ผมมี APP จากดาวโลก

แฟรนไชส์

“โอ้ดูเหมือนมีหลายๆคนสนใจอยากร่วมงานกับผมอยู่เหมือนกันนะครับเนี่ยแต่เรื่องงานเอาไว้ก่อนดีกว่าครับ เรามาหาอะไรอร่อยๆกินกันก่อนดีกว่า” เพเนียสว่าก่อนจะเดินนำกล้องที่ลอยตามตัวเขาอยู่ออกจากครัวไปนอกบ้าน นี่เป็นครั้งแรกเลยไหมที่เขาพาเดินออกจากห้องครัวให้ได้เห็นตัวภายในบ้านส่วนอื่นไปด้วย

[SIATA: น้องจะพาทัวร์บ้านหรือเปล่า]

[ไข่ทองคำไม่ใช่สำนวน: หรือบ้านน้องจะเป็นขนมเหมือนในนิทานโบราณ]

          เพเนียสยังไม่ได้สนใจคอมเมนต์ที่ไหลเข้ามาตอนนี้เขามุ่งเดินนำออกไป ก่อนที่ประตูบ้านจำเปิดออกให้เขา เดินมุ่งสู่อีกฟากของถนนเส้นเล็กที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้วแล้วทำไมเขาไม่ไลฟ์สตรีมข้างนอกไปเลยนะหรอก็แค่อยากจะพาเดินให้ดูน่าตื่นเต้นขึ้นก็เท่านั้น

          ใต้ร่มเต็นท์พักสีน้ำเงินสี่เหลี่ยมขนาด2x3 เมตรที่ตั้งไว้ต่อกันสามหลัง มีโต๊ะวางจัดไว้พร้อมด้วยอุปกรณ์ทำอาหารและวัตถุดิบเตรียมไว้ครบครันถึงบอกว่าไม่ได้พาทำอาหาร แต่ก็ไม่น่าจะใช่สักทีเดียว แต่เพเนียสไม่ได้ทำน่ะใช่เพราะว่าตอนนี้หุ่นยนต์ทั้งสามอย่าง แครอท แจกันแล้วก็แคคตัสกำลังลงมือทำอาหารอย่างขะมักเขม้นอย่างกับว่าถ้าช้าไปนิดจะถูกตัดเงินเดือนไปซะได้(พวกเขาไม่มีหรอกเงินเดือนน่ะ)

“ผมไม่ได้ทำเองเพราะว่ามีหุ่นยนต์ทำให้กินนั่นเองครับ”

[คืนเงินผมเถอะ: เหมือนเป็นร้านอาหารเล็กๆเลยแฮะ]

[ผมเองพ่อบ้านใจกล้า: เหมือนรูปภาพสตรีทฟู้ดโบราณเลย]

[ดาวน์วันนี้ ผ่อนฟรีปีหน้า: กลิ่นหอมๆที่โชยมานั่น ทำฉันหิวคนน้ำย่อยจะทะลักอยู่แล้ว]

“เรามาเริ่มตะลุยกินอาหารกันเลยดีกว่าครับเริ่มจากเต็นท์แรกฝั่งซ้ายมือของผมเลยครับ กับร้านของแจกัน” เพเนียสว่าพร้อมเดินนำเข้าไปทำเหมือนว่าตัวเองเป็นพิธีกรรายการอาหารอย่างไรอย่างนั้น แต่ก็ไม่ต่างหรอก เขาได้ไอเดียมาจากรายการที่พาไปกินร้านอร่อยๆนั่นแหละ

“อา ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ กลิ่นยิ่งหอมห้อม..หอมครับ เรามาดูมาชิมกันเลยดีกว่า ว่าร้านนี้มีอะไรรอเราอยู่กันนะ”ที่หน้าเต็นท์จัดไม่ต่างจากร้านอาหารข้างทางจริงๆมีเคาน์เตอร์ที่ยื่นออกมาพร้อมด้วยเก้าอี้ให้ลูกค้าได้นั่งกินหน้าร้าน เป็นแบบที่กินไปด้วยมองคนทำอาหารไปด้วย

