ตอนที่ 28 เริ่มต้นค้าขาย
วันนี้ลู่เหลียนตั้งใจว่าจะไปสำรวจตลาดเสียหน่อย ไม่มีหน้าร้านก็เอาไปฝากขายก็ได้ ไม่ลองก็ไม่รู้เสียที รถม้าที่ต้องมาส่งเนื้อและของแห้งจะขึ้นเขามาส่งนางทุก ๆสามวันท่านแม่ทัพได้กำชับไว้และจ่ายเงินเรียบร้อยตลอดหนึ่งปี
“มาแล้วหรือเ้าค่ะ ท่านลุงเอาของไปไว้ที่เดิมได้เลย”
“แม่หนูวันนี้เ้าจะเข้าเมืองพร้อมลุงมีที่พักหรือยัง”
“ข้าตั้งใจไปเที่ยวสองสามวันท่านลุงมีที่พักแนะนำหรือไม่เ้าคะ"
“มี ๆโรงเตี้ยมราคาไม่แพงลุงรู้จัก”
“เดี๋ยวลุงเก็บของให้เ้าเสร็จต้องรีบเดินทางไม่เช่นนั้นจะค่ำเกินไป”
ลู่เหลียนจึงช่วยท่านลุงอีกแรงจะได้เร็วขึ้น นางอยากลงไปจากเขาแห่งนี้เพื่อหาเงินเพิ่ม จึงได้นำผักดองที่ทำไว้จากหัวผักกาดและหัวไชเท้าที่
ลู่เหลียนปรุงรสชาติได้ลงตัวสามารถกินได้กับทุกอย่างและถ้าได้กินคู่กับเนื้อย่างแล้วละก็ แค่คิดน้ำลายก็จะไหลออกมา
“แม่หนูนายเ้าเขาไม่อยู่หรือ”
“นายข้าไปธุระเ้าค่ะ”
“ไป ๆเดินทางเดี๋ยวมืดค่ำ”
ระหว่างการเดินทางลงเขาแห่งนี้ ลู่เหลียนเพิ่งรู้ว่าใช้เวลามากเพราะอะไร ทางสูงชันขนาดนี้ตอนนางขึ้นมาไม่รู้เลยว่าสูงมากน่ากลัว
“ท่านลุงอย่าลืมมารับข้ากลับขึ้นมาด้วยนะคาดว่าคงต้องพึ่งลุงอีกครั้ง”
“ได้สิ...ข้าต้องเอาของสดมาส่งให้อีก รอบนี้มีแต่ของแห้ง”
“ขอบคุณเ้าค่ะที่ช่วยเหลือ”
“ช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยเหลือกันอีกอย่างข้าก็ได้ค่าจ้าง”
ถึงเสียทีเมืองที่นางไม่ได้มาอีกเลยตั้งท่านแม่เสีย แค่คิดก็คิดถึง มามัวนั่งคิด เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมขนาดกลาง ค่าห้องพักไม่แพงคืนละห้าอีแปะสามคืน สิบห้าอีแปะ นาน ๆจะเสียเงินที จึงเก็บของนอนพักเสียก่อนค่ำพอดี
“จากกันเพียงกายแต่ใจใกล้กัน จะเชื่อคำนี้ได้หรือไม่”
ลู่เหลียนนั่งจิบสุราผลไม้รสชาติบางเบาที่นางอยากลองมานาน ตอนนี้นางอายุสิบห้า ท่านแม่ทัพก็ไปออกรบข้าต้องพึ่งตัวเองให้ได้ หลังจากจิบสุราเพื่อให้หลับง่ายขึ้น นางก็ขึ้นเตียงนอน
“นอนกับเขาจนชิน กลายเป็ข้านอนไม่หลับหากไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา”
