เลโอ พาร์ท
หลังจากที่ก่อนหน้านี้ผมได้ไปวอแวไอ้สมุทรมันจนเป็ที่พอใจแล้ว ผมก็กลับมานั่งเล่นโทรศัพท์บนเตียงของผมตามเดิม วันนี้ผมกะว่าจะอยู่ในห้องกับไอ้สมุทรมันไปทั้งวันเลย ไม่รู้สิครับ…. ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมน่าจะเสพติดการอยู่กับไอ้สมุทรมันไปแล้ว เพราะแค่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายมันก็ทำให้ผมสามารถยิ้มออกมาได้ง่ายๆ และผมก็ยังอยากจะเห็นหน้าของมันแบบนี้ไปตลอดเลยด้วย
“ นี่… วันนี้มึงไม่ออกไปไหนเหรอ? ” อยู่ๆ ไอ้สมุทรมันก็หันมาถามผม ผมหันไปมองอีกฝ่ายที่กำลังมองมาด้วยสายตาเลิ่กลั่กแปลกๆ
“ ไม่นะ… กูกะว่าจะอยู่ที่ห้องน่ะ ทำไมเหรอหรือมึงจะชวนกูออกไปไหนหรือเปล่า ได้นะ… กูว่าง ”
“ ใครบอกว่ากูจะชวนมึงออกไปไหน กูก็แค่ถามดูเฉยๆ เถอะ ” ไอ้สมุทรมันว่าออกมา พร้อมกับบุ้ยหน้าหันกลับไปสนใจอ่านหนังสือในมือของตัวเองต่อ แค่ผมเห็นอีกฝ่ายทำหน้าแบบนั้นก็ทำเอาผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ทำไมผมถึงได้รู้สึกเอ็นดูมันจังเลยวะ ั้แ่ได้เปิดอกคุยกับอีกฝ่ายและรู้ว่าต้นเหตุที่ทำให้มันเกลียดหน้าผมก็เป็เพราะเื่ที่ผมปฏิเสธรับรักเพื่อนของมัน แต่พอเราได้พูดคุยถึงสาเหตุนั้นด้วยกันแล้ว ผมก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายดูจะไม่ชอบหน้าผมน้อยลง แถมยังดูเป็มิตรกับผมเพิ่มมากขึ้นด้วย แม้ว่าตอนนี้มันยังดูไม่อยากจะอยู่ใกล้ผมก็ตามเถอะ
ผมนั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องจนเวลาเดินมาถึง่บ่ายของวัน ท้องของผมมันก็เริ่มหิวขึ้นมา ผมหันไปหาไอ้สมุทรที่เ้าตัวกำลังปิดหนังสือพอดี ดูท่าอีกฝ่ายเองก็คงจะรู้สึกหิวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน ไอ้สมุทรมันลุกไปเก็บหนังสือพร้อมกับหันมามองผม มันนิ่งไปสักพักก่อนจะถามผมว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเอ่ยขอตามอีกฝ่ายออกไปด้วยในทันที แต่กว่าอีกฝ่ายจะยอมให้ผมตามไปด้วยก็เล่นเอาเสียเวลาไปพอสมควร เพราะอีกฝ่ายอ้างว่าจะไปกับเพื่อนและก็ไล่ให้ผมไปหาเพื่อนของตัวเองแทน ผมจึงต้องอาศัยความหน้าหนาและใช้ลูกอ้อนของตัวเองเข้าสู้จนสุดท้ายไอ้สมุทรมันก็ยอมให้ผมไปกับมันด้วย
เราสองคนเดินลงจากหอพักและตรงไปยังศูนย์อาหาร เพื่อนของไอ้สมุทรซึ่งก็คือไอ้โต้ที่ผมเองก็รู้จักเพราะพวกเรามาจากโรงเรียนเดียวกันก็ได้ทักทายกันตามปกติ ก่อนที่ผมกับไอ้สมุทรจะพากันไปซื้อข้าวแล้วกลับมานั่งลงกินกันที่โต๊ะที่ไอ้โต้มันกำลังนั่งกินข้าวอยู่ก่อนแล้ว
“ เฮ้ย! นี่พวกมึงมันยังไงกันวะ ” ไอ้โต้เปิดหัวข้อสนทนาขึ้นมาทันที ในขณะที่ผมกับไอ้สมุทรเองก็กำลังนั่งกินข้าวของตัวเองกันอย่างเงียบๆ
“ อะไรยังไงคืออะไรวะ มึงถามให้มันเคลียร์ดิ! ” สมุทรมันถามไอ้โต้กลับไป