[ว่าที่แม่สามี: ใช่ หอมมาก]

[พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริง: ดูมือของแจกันที่กำลังจับพลิกไม้เสียบอะไรสักอย่างบนเตาย่างนั่นสิน่ากินจัง]

“ร้านแรก ก็คือ ร้านหมูปิ้ง ปิ้งงๆๆๆ”เล่นใหญ่ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องใส่เอฟเฟคใดๆทั้งสิ้นจุดนี้ที่เป็นธรรมชาติของเขาก็ทำให้คนชื่นชอบอยู่เหมือนกัน

“แต่ว่า ไม่ได้มีแค่หมูนะครับยังมีไก่แล้วก็เนื้อวัวอีกด้วยซึ่งเราจะหมักเนื้อด้วยสูตรพิเศษก่อนจะนำมาเสียบไม้ย่างครับกลิ่นหอมมากใช้ไหมล่ะครับ ยิ่งกินกับข้าวเหนียวนะครับ ยิ่งเข้ากันเลยล่ะ”

“แจกัน ขออาหารหน่อย”เพเนียสเรียกสั่งอาหารจากเชฟ(?)เจ้าของร้านทันทีเมื่อประจำที่นั่งแล้ว

{ได้เลย รอสักครู่} แจกันขานรับหน้าหนักแน่น ก้มลงจัดการงานตรงหน้าต่อทันที นิ้วมือแข็งแรงแบบคีบก็วางจานอาหารที่เพเนียสสั่งไปบนโต๊ะทันทีโดยไม่ต้องให้ลูกค้าจำเป็นต้องเสียเวลารอนาน

“อาหารมาแล้ว มาครับ เราลองชิมดูเลยดีกว่า”บนเคาน์เตอร์ มีหมูปิ้ง ไก่ปิ้ง แล้วก็เนื้อวัวปิ้งอยู่อย่างละสามไม้ซึ่งถูกวางอยู่คนละจานเรียงกัน เนื้อแต่ละไม้ถูกย่างด้วยเตาที่กำลังไฟกำลังพอดีได้ความสุกที่กำลังพอเหมาะเนื้อไม่แห้งจนเกินไป พร้อมด้วยจานสุดท้ายที่เป็นข้าวถูกทำเป็นก้อนกลมขนาดพอดีคำเรียงไว้จนเต็มจาน

“ผมเองก็จะกินด้วยเอาเป็นว่าเรามากินไปพร้อมๆกันเลยดีกว่าครับ ใครชอบไม้ไหนบอกกันได้เลยนะ”เพเนียสพูดเสริมเพิ่มอีกนิด ก่อนจะจับหมูปิ้งขึ้นมากินเป็นไม้แรกคำแรกกัดกินแค่หมูปิ้งรสเข้มข้นที่มีรสหวานนำเค็มตามนิดๆกลิ่นเครื่องเทศคละคลุ้งหอมอบอวลยิ่งกว่าตอนได้กลิ่นจากควัน เคี้ยวเพื่อรับรสสัมผัสอย่างเต็มที่ก่อนที่คำต่อมาเขาจะใช้ปลายของไม้เสียบไปจิ้มเข้าข้าวเหนียวมาหนึ่งก้อนส่งเข้าปากไปพร้อมกับหมูปิ้งที่เหลืออยู่อีกครั้งไม้ความเหนียวหนึบและรสหวานของข้าว เข้ากันได้ดีกับหมูปิ้งมากๆด้านวิวเวอร์เองที่เห็นเพเนียสกินนำไปก่อนแล้วก็รีบชิมตามทันทีเพราะกว่าว่าจะวิจารณ์อาหารได้ไม่เป็นคนแรกๆ หลังจากหมูปิ้งไม้แรกหมดไปเพเนียสก็เริ่มลงมือกับไม้ต่อไปแต่เปลี่ยนเป็นไก่ แล้วก็เนื้อวัวอีกอย่างละไม้ส่วนที่เหลือในจานก็ให้เหล่าวิวเวอร์ได้ชิมวนไปเรื่อยๆ แค่นี้เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามาถึงครึ่งท้องแล้วต้องหยุดไว้ก่อน ยังเหลืออีกสองร้าน เขาจะอิ่มก่อนไม่ได้เป็นอันขาดนักกินที่ดีจะเผยท่าทางอิ่มจนจุกไม่ได้ พวกเขาจะต้องเผยแต่ด้านอยากกินกินได้เรื่อยๆอย่างอร่อยอยู่ตลอดเวลา