สักพักลู่เหลียนก็หลับไปภายใตอากาศที่หนาวเย็นกับการนอนคนเดียว นางยังไม่ชิน สุราช่วยให้ลู่เหลียนหลับง่ายขึ้น เพื่อเช้าวันใหม่ของการเริ่มต้นของนางกัยการสร้างรายได้ของตนเอง
“คุณหนูสั่งอาหารอะไรดีขอรับ”
“เอาเป็ซาลาเปากับโจ๊กให้ข้าละกันชาหนึ่งกา”
“เสี่ยวเอ้อไม่รู้ว่าแถวนี้ร้านขายผักดองอยู่ด้านไหน”
“เดินไปทางด้านตะวันออกขอรับมีสองสามร้านขอรับ”
“ขอบใจเ้ามาก”
ลู่เหลียนกินโจ๊กอุ่น ๆยามเช้ากับซาลาเปาเพื่งลองท้องเท่านั้น รสชาติไม่เท่าเธอทำอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้นาง้าหาที่ฝากขายสินค้าของเธออย่างน้อย ๆสักนิดก็ยังดี เพราะเธอก็รู้ส่วนมากพวกชาวบ้านจะดองกินกันเอง แต่สูตรของเธอคนที่นี่ย่อมไม่มี ต้องนำสินค้าไปให้พวกเขาทดลองชิมก่อน เพื่อจะได้ขายง่ายๆ
“ดีที่อากาศเย็น ผักดองของนางจึงยังไม่เสีย” ลู่เหลียนทำผักดองมาสามอย่าง หัวไช้เท้า แตงกวา ผักกาดขาว เป็ของที่นี่ไม่มีแน่นอน โชคดีที่นางไปเจอดงพริกมาและนำมาปลูก สุดท้ายก็สำเร็จหวังว่าจะมีคนรับซื้อนะ
“เถ้าแก่ข้ามีสินค้ามาเสนอขายท่าน ลองทานดูก่อนไม่ชอบก็ไม่เป็ไรเ้าคะ”
“ผักดองของเ้าอย่างนั้นหรือ” เถ้าแก่ของร้านผักดองสีแดงตรงหน้าที่หั่นชิ้นพอดีคำ มองนางด้วยสายตาแปลก ๆ
“วันนี้ข้านำมาสามอย่างท่านลองชิมดูก่อน” ลู่เหลียนตัดแบ่งมาแล้วเพื่อนำมาให้ชิม เหล้าไม้เพื่อให้จิ้มกินเพื่อความสะดวก
เถ้าแก่ของร้านนึกถึงอาหารรสเปรี้ยวแต่ไม่มีรสชาติอะไรที่้า เขาชิมรสชาติผักดองของลู่เหลียนก็ต้องแปลกใจ มีรสเผ็ดนิดๆ กลิ่นหอม และกรุบกรอบ กินง่าย นางปรุงรสชาติผักดองได้ดี
“เถ้าแก่การกินผักดองของข้ากับเนื้อย่างจะอร่อยมากขึ้นท่านรู้หรือไม่” นางแค่คิดก็เกิดความอยากกินเนื้อย่างเสียแล้ว แต่กินคนเดียวไม่อร่อยเลย
“น่าลองตามที่เ้าพูด เ้าทำเองอย่างนั้นหรือ”
“เ้าค่ะข้าอยากหาเงินใช้จ่ายช่วยทางบ้าน” นางไม่อยากบอกเื่ส่วนตัวกับใครมากนัก อันตรายมันอยู่รอบตัว
“เ้านำมามากหรือไม่”
“ไม่มาก แต่ว่าท่านให้ราคาเท่าไหร่ต่อไหเ้าคะ”
“ปกติทั่วไปไหละยี่สิบอีแปะที่เป็แบบธรรมดา แต่ของเ้ารสชาติดี สด กรอบ เอาเป็ว่าข้าให้ราคาสูงกว่าทั่วไป เป็ยี่สิบห้าอีแปะ”
“ตอนนี้ข้ามีเพียงอย่างละสามไหท่านจะรับเท่าไหร่เ้าคะ” ราคาก็มากกว่าสมุนไพรที่นางทำขายละนะ
“เอามาทั้งหมดข้าจะให้ฮูหยินของข้ากิน เพราะนางไม่ค่อยอยากอาหาร”
