู่ไง"
"ก็ทำงานวิจัยอยู่น่ะสิ"
"แต่ถ้าเอกสารพวกนี้เป็ของลินด์ ลินด์ก็ต้องมีความรู้พวกนี้อยู่แล้วนิ"
"ห้ะ ทำไมล่ะ ?"
"ก็ลินด์เป็เอลฟ์นี่น่า แถมเอกสารพวกนี้ลินด์เคยบอกว่าจะเก็บไว้ให้มนุษย์ศึกษา หลังจากที่ลินด์ทำงานวิจัยเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ?"
ซิมตอบกลับ เนื่องจากเอลฟ์นั้นมีความทรงจำที่ดีมากเมื่อเทียบกับมนุษย์ หรือไม่พวกเขาก็ไม่ได้มีความทรงจำดีกว่ามนุษย์หรอก แต่พวกเขามีอายุยืนยาว ความทรงจำของพวกเขาเลยติดทนอยู่ในสมองได้ยาวนานกว่ามนุษย์ จนมีคนเคยบอกว่าถ้าใครไปทำให้เอลฟ์โกรธ คนที่จะซวยก็คือลูกหลานรุ่นที่ 3 ของคนที่ก่อเื่
"นั่นสินะ ทำไมฉันถึงลืมเื่นี้ได้ล่ะเนี้ย แต่ก็รู้สึกเหมือนจำได้หน่อยๆ แล้วนะ เมื่อกี้เลย"
"ก็ลินด์พึ่งอ่านมันนี่น่า"
"ไม่ๆๆๆ ไม่เหมือนแบบนั้น ช่างมันเถอะ เอากล่องพวกนั้นออกมาให้หมดเลย ฉันจะอ่านพวกมันให้หมดนี่แหละ"
"อื้อ"
หลังจากนั้นเกือบชั่วโมง ซิมก็เอากล่องกระดาษส่วนใหญ่ออกมาวางที่สวนหลังบ้านได้สำเร็จ ก่อนเขาจะวิ่งเข้าไปในห้องเก็บของของลินด์ และเคาะเ้าหุ่นยนต์ช่วยเหลือที่นั่งพิงผนังอยู่ พลางส่งเสียงร้องดีใจออกมา
"ลินด์ มาช่วยเปิดเ้าหุ่นนี่ให้ผมหน่อยสิ"
"ไม่เอาอ่ะะะะะะ เธอก็เปิดเอาเองไม่ได้รึไง"
"ก็เพราะว่าเปิดเองไม่ได้ไง ผมถึงต้องเรียกให้ลินด์มาช่วย"
"แต่ฉันกำลังอ่านงานวิจัยอยู่นี่น่าาาา"
ซิมที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วปล่อยพลังของตนเองออกไปอีกครั้ง ก่อนจะใช้มันดึงลินด์เข้ามาภายในห้องเก็บของ
"เปิดให้หน่อย"
"ก็ได้ๆ เธอนี่จริงๆ เลยน้าาาา"
ลินด์ตอบกลับ ก่อนเขาจะเอามือทาบไปที่เ้าหุ่นยนต์ไม้เหมือนที่แม่ของซิมทำ หลับตาลง และปล่อยออร่าสีน้ำเงินออกมา
"เรียบร้อย"
"งั้นผมเอามันไปใช้เลยนะ ขอบคุณมากๆ เลยลินด์"
"เดี๋ยวๆๆๆ ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะ ว่าจะให้เธอยืมหุ่นยนต์ช่วยเหลือของฉัน แบบนี้มันขโมยชัดๆ"
"ผมก็ช่วยลินด์เอางานวิจัยออกมาจากที่เก็บของแล้วไง"
ซิมตอบกลับ พลางเดินออกมาจากห้องเก็บของพร้อมกับเ้าหุ่นยนต์ไม้ และชี้ไปที่ลังกระดาษจำนวนมาก ที่วางอยู่ที่สวนหลังบ้านของอีกฝ่าย
"แต่ฉันยังมีเื่อยากให้เธอช่วยอยู่อีกนี่น่า เพราะถ้าอยู่ดีๆ ฝนมันตกลงมา เอกสารงานวิจัยของฉันได้เปียกหมดแน่เลย"
"แล้วลินด์กลัวฝนด้วยเหรอ ?"