[ไม่ว่าง ดูน้องเออร์มินอยู่: หมูปิ้งคือที่สุด ฉันเลิฟสิ่งนี้]

[คนคูลของน้องเพเนียส: ไม่ว่าจะหมู ไก่ วัว ผมก็ชอบทั้งนั้น กินสลับกันไป อร่อยมากครับ]

[คนคุยเป็นแสนแต่ไม่เอาสักคน: กินกับข้าวเหนียวก็อร่อย]

“ร้านแรกเป็นยังไงบ้างครับชอบกันหรือเปล่า ถ้ากินแค่นี้สารอาหารยังไม่ครบถ้วนใช่ไหมล่ะครับงั้นไปต่อที่ร้านถัดไปเลยดีกว่า ก่อนจะไปต่อ ขอบใจมากนะแจกันฉันต้องไปร้านต่อไปแล้ว ตั้งใจทำงานล่ะ”เพเนียสโบกมือให้แจกันสองสามทีก่อนจะเดินต่อไปร้านข้างๆทันที

{ยินดีอยู่แล้ว}แจกันขานรับอย่างยินดี

[ซาร่าลี: เดี๋ยววววกลับมาจ่ายค่าอาหารก่อน]

[อะไรก็ไม่รู้: นี่มันกินแล้วหนีหรือเปล่าเนี่ย]

[ยุ่งนักไปรักคนอื่นก็ได้: ร้านต่อไปจะเป็นอาหารแบบไหนกันนะ]

แค่ร้านแรก เกินกว่าครึ่งก็ล้วนชื่นชอบ พวกเขาเริ่มคาดหวังกันบ้างแล้วว่าร้านต่อไปจะเป็นอะไรกันแน่นะ

“หวัดดีแครอท ขออาหารหน่อยยยยย”พอมาถึงหน้าเต็นท์ร้านต่อมา เพเนียสก็เอ่ยสั่งกับเจ้าของร้านจำเป็นที่กำลังทำงานอยู่ทันที

{ได้เลยเพเนียส รอแป๊บเดียว} แครอทพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วรีบจัดแจงอาหารที่ทำเสร็จแล้วจัดใส่จานมาเสิร์ฟให้ทันที

“ร้านนี้เองก็มีหลายเมนูให้เลือกเช่นกันครับอะ มาแล้วๆ เรามีดูกันดีกว่าว่ามีอะไรบ้าง เริ่มจากจานนี้” แครอทเองก็ทำงานฉับไวเสิร์ฟจานอาหารทันทีหลังจากลูกค้า(เจ้านาย)สั่ง

“เริ่มจากจานแรกเลยครับนี่คือนักเก็ตไก่ ส่วนอีกจานคือนักเก็ตกุ้ง รสชาติเป็นยังไงลองชิมดูเลยครับจะกินเปล่าๆหรือจิ้มซอสที่ให้มาด้วยนี้ก็ได้ครับ”เพเนียสแนะนำพร้อมชี้ถึงถ้วยซอสพริก มะเขือเทศ และมายองเนสที่มีสามช่องต่อกันโดยไม่ต้องรอให้ใครอื่นมากินร่วมเพเนียสก็ใช้ส้อมจิ้มกินไปอย่างละชิ้นอย่างเอร็ดอร่อยๆ นักเก็ตเองก็มีหลายรูปร่างถูกทอดออกมาด้วยหม้อทอดที่ตั้งอุณหภูมิและเวลาไว้พอเหมาะตักขึ้นมาก็จะได้สีเหลืองทองสวยน่ารับประทาน