“ ก็อะไรยังไงที่ว่าก็คือ…. มึงกับไอ้เลโอนี่เคลียร์ใจกันแล้วใช่ปะ? ”
“ เคลียร์ใจบ้าอะไร… มันหน้าด้านขอตามกูมาด้วยเถอะ ” ไอ้สมุทรมันว่าขึ้นพร้อมกับปลายตามามองผมเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนีผมมองไปทางอื่น
“ หึ! เออ! กูหน้าด้านขอตามมันมาเองแหละ แต่เพื่อนมึงเขาก็ยอมให้กูตามมาด้วยนะ กูนี่โคตรดีใจเลยว่ะ ” ผมตอบออกไปพร้อมกับยิ้มออกมา ไอ้โต้ก็ถึงกับทำตาโตออกมาและยิ้มกริ่มราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวของมัน
“ พวกเราเองก็มาจากโรงเรียนเดียวกัน กูว่าพวกเราควรจะรักใคร่สามัคคีกันไว้ดีกว่านะ มึงเองก็เลิกมีอคติกับมันได้แล้วไอ้หมุด ไอ้เลโอมันไม่ได้ผิดเลยนะเว้ยสำหรับเื่ของไอ้โบว์น่ะ ”
“ มึงเงียบไปเลยไอ้โต้! มึงกลายเป็คนดีแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่ว่ะ ”
“ อ้าว! เพื่อนหมุด! ทำไมพูดให้กูเสียหายแบบนี้ล่ะครับ กูเองถึงหน้าจะดูเป็ผู้ชายวร้ายๆ ไปบ้าง แต่ข้างในจิตใจกูก็คือคนดีคนนึงเลยนะเว้ย ใช่มั้ยวะไอ้เลโอ ” ไอ้โต้ที่หันไปพูดกับไอ้สมุทรด้วยท่าทีกวนๆ ก่อน แล้วจึงหันมาขอความคิดเห็นจากผม
“ อือ! จริง! มึงเป็คนดีเลยล่ะไอ้โต้! ” ผมเองก็ไหลไปตามน้ำ ทำเอาไอ้สมุทรหันมามองค้อนผมทันที
“ เออ!! งั้นคนดีอย่างมึงก็ไปอยู่กับเพื่อนมึงเถอะไป! ”
“ เอ้า! อะไรวะ! อยู่ๆ ก็มาหงุดหงิดใส่กูเฉยเลยว่ะ ”
“ หึ! ”
“ มึงยิ้มอะไรของมึงหะไอ้เลโอ ” คนหน้าหงิกเพราะโดนเพื่อนขัดใจหันมาคาดโทษผมอีกครั้ง แต่ยิ่งผมเห็นอีกฝ่ายเป็แบบนี้ก็ยิ่งชอบใจและยิ่งรู้สึกเอ็นดูมันมากขึ้น ทำไมนะ… ทำไมไม่ว่าไอ้สมุทรมันจะทำอะไรมันก็ดูน่ารักไปหมดเลย นี่ผมคงจะกลายเป็คนคลั่งความน่ารักของมันไปแล้วล่ะสินะ ให้ตายเถอะไอ้เลโอ มึงกำลังชอบไอ้สมุทรมันจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย
“ มึงนี่ก็ชอบไปหาเื่มันจริงๆ เลยนะไอ้หมุด ระวังตัวเอาไว้เถอะ คำโบราณเขาว่าไว้ เกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น ถ้าเกิดผีผลักขึ้นมาจับพวกมึงสองคนคู่กัน ถึงวันนั้นกูจะหัวเราะเยาะให้ฟันหักเลย ฮ่าๆ ”
“ ไรสาระ! รีบกินข้าวให้หมดแล้วก็แยกย้ายกันเถอะ กูอยากกลับไปนอนต่อแล้ว ” หลังจากนั้นพวกเราสามคนก็พากันกินข้าวของตัวเองกันจนหมด แล้วก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนกันต่อ
เมื่อกลับมาถึงห้อง ทั้งผมและไอ้สมุทรก็ต่างคนต่างนั่งอยู่ที่เตียงใครเตียงมัน ไอ้สมุทรหยิบหนังสือเล่มเดิมมาอ่านต่อ ส่วนผมก็นั่งเล่นมือถือของตัวเองต่อเช่นเดียวกัน จะให้ผมไปหยิบหนังสือมาอ่านเหมือนไอ้สมุทรมันก็คงจะไม่ไหว ผมไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือขนาดนั้นหรอกครับ ฮ่าๆ
Ring! Ring! Ring!