"ก็ต้องกลัวสิ นี่มันงานวิจัยตลอด 50 ปีของฉันเลยนะ ถึงจะไม่นานเท่าไหร่ แต่แค่คิดว่าต้องไปเริ่มใหม่จาก 0 ฉันก็ี้เีสุดๆ แล้วล่ะ"
ได้ยินแบบนั้น ซิมก็งงเล็กน้อย ก่อนเขาจะถามอีกฝ่ายกลับไปว่า
"แต่ลินด์สร้างโดมฟองสบู่ขึ้นมาได้นี่น่า ลินด์จะกลัวฝนไปทำไมล่ะ ?"
"ฉันเหรอ ฉันสร้างโดมฟองสบู่ได้เหรอ ?"
"ก็เมื่อก่อนเวลาที่เมืองมีเทศกาล เขาก็จะเชิญลินด์ไปสร้างโดมให้ทุกปีเลย ลินด์จำไม่ได้เหรอ ?"
"ฉันเนี้ยนะ"
"..."
หลังจากที่ซิมเงียบไปสักพัก อีกฝ่ายที่กำลังเกาคางอยู่ก็ทำหน้าเหมือนคิดอะไรออก และดีดนิ้ว
"อ่ะ ฉันสร้างโดมได้จริงๆ ด้วย แบบนี้ใช่ไหม? "
อีกฝ่ายร้องออกมา ก่อนนิ้วของเขาจะมีฟองสบู่ลอยออกมาสี่ห้าฟอง และะเิหายไป
"เท่าที่ผมจำได้ คือมันใหญ่กว่านี้เยอะเลยนะลินด์"
"เห๋ ฉันในอดีตนี่สุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอเนี้ย"
"ก็ถ้าเทียบกับตอนนี้ ก็คงจะสุดยอดไปเลยล่ะมั้ง"
ซิมตอบกลับไปตรงๆ เพราะลินด์ในอดีตนั้น ถึงด้านหนึ่งเขาจะมีชื่อเสียงเื่การเป็คนคลั่งไคล้และบูชาสาหร่ายแบบสุดๆ แต่อีกด้านหนึ่งเขาคือเอล์ฟที่มีพลังสูงส่ง และมีชื่อเสียงด้านการใช้เทคนิคของพลังของตนเองมากพอสมควร
เนื่องจากพลังของเขาคือการสร้างฟองสบู่ที่ดูไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรเลย แต่เ้าตัวก็ทำให้มันกลายเป็พลังที่มีพิษมีภัยขึ้นมาแบบสุดๆ ด้วยการสร้างมันออกมาเยอะๆ และส่งพวกมันไปขังศัตรูไว้ด้านใน ก่อนพวกมันจะลอยขึ้นไปบนฟ้าสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วแตกออก
สภาพของศัตรูของลินด์แต่ละคนจึงออกมาไม่สวยเท่าไหร่ ไม่ว่าจะพวกมอนเตอร์ หรือเผ่าพันธุ์ใดๆ ก็ตาม
ถึงกระนั้น ซิมก็ไม่เคยได้เห็นลินด์ใช้พลังแบบนั้นกับตาตัวเองแต่อย่างใด เพราะหลังจากที่เขามาที่หมู่บ้านนี้ เขาก็กลายเป็เอลฟ์สุดน่ารักที่คลั่งไคล้ในสาหร่าย และพร้อมจะช่วยเหลือชาวเมืองในการจัดงานต่างๆ รวมถึงเป็พาร์ทไทม์ที่ท่าเรือ ที่คอยพาเหล่านักเดินทางข้ามทะเลมา ในวันที่เรือมาเทียบท่าเยอะเกินไป เลยต้องมีเรือบางลำทอดสมอที่กลางทะเล แล้วปล่อยให้นักเดินทางว่ายน้ำข้ามมาเอง
"นี่ๆ ฉันมีอีกเื่ที่อยากจะถามเธอด้วยซิม เธอคิดว่าฉันในอดีตกับฉันในตอนนี้ คนไหนฉลาดกว่ากัน ?"