[ภรรยาเพวิส: นักเก็ตอร่อย]

[พ่อของลูกนั้นสุดแข็งแกร่ง: เด็กๆน่าจะชอบนะ]

“ร้านนี้เป็นอาหารทอดทั้งหมดนะครับ จานต่อมาคือมันฝรั่งทอดหรือเฟรนช์ฟรายส์ครับมีทั้งแบบแท่ง แล้วก็แบบเป็นรูปทรงต่างๆที่แยกออกเป็นหลายรสให้เลือกครับใครชอบแบบไหนก็เลือกกินได้เลย แล้วก็จิ้มกินกับซอสเพื่อเพิ่มรสชาติเช่นกันครับหรือว่าจะราดชีสก็อร่อยนะครับ แต่วันนี้ไม่มีชีส กินแบบนี้ก็อร่อยครับ”ทั้งมันฝรั่งแบบแท่ง หรือที่ผสมแป้งขึ้นเป็นรูปทรงต่างๆพร้อมเพิ่มรสเข้าไปเนื้อสัมผัสด้านนอกกรอบแต่ไม่แข็งส่วนด้านในยังมีความนุ่มหลงเหลืออยู่ทำให้สนุกกับการเคี้ยวยิ่งขึ้น เจ้าสิ่งนี้ดูเหมือนจะถูกใจผู้จนไม่น้อย แน่สิ ดาวโลกก็ดูเหมือนว่าเมนูนี้ผู้คนก็นิยมอยู่ไม่น้อยเลยนะยิ่งเด็กๆก็ยิ่งชอบใจ เอาเป็นว่าร้านอาหารทอดร้านนี้เป็นที่ถูกใจตั้งแต่วัยเด็กถึงผู้ใหญ่เลยก็ว่าได้

[คิดถึงอาหารอร่อยต้อง ยัม ยัม ยัม: มันฝรั่งทอด มีหลายรูปหลานรสเลย ฉันเห็นรูปตัวแฮงกรี้อิงค์กี้ด้วยอยากเก็บไว้จังเลย] 

[เครดิตทั้งหมดที่มีพี่ยกให้น้องเออร์มินคนเดียว: มีรูปผักด้วยมีรูปหัวกระต่ายด้วย ตัวแมงมุมก็น่ารัก อร่อยแล้วยังน่ารักน่าเก็บไว้ดูอีกหรอเนี่ย]

[มัมหมีดกทง: กินเพลินมากจ้าหยั่มๆๆ]

[Ali_Moore: ชีสน้องบอกว่ากินกับชีสก็อร่อย ฉันคาดหวังเลย]

“เพราะว่าทุกคนถามหาชีส งั้นเรามาชิมจานสุดท้ายเลยดีกว่าครับเมนูนี้มีชื่อว่าชีสบอล แบบปกติจะเป็นทรงกลม แต่ผมเพิ่มลูกเล่นเข้าไปเลยมีอีกหลายรูปทรงเลยครับลองชิมดูนะว่าชอบกันไหม หรือมีอะไรแนะนำเพิ่มเติมหรือเปล่า”

[ฟ้าร้องแข่งกับท้องของฉัน: ชีสบอล ฉันกินเข้าไปเลยทั้งลูก]

[ภูมิแพ้ดาวเอ: ต้องกัดครึ่งแล้วก็ใช้มือดึงยืดออกมาสิถึงน่าตื่นเต้น]

[คุณหนูตระกูลมิลเลอร์: ชอบ อยากกินของจริงเลย ทำขายเถอะ]