“ ใครโทรมาวะ… เฮียไลอ้อนเหรอ? ”
“ ว่าไงครับเฮีย ”
( เออ กูแค่จะโทรมาบอกว่าโครงการที่คุยกันไว้กับไอ้พวกสโมมันวันก่อนเขาบอกว่ามีไปถ่ายงานนอกสถานที่ เห็นบอกว่าจะไปถ่ายที่พัทยานะ อีกสามวันมึงก็เตรียมตัวให้พร้อมด้วยแล้วกัน ประชุมเพิ่งเสร็จและผลก็ออกมาเมื่อกี้นี้เอง มึงก็หัดเปิดเข้าไปอ่านในไลน์กลุ่มกับเขาบ้างไอ้น้องเวร ไม่ใช่ตัวติดกันกับรูมเมทอยู่ตลอดเวลา )
“ หะ! เดี๋ยวเฮีย! เฮียรู้ได้ไงว่าผม…. ”
( หึ! คนอย่างไลอ้อนมีอะไรที่ไม่รู้บ้าง สายข่าวของกูมีเป็ร้อย กับไอ้แค่เื่ของมึงทำไมกูจะไม่รู้ กูขอเตือนมึงเอาไว้ก่อนเลยนะไอ้เลโอ ถ้ามึงคิดจะเล่นๆ กับไอ้รูมเมทงมึง มึงได้เจอพี่ลีออนเอามึงถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลแน่ มึงก็รู้ว่ารายนั้นถ้ามาทำให้คนใกล้ชิดหรือคนที่พี่แกรักต้องเจ็บและเสียใจละก็ ต่อให้มึงเป็น้องชายแท้ๆ มึงก็เจอจัดหนักอยู่ดี คนเถรตรงแบบพี่ลีออนแม่งน่ากลัวแค่ไหนก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่ เออ! แค่นี้แหละ บาย! ) แล้วปลายสายก็กดตัดสายผมไปเสียดื้อๆ หลังจากที่พูดจาชวนผมขนลุกไปแล้ว
“ มีอะไรหรือเปล่าวะ? ” ไอ้สมุทรที่นั่งอยู่อีกฝั่งได้เอ่ยถามผมออกมา
“ หืม?…. นี่มึงอยากรู้เื่ของกูเหรอสมุทร? ” ผมแกล้งพูดหยอกอีกฝ่ายออกไป
“ อะไร! กูก็ถามเพราะกลัวว่ามึงไปก่อเื่อะไรกับใครเขาไว้ แล้วเดียวเขาจะมาหาว่ากูสมคบคิดกับมึงไปด้วยก็แค่นั้นหรอก ” ไอ้สมุทรมันแถออกมา แต่สีหน้าของมันกลับออกอาการเลิ่กลั่กเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน หึหึ
“ อ๋อ… งั้นมึงก็สบายใจได้ ที่กูใเพราะว่าเฮียไลอ้อนกูแค่โทรมาบอกว่าต้องไปถ่ายงานที่พัทยา แต่ยังไม่ได้ดูว่าไปถ่ายเช้าแล้วเย็นกลับ หรือไปพักค้างคืน ”
“ อือ! ค้างคืนก็ดีนะ ” อีกฝ่ายว่าออกมาเสียงเบา แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนหูดีอย่างผมได้ยิน
“ หึ! มึงอย่าคิดนะว่ากูไม่อยู่ห้องแล้วมึงจะหนีกูไปไหนพ้นน่ะ… สมุทร ”
“ อะไร! ทำไมกูต้องหนีมึงด้วยล่ะ แล้วอีกอย่าง… กูก็ไม่กลัวมึงด้วย ”
