พราวเสน่หาซานตาน_End

        “อือออ... ทำไมปวดหัวจัง”

        วริษฐางัวเงียตื่นนอนขึ้นมา ด้วยอาการที่ศีรษะหนักอึ้ง ปวดตุบๆ เธอเอ่ยออกมา ขณะคิ้วโก้งโค้งคู่สวยขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมโตคู่สวยที่ลืมตาขึ้น ก็ต้องปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง มือเรียวเล็กยกขึ้นมาบีบนวดขมับทั้งสองข้าง เพื่อให้คลายจากอาการปวด

        “อยากเมาก็ต้องเป็นอย่างนี้นี่แหละ”

        “ฉันขอโทษค่ะ ที่ทำตัวเมามายอย่างนี้”

        เสียงทุ้มๆ ของปาสคาล ที่พูดพร้อมกับยื่นมือใหญ่มาบีบนวดขมับให้ มือเรียวเล็กจึงปล่อยมือออกจากขมับ เพื่อให้มือใหญ่นวดแทน ปากบางจิ้มลิ้มเอ่ยขอโทษปาสคาล โดยที่ดวงตากลมโตคู่สวยยังปิดนิ่งอยู่เช่นเดิม

        “แล้วนี่จำอะไรได้บ้างไหม?”

        ปาสคาลถามอย่างอยากรู้ว่า วริษฐาจดจำคำพูดที่ได้เอ่ยบอกรักเขาไปเมื่อคืนนี้ได้หรือเปล่า คิ้วโก้งโค้งคู่สวยขมวดเข้าหากันอีกครั้ง หลังจากที่คลายออกจากกันไปได้สักพัก วริษฐาพยายามครุ่นคิดทบทวนเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมา ว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เหมือนว่าความทรงจำนั้นได้เลือนหายไปซะเฉยๆ

        “จำไม่ได้เลยค่ะ สงสัยจะเมามากไปหน่อย”

        วริษฐาฉีกยิ้มหวานทั้งที่ยังหลับตานิ่ง แล้วค่อยตอบคำถามของชายหนุ่มตัวโต เธอรับรู้ได้ถึงความเงียบจากเขา จึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ก็เห็นว่าดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล กำลังจับจ้องมองหน้าเธอนิ่งเงียบขรึม

        “มีอะไรหรือเปล่าคะ? ...... ฉันทำอะไรไม่ดีลงไปหรือเปล่า?”

        วริษฐาเอ่ยถามด้วยความสงสัย และด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรน่าเกลียด และไม่ดีลงไปโดยไม่รู้ตัว ปาสคาลไม่ได้ตอบคำถามซะทันที ยังคงมองใบหน้าสวยหวานนิ่ง อย่างครุ่นคิดไปถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้า

        ถึงแม้ปาสคาลจะคิดไปแล้วเมื่อคืนนี้ แต่ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาต้องการอะไรจากเธอ ต้องการเพียงแค่ความใคร่ หรือว่าต้องการมากกว่านั้น

        “เปล่าหรอกไม่มีอะไร ถ้าจะมี ก็จะมีแต่อย่างงี้ไง”

        ปาสคาลกล่าวจบก็พลิกกายแกร่งขึ้นทาบทับร่างบาง วริษฐาจึงรู้เลยว่าเขาต้องการอะไร ใบหน้าสวยหวานเห่อแดงฉาน เมื่อรับรู้ได้ถึงความแข็งขืนของมังกรอันใหญ่โตของเขา ที่เบียดเสียดอยู่บริเวณแอ่งน้ำหวานเบื้องล่าง

        “คุณปาสคาล!...... ฉันยังแฮงค์อยู่เลย”

        วริษฐาพูดพร้อมกับใช้มือเรียวเล็ก ผลักดันหน้าอกแกร่งของเขาเอาไว้ เธอยังคงมีอาการปวดหัวตุบๆ ยังไม่หายเลย เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว หากว่าเขาจะยังอยากจะได้เธอในตอนนี้ เธอคิดว่าเธอคงไม่ไหว

        “นี่ไง ก็ออกแรงจะได้หายแฮงค์”

        “แต่ฉันไม่มีแรง”

        “ไม่เป็นไร คุณก็นอนเฉยๆ เดี๋ยวผมทำให้เอง”

        ปาสคาลกล่าวด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายด้วยความหื่นกระหาย ก็ขึ้นมาซะขนาดนี้แล้ว จะให้ลงง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะ อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้สักน้ำนั่นแหละ ไม่ทันที่หญิงสาวตัวเล็กจะได้คัดค้านอะไรออกมาอีก เขาก็ก้มลงไปปิดปากบางจิ้มลิ้ม ด้วยปากอันร้อนรุ่มของเขา

        และไม่ถึงห้านาทีคนที่บอกว่าไม่มีแรง ก็กลับมาเรี่ยวแรงขึ้นมาซะเฉยๆ คล้อยตามการนำพาของชายหนุ่มตัวโตไปทุกหนทุกแห่ง จนกระทั่งต่างคนต่างพากันเสร็จไปตามๆ กัน จากนั้นวริษฐาก็หลับไปอีกครั้ง ด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย

        “.........”

        ปาสคาลมองใบหน้าสวยหวาน ที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งการหลับใหลนิ่งนานเกือบๆ ห้านาทีได้ เขาจึงค่อยลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เดินโทงๆ เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อทำการอาบน้ำชำระล้างร่างกาย

        ซ่าๆๆๆๆ.......

        น้ำอุ่นๆไหลออกจากฝักบัว สาดกระเซ็นตกกระทบกายแกร่ง ทำให้ปาสคาลรู้สึกสดชื่น เขาอาบน้ำอยู่ราวๆ สิบห้านาทีก็ออกจากห้องน้ำ เดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว แล้วเดินกลับออกมา หลังจากที่ได้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาหยุดมองร่างบาง ที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่มชั่วขณะ แล้วจึงเดินออกไปจากห้องนอน

๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