“ดีใจที่ทุกคนชอบนะครับดูเหมือนว่าแต่ละคนกินได้เยอะมากเลยนะ ผมกินได้แค่อย่างละชิ้นก็อิ่มแล้ว ฮ่าๆๆ”เพราะเปิดดูจำนวนการชิมผ่านระบบ ยอดพุ่งไปเป็นหมื่นล้านครั้ง นั่นหมายความว่าแต่ละคนก็ชิมไปหลายครั้งพอสมควร

[อยากเป็นพี่สาวข้างบ้านน้องเออร์มิน:ถึงพี่สาวจะได้กินของจริง ก็ยังกินเยอะแบบนี้อยู่ดี]

[สุ่มครั้งนี้พี่ต้องได้: ขอร้องเถอะ ช่วยพัฒนาให้รับรสได้สมจริงกว่านี้ที อยากรู้ว่าของจริงจะอร่อยขนาดไหนหรือไม่ก็ ช่วยทำออกขายเยอะๆหน่อย]

“ดีใจที่ทุกคนชอบนะครับ แต่ดูเหมือนว่ายังไม่อิ่มใช่ไหมล่ะครับมาที่ร้านสุดท้ายเลยดีกว่า ร้านนี้ถือได้ว่าเป็นอาหารหลักเลยก็ว่าได้ครับ ต่างจากร้านที่สองที่เหมือนอาหารกินเล่นแค่ก็ไม่ใช่กินเล่นเฉยๆนะ กินให้อิ่มเลยก็ยังได้  แต่ร้านสุดท้ายเป็นข้าวครับ รับรองอิ่มจนจุกแน่ๆร้านแรกเป็นข้าวเหนียวไปแล้ว ร้านนี้เป็นข้าวสวยครับ แต่ไม่ใช่ข้าวสวยปกตินะแต่ว่าจะเป็นยังไงไปดูกันเองเลยดีกว่า ว่าสุดท้ายจะเป็นเมนูอะไร”ลุกขึ้นพาเดินต่อไปยังร้านสุดท้ายที่อยู่ห่างกันไม่กี่ก้าวมีผู้ดูแลร้านคือเจ้าแคคตัสน้องเล็กรุ่นใหม่ไฟแรงกว่าพี่ๆทั้งสองตัวกำลังยืนรออยู่แล้วยิ้มๆ

“จัดมาเลยหนึ่งชุด” มาถึงยังไม่ทันนั่งดีเพเนียสก็สั่งอาหารไปเลยอย่างรู้กัน ทำเหมือนว่าเข้าร้านนี้บ่อยอย่างไรอย่างนั้น

{รับทราบ คุณลูกค้าโปรดรอสักครู่} แคคตัสก้มหัวลงนิดหน่อยเป็นการรับทราบ จากนั้นก็ลงมือจัดการอาหารที่เขาสั่งไปทันทีร้านนี้ขายเมนูเดียวเลยไม่ต้องสั่งให้มากความ

“ทุกคนคงจะเห็นแล้วใช่ไหมครับว่ามีไก่เป็นตัวๆถูกวางเรียงโชว์ไว้ในตู้กระจกใช่ครับร้านนี้เป็นไก่นั่นเอง จะเป็นเมนูอะไรเดี๋ยวก็ได้รู้กันแล้วแต่เมนูนี้ก็รอไม่นานนะครับ เพราะเราปรุงเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว เหลือแค่เอามาประกอบลงจานแค่นั้นเอง”เพเนียสเกริ่นถึงเมนูของร้านไปคร่าวๆ รอเพียงครู่เดียว อาหารก็มาถึงเขาแล้วหนึ่งจานข้าว หนึ่งถ้วยเล็กใส่น้ำซุป และอีกหนึ่งถ้วยจิ๋วใส่น้ำจิ้ม