“ ท้าทาย? มึงอยากลองกับคนจริงอย่างกูอีกครั้งนึงสินะสมุทร ” ผมว่าออกไปพร้อมกับลุกออกจากเตียงแล้วเดินตรงไปหาอีกฝ่าย ไอ้สมุทรมันรีบปิดหนังสือแล้วขยับตัวหนีผมในทันที หึ! นึกว่าจะแน่
“ ไอ้เลโอ! มึงหยุดเลยนะ! ถ้ามึงทำอะไรกูอีกคราวนี้กูไม่ยอมมึงแน่! ”
“ โห!! กลัวจังเลยครับ ” ผมว่าออกไปพร้อมกับแสดงสีหน้ากวนๆ ใส่อีกฝ่าย ไอ้สมุทรถึงกับนิ่วหน้าด้วยความโกรธ และในจังหวะนั้นผมก็ฉวยจังหวะะโขึ้นเตียงไอ้สมุทรมันแล้วผลักอีกฝ่ายให้นอนรอบไปกับเตียง ด้วยขนาดของเตียงเพียง 3.5 ฟุต ก็ทำเอาหัวของไอ้สมุทรแทบจะหลุดออกจากเตียง จนอีกฝ่ายผวาเข้าใช้มือกอดคอของผมเอาไว้อย่างลืมตัว
“ อ๊ะ! เชี่ย! ไอ้เลโอ! มึง….. ”
จุ๊บ
“ …… ”
“ ถ้ากูต้องไปค้างคืนจริงๆ กูขอโทรมาฟังเสียงของมึงก่อนนอนได้หรือเปล่าสมุทร กูรู้สึกเหมือนว่ากูกำลังติดฟังเสียงของมึงในทุกๆ วันไปแล้ว ได้มั้ยครับ? ” ผมบอกสมุทรมันออกไป ในขณะที่ไอ้สมุทรเองก็มีอาการใค้างไปแล้ว ก่อนที่ผมจะใช้โอกาสนี้่ค่อยๆ บรรจงจูบปากของมัน บดจูบเบาๆ จนอีกฝ่ายหลับตาและตอบสนองผมกลับมาด้วยการจูบตอบ ณ ่เวลานั้นทั้งผมและสมุทรต่างฝ่ายต่างก็เริ่มเข้าสู่ภวังค์ รสจูบที่ต่างฝ่ายต่างปรนเปรอให้กันคอยเชื่อมพวกเราสองคนเอาไว้ไม่ให้ผละออก
“ อื้อ! จุ๊บ… จ๊วบ! ”
“ จุ๊บ! จ๊วบ! ”
เสียงจูบของเราสองคนยังคงดังไปทั่วห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ไอ้สมุทรมันจะเริ่มได้สติ แล้วใช้แขนของตัวเองที่คล้องคอของผมอยู่เปลี่ยนมาผลักหน้าอกของผมให้หยุดการกระทำที่กำลังดำเนินอยู่แทน
“ อื้อ! พอ! ” ไอ้สมุทรมันว่าออกมา ก่อนจะหอบหายใจแรงราวกับไปวิ่งรอบสนามมาเป็สิบๆ รอบได้ นี่เขาเรียกว่าจูบดูดิญญามั้ยนะ ผมเองก็เพิ่งจะเคยจูบกับใครได้นานขนาดนี้เป็ครั้งแรกด้วยเหมือนกัน
“ หึ… จูบกับกูเป็ยังไงบ้าง เริ่มเสพติดมันบ้างแล้วหรือยัง ” ผมแกล้งถามอีกฝ่ายกลับไป ใบหน้าของสมุทรมันก็ขึ้นสีแดงในทันที
“ มึง…. ชิ! มึงลุกออกไปจากตัวกูเลยนะ” ไอ้สมุทรมันผลักตัวผมที่กำลังค่อมทับตัวมันออก ก่อนจะขยับตัวถอยห่างผมไปเล็กน้อยและจ้องหน้าผมด้วยสายตาไม่พอใจ ผิดกับผมที่เลิกคิ้วสูงล้อเลียนอีกฝ่ายกลับไป ตอนนี้ผมรู้สึกว่าไอ้สมุทรมันทำตัวน่ารักขึ้นไปทุกทีแล้วสิ