"ในอดีตแน่นอน"
ซิมตอบกลับไปตรงๆ เพราะอีกฝ่ายในตอนนี้สภาพแย่มาก จนเหมือนเอลฟ์บ็องค์ๆ มากกว่าอะไรก็ตามที่เขาเคยรู้จักมาในสมัยเด็ก
"อืมมมม เธออาจจะคิดแบบนั้นก็ได้ เพราะเธอยังไม่ได้อ่านงานวิจัยในอดีตของฉันฉบับนี้ อยากลองเอาไปอ่านไหมล่ะ ?"
"ไม่ล่ะ"
ซิมปฏิเสธทันที ก่อนเขาจะปลดพลังของตัวเองออก และพยายามเดินหนีอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็พุ่งมาเกาะขาเขาด้วยความรวดเร็วพอๆ กัน
"ฉันอ่านให้ฟังก็ได้ นะ ฟังหน่อยเถอะ นะ"
"ก็ได้ แต่ลินด์ต้องให้ยืมหุ่นยนต์ตลอดไปเลยนะ"
"ได้ๆๆๆๆ เอาไปเลยๆ"
ได้ยินแบบนั้น ซิมก็เลิกเดินไปด้วย ลากอีกฝ่ายที่เกาะขาอยู่ไปด้วย และหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มโฉดๆ พลางพูดออกมาว่า
"งั้นฟังก็ได้"
"คืองานวิจัยอันนี้ระบุไว้ว่าตัวฉันในอดีตเคยวิจัยสาหร่ายอยู่พันธุ์หนี่ง ที่โตเร็วมาก ขยายพันธุ์ไวมาก และที่สำคัญคือพบว่ามันสามารถนำไปปลูกในน้ำจืดได้ ซึ่งเป็อะไรที่สุดยอดมากเลยล่ะ เพราะน้ำทั้งหมดในป่าที่บ้านฉันเป็น้ำจืดทั้งนั้นเลย"
"จริงเหรอ งั้นลินด์ก็ทำงานวิจัยของตัวเองสำเร็จแล้วสิ"
"แต่พอมาศึกษาดีๆ ทีหลัง ฉันในอดีตกลับพบว่าถึงสาหร่ายพวกนั้นจะโตเร็วมากๆ แถมยังอร่อยเหมือนสาหร่ายอื่นๆ แต่พวกมันมีพิษ ฉันในอดีตก็เลยตัดสินใจว่าจะยกเลิกการทดลอง ยอมให้การทดลองครั้งนั้นล้มเหลว แล้วหาทางอื่นแทน"
"ถ้าแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้หรอก ถ้ามันมีพิษ ถึงจะปลูกง่าย ขนาดพันธุ์เร็วไปก็เท่านั้นแหละ"
ได้ยินแบบนั้น ลินด์ก็ดีดนิ้วและชี้มาที่ซิม ก่อนเขาจะตอบกลับมาว่า
"ใช่ไหมล่ะ ? แต่ฉันว่าฉันเห็นไอสาหร่ายพวกนี้เต็มห้องเพาะเลี้ยงของฉันเลยล่ะ แล้วฉันว่าพวกมันก็ไม่ได้มีพิษอะไรนะ ตลกดีเนอะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ"
131
![[Fanfic Harry Potter รุ่นลูก] เด็กหญิงผู้รอดชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688215414_30233665.webp)