{อาหารเรียบร้อยแล้ว ทานให้อร่อยนะ} ส่งยิ้มให้ลูกค้าอีกหนึ่งที ก่อนจะถอยไปยืนรอยังจุดที่ห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อให้ลูกค้า(ปลอมๆ) ได้กินอาหารอย่างสะดวกขึ้น แน่นอน ใครจะชอบให้คนจ้องเวลากินข้าวยิ่งคนนั้นคือคนที่ทำงานอยู่ในร้านอาหารถึงแม้นี่จะเป็นการเซ็ทร้านขึ้นมาปลอมๆ แต่ก็อยากทำออกมาให้ดี

[ชีวิตสั้นเพราะมันไม่มีหัวใจ: ร้านนี้ก็ทำเร็วแฮะ เพเนียสอย่าลืมจ่ายค่าอาหารอีกล่ะ]

“ฮ่าๆๆอย่าแซวเรื่องผมไม่จ่ายค่าอาหารสิครับ ข้ามๆเถอะน่า แค่สมมติไงครับ อาหารก็มาแล้วเรามาสนใจสิ่งนี้ดีกว่า” เพเนียสรีบเบี่ยงความสนใจเรื่องที่ถูกเขาแหย่เล่นนี้ไปจากตัว

“เมนูนี้ชื่อว่า ข้าวมันไก่ครับ ข้าวสวยเม็ดมันวาวที่หุงแบบพิเศษมีรสชาติที่ดีมีกลิ่นหอมโปะด้วยเนื้อไก่ด้านบน โรยหน้าด้วยผักชี กินคู่กับแตงกวามีน้ำซุปรสหวานกลมกล่อมให้ได้ซดร้อนๆ แล้วก็น้ำจิ้มครับ น้ำจิ้มไม่เหมือนกับน้ำจิ้มอื่นๆที่ผมเคยทำนะครับมันต่างออกมาแล้วก็เป็นเอกลักษณ์มากๆ เอาล่ะครับ ผมไม่พูดมากแล้วทุกคนลองชิมดูเอาเองดีกว่า” ข้าวมันไก่อาหารจานหลักที่กินทีก็อิ่มไปจนถึงมื้ออาหารถัดไปข้าวเม็ดสีเหลืองอ่อนเรียงตัวสวยถูกทับด้วยเนื้อไก่ ทั้งเนื้อส่วนอก ปีกแล้วก็น่อง ถูกทุบด้วยมีดเบาๆก่อนจะสับเป็นชิ้นวางเรียงไว้ตกแต่งด้วยการโรยผักชีเล็กน้อยแล้วก็แตงกวาหั่นที่วางไว้ข้างจานส่วนน้ำซุปหอมใสมีความมันอยู่ก็มีหัวไชเท้าอยู่หนึ่งชิ้นถ้วยสุดท้ายคือน้ำจิ้มข้าวมันไก่สูตรพิเศษที่ตั้งใจทำหลายรอบกว่าจะได้สูตรที่ดีที่สุดถึงจะพล่ามมาขนาดนี้ แต่ข้าวมันไก่จานนี้เพเนียสจะไม่กินปล่อยให้เหล่าวิวเวอร์ทั้งหลายชิมไปเองเลย ช่วยไม่ได้เพราะเขาเริ่มจะอิ่มแล้วไม่น่ากินอะไรมาก่อนที่จะไลฟ์สตรีมวันนี้เลย

[อาหารอร่อยคือนิพพาน: ขอสารภาพ ฉันไม่ได้สนใจที่น้องพูดเลย เพราะมัวแต่ชิมอย่างเดียว โทษทีนะน้องเออร์มิน]

[ถึงเตี้ยก็กระโดดถีบหน้าUได้: ที่น้องอธิบายมา เทียบไม่ได้เลยครับต้องได้ชิมเอง]

[รักของผมขมเหมือนผัก: น้องเป็นคนทำอาหาร เรื่องใช้คำอาจจะไม่เก่งก็ได้ ไม่ผิดซะหน่อย]

[อายุน้อยร้อยโล: ข้าวมันไก่ก็ดี ข้าวเหนียวหมูไก่เนื้อปิ้งก็อร่อย นักเก็ตมันฝรั่งทอดชีสบอลก็ชอบละลานตาไปหมดเลย อยากเข้าร้านสั่งกินแบบน้องบ้าง]