“ขอบคุณเ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะนำมาส่ง” ร้านแรกนางก็ได้ขายแล้วของนำมาน้อย นางจะไปขายต่อหรือว่าพอแค่นี้ก่อน
“อีกอย่างนะแม่หนู ขายให้ข้าร้านเดียวได้หรือไม่” การค้า่จะมีาซบเซาทำให้แต่ละบ้านทำกินกันเองแต่ผักดองของนางรสชาติดีมากกินแล้วรู้สึกสดชื่น
“แต่ว่าถ้าท่านรับซื้อน้อยรายได้ข้าก็ได้น้อยไปด้วยนะสิเถ้าแก่”เพื่อเรียกลูกค้าเข้าร้านต้องมีสินค้าใหม่ ๆบ้าง หากตอนนี้เขาก็มีผักดองที่รสชาติดีเรียกความอยากอาหารได้ และอร่อยนั่นแหละเขา้า
“เอาอย่างนี้ข้าจะรับซื้อทุกครั้งที่เ้านำมาส่งดีหรือไม่”
“เอาอย่างนั้นก็ได้เ้าค่ะ”
ลู่เหลียนดีใจที่ครั้งนี้ขายของได้หากนำมาอีกก็จะได้ขายอีกตอนนี้นางสามารถหารายได้เพิ่มได้แล้ว แค่คิดก็มีความสุขแต่นางก็ยังคิดต่อว่าตอนนี้เถ้าแก่ร้านนี้รับผักดองสามอย่างจากนาง เท่านั้นร้านอื่นหรือที่อื่นยังมีนางจะทำขายไม่ให้ซ้ำกันแค่คิดก็สนุกแล้ว
ส่วนคนที่อยู่ไกลถึงชายแดนได้รับข่าวว่าสาวน้อยของเขา ออกไปหารายได้อีกจนได้ นางช่างชอบการหาเงินอย่างยิ่ง เงินที่ข้าให้ไปก็บอกว่าเป็เงินของข้าจะเก็บไว้ให้ข้า เมื่อไหร่ที่เราจะเป็คนเดียวกันเสียที
“อาเฟิงบอกคนของเราดูแลนางดี ๆ” อู๋เจี๋ยคิดถึงนางเหลือเกิน การนอนคนเดียวมานานจนได้มาอยู่กับนาง ตอนนี้เขาเองก็นอนไม่ค่อยหลับเพระาไม่มีนางให้กอด ข้าต้องหักห้ามใจตนเอมากแค่ไหนเพราะว่านางยังเด็กเกินไปที่จะมีลูกให้เขา
“ขอรับท่านแม่ทัพ” อาเฟิงอยู่ดูแลคนของท่านไม่ได้เพราะหน้าที่ ต้องสั่งกำชับลูกน้องของเขาที่คอยเฝ้าดูแลดวงใจของท่านแม่ทัพให้ดี หากนางเป็อะไรมาตอนนี้ท่านแม่ทัพจะเสียงานได้
ส่วนลู่เหลียนที่ขายของได้แล้ว ออกเดินเที่ยวจนครบสามวันหลังจากการขายของนางจบลงที่ร้านแรก น่าสนใจเมืองนี้ของกินที่แปลกตา ของใช้แปลก ๆนางรู้จักบ้างบางอย่างแต่ไม่ได้ซื้ออะไรนอกจากของกินและของที่ต้องใช้ดองผัก ท่านลุงมีเนื้อส่งให้นางวันนี้พร้อมเดินทางกลับไปดองผักของนางดีกว่า ครั้งหน้าอาแค่อย่างละห้าไหก็พอ
อีกเื่ที่อยากทำคือเนื้อแดดเดียวส่งให้ท่านแม่ทัพ เขาบอกให้ไปฝากที่ค่ายจะมีคนจัดการให้อีกสามวันข้าจะส่งให้ท่าน คิดถึงจัง…ท่านเจี๋ย
คิดถึงคนไกล…คิดถึงนะ
720