“ มึงเวลาเขินนี่ก็น่ารักดีนะ แก้มแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศซะอีก ”
“ มึงหยุดแกล้งกูได้แล้วเลโอ! กูไม่ชอบ! ”
“ ขอโทษครับ… ” ผมว่าออกพร้อมกับแกล้งทำหน้าหงอยในทันที
“ มึงไม่ต้องมาแกล้งทำหน้าเป็หมาถูกเ้าของทิ้งเลยนะ เพราะกูไม่สงสารมึงหรอก ” อีกฝ่ายว่าออกมา
“ หึหึ…. กูขอโทษนะหมุด พอดีเมื่อกี้นี้กูเผลอตัวไปหน่อย ”
“ เลิกพูดได้แล้วกูไม่อยากฟัง แล้วมึงจะมาที่เตียงกูทำไม กลับเตียงของมึงไปได้แล้วไป! ” คนตรงหน้ายังคงเอ่ยปากไล่ผมไม่หยุด แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่กล้าสบตามองผมเหมือนก่อนหน้านี้ ริ้วแดงข้างแก้มก็ยังคงมองเห็นได้ชัดและไม่มีทีท่าว่าจะจางหายไปด้วย นี่มันยังเขินผมอยู่สินะ เพราะปกติแล้วมันจะต้องต่อยหน้าผมสวนกลับไปนานแล้วถ้ามันไม่ชอบในการกระทำของผม แล้วแบบนี้ถ้าผมจะคิดเข้าข้างตัวเองมันจะผิดมั้ยนะว่าไอ้สมุทรเองมันก็ชอบจูบที่ผมมอบให้มันไป ถ้าเป็อย่างที่ผมคิดจริงๆ มันก็เตรียมตัวโดนผมรุกหนักกว่านี้ได้เลย หึหึ
“ สมุทร…. กูขอแอดไลน์มึงไว้ได้มั้ย ” ผมถามอีกฝ่ายออกไป และยังคงลุ้นคำตอบของอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจอ เพราะมันดันเงียบใส่ผมนี่สิ
“ หมุด…. นะ นะ แอดไลน์กันไว้เผื่อมีเื่อะไรจะได้ถามไถ่ช่วยเหลือกันได้ไง ”
“ ….. ”
“ หมุด… หมุดครับ ”
“ อ๊ะ! ไอ้เลโอ! ถอยออกไปก่อน จะเอาหน้ามึงมาซุกตัวกูทำไม อื้อ! ปล่อยกู ”
“ ไม่! จนกว่ามึงจะยอมให้กูแอดไลน์มึงไว้ ”
“ ชิ! เออๆ เอาไปแอดเลยไป! มึงนี่มันจริงๆ เลยนะไอ้เลโอ ” สมุทรมันยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ผมเอามาแอดไลน์ของกันและกันไว้ เมื่อผมแอดเสร็จแล้วก็ส่งคืนกลับไปให้อีกฝ่าย และไม่ลืมที่จะหอมแก้มฟอดใหญ่เป็รางวัลที่มันทำตัวน่ารักแบบนี้ด้วย แม้ว่ารางวัลที่ผมให้มันไปจะยิ่งทำให้มันทำหน้าเหวี่ยงผมกว่าเดิมก็ตาม แต่นี่ก็เป็รางวัลที่ผมตั้งใจจะมอบให้มันจริงๆ เพราะไม่ว่าใครๆ ก็อยากจะได้รางวัลแบบนี้จากผมแบบนี้กันทั้งนั้น ฮ่าๆ ๆ
1K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