เพเนียสที่ตามอ่านจนตาลายรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากที่เกือบจะทุกคนให้ความสนใจกับอาหารเหล่านี้มันก็เข้าทางเขาน่ะสิ เพราะวันนี้เขาก็ตั้งใจมาขายของนี่นะ

“ใครที่อยากกิน ไม่ต้องรอนานแล้วครับแล้วเหตุผลที่ผมพาทุกคนมาตะลุยกินสามร้านติดแบบนี้ก็เพราะว่าเกี่ยวกับช่วงต้นที่พูดถึงการร่วมงานกับผมนั่นเอง”ได้ทีก็รีบเข้าเรื่องตอนที่คนกำลังหลงรสอาหารแล้วคล้อยตามได้ง่าย

“อาหารพวกนี้ ผมไม่ได้ทำขายเองครับแต่จะเป็นเพื่อนๆอีกหลายคนต่างหากที่จะได้ทำขาย ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำขายยังไงไหนสูตรวิธีการทำ ไม่ต้องยุ่งยากครับ แค่ใครที่สนใจธุรกิจอาหารที่ผมพากินแค่ติดต่อเข้ามาตามข้างล่างนี้ ชื่อเพจว่า Tripple P Yummy Foods Centre ซึ่งคนละเพจกับที่ผมขายขนมอยู่ตอนนี้นะครับเพจนี้สร้างขึ้นมาใหม่ครอบคลุมสินค้าทุกอย่างของบริษัทแล้วก็สามารถติดต่อเรื่องงานได้ด้วยเข้าไปที่หน้าเพจแล้วก็เลือกหมวด ร่วมงานกับเรา จากนั้นก็เลือกหัวข้อ ธุรกิจแฟรนไชส์คุณจะซื้อแล้วเป็นเจ้าของธุรกิจเลยก็ได้โดยคลิกที่ ซื้อธุรกิจแฟรนไชส์แต่สำหรับใครที่ยังไม่มีทุน ผมก็ยังมีข้อเสนอพิเศษมาให้ครับ โดยเลือกคลิกไปที่ สมัครเป็นผู้ดูแลร้านแฟรนไชส์แค่ส่งข้อมูลเข้ามาเพื่อสมัครเป็นผู้ดูแลร้านสาขาย่อยหรือแฟรนไชส์ที่มีบริษัทเป็นเจ้าของก็ถือว่าได้ร่วมงานกันแล้วครับแต่ทั้งสองแบบก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันออกไป ถ้าใครสนใจก็ทบทวนแล้วติดต่อเข้ามานะครับหรือว่าจะส่งคำถามที่อยากรู้เข้ามาถามในเพจก่อนก็ได้ครับ ยินดีตอบทุกคำถามแน่นอน” ในที่สุดก็ได้เข้าเนื้อหาจุดประสงค์หลักของวันนี้เสียทีนะเพเนียสยิ้มบางๆอย่างพอใจ เพราะเริ่มมีคำถามผ่านคอมเมนต์ช่องเขาเข้ามาแล้วเช่นกันดูเหมือนว่าจะมีหลายคนเหมือนกันที่สนใจ

“ตอนนี้ที่บริษัทมีด้วยกัน 3ร้าน เหมือนที่ผมพาทุกคนกินไปเมื่อสักครู่เลยครับแต่ว่าต่อไปก็จะมีร้านอื่นๆเพิ่มเข้ามาอีกแน่นอนใครที่กำลังหางานอยู่ถ้าหากสนใจก็รีบเลยนะครับ เปิดร้านก่อนได้เปรียบแน่นอนคิดดูสิครับ ถ้าหากคุณไปขายที่บ้านในละแวกบ้านไม่มีคนขายอาหารปรุงประกอบเลยในรัศมี 30 กิโลเมตรอย่างไรก็ต้องขายได้อยู่แล้ว”

[ก็ไม่เท่าไหร่: ฟังดูน่าสนใจแฮะ]

[กินวันนี้ลดพรุ่งนี้: โอ้ น้องเปิดธุรกิจแฟรนไชส์แล้ว เอาไงดี รอกินหรือว่าจะซื้อธุรกิจมาเองดี]

“ส่วนข้อมูลเพิ่มเติมสามารถเข้าไปอ่านดูในเพจได้เลยครับต่อไปเพจนี้จะเป็นเพจหลักยังไงก็ฝากไว้ด้วยนะครับเพราะถ้าหากมีสินค้าใหม่ๆเข้ามาก็จะมีแจ้งในนี้เป็นที่แรก”

“ยังไงก็ฝากแชร์หรือบอกต่อๆกันออกไปด้วยนะครับไม่แน่นะ ถึงแม้คุณอาจจะไม่ได้สนใจอยากเปิดร้าน แต่คนรู้จักของคุณอาจจะสนใจก็ได้ถือได้ว่าเป็นการสร้างอาชีพให้ตนเองเลยนะครับแล้วไม่ต้องกังวลนะครับว่าทำอาหารไม่เป็นแล้วจะไปรอดไหมเรามีสอนก่อนเปิดร้านแน่นอนครับ แล้วอีกอย่างมันไม่ได้วุ่นวายขนาดนั้น เพราะส่วนใหญ่ทางบริษัทจะเตรียมไว้ให้หมดแล้วหน้าที่ของพวกคุณก็คือสั่งของว่าต้องการเท่าไหร่นั่นเอง”เพเนียสยังคงใช้ความสามารถเล็กๆน้อยๆที่พอจะมีโน้มน้าวเข้าไปอีกอย่างน้อยจะต้องมีคนสนใจบ้างล่ะน่า      

[ไข่ทองคำไม่ใช่สำนวน: น่าสนใจ ย่าฉันบ่นๆว่าอยู่บ้านเฉยๆน่าเบื่อลองซื้อแฟรนไชส์มาให้ขายดีไหมนะ]

[ยานเร็วนะแต่เอวพี่เร็วกว่า: ถ้าเป็นเจ้าของแฟรนไชส์ เราจะกินเยอะเท่าไหร่ก็ได้]

[คุยกันมาหลายเดือนแต่เป็นได้แค่พี่น้องง: ใครซื้อแฟรนไชส์แล้วขายที่ไหนบ้างโพสต์บอกด้วยนะจะไปอุดหนุน]

“อยากจะบอกว่า โอกาสที่จะได้เป็นเจ้าของธุรกิจอาหารปรุงประกอบทั้งๆที่ทักษะการทำอาหารไม่ค่อยจะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะครับอย่าปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปถ้าหากคุณสนใจจริงๆแต่ว่าธุรกิจนี้ไม่ได้มีกำหนดว่าจะปิดรับนะครับเรายังเปิดรับพร้อมจะเป็นคู่ค่าทางธุรกิจกับทุกคนเสมอเรามาเติบโตไม่ด้วยกันนะครับ” คำพูดสุดท้ายอย่างเรามาเติบโตไปด้วยกันพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างจริงใจมันเกาะกุมหัวใจของใครได้หลายคนเลยทีเดียว รีบคำนวณในหัวเร็วจี๋จะลาออกจากงานมาขายอาหารดีไหมนะ จะคุ้มไหมนะ หรือบางคนรีบแชทไปหาเพื่อนแล้วชวนร่วมหุ้นกันเปิดเป็นแล้วค่อยหาคนมาดูหน้าร้านแล้วด้วยซ้ำได้ทั้งกินอาหารได้ทั้งกำไร ใครจะไม่อยากได้ล่ะ แค่ลงทุนเป็นเงินก้อนก็แค่ครั้งแรกต่อไปอีกไม่กี่เดือนก็คืนทุนแล้ว