กู้ฉางเฟิงที่ฉีกยิ้มอยู่ โดยที่ตรงเอวนั้นก็มีถุงผ้าที่เขาคาดไว้เป็ถุงผ้าที่เหมือนกับที่องค์หญิงพานอวิ๋นคาดอยู่ตรงเอวในตอนที่กำลังปลดถุงผ้าออก ยังได้พบว่าภายในถุงผ้าได้มีสิ่งที่ส่องเป็ประกายระยิบระยับ
ต่อมายันต์ปราณที่มีลักษณะเป็สีเหลืองก็ได้ปรากฏขึ้นใจกลางฝ่ามือภาพที่สลักไว้บนยันต์ปราณกลับสลักเอาไว้ด้วยอักขระที่ดูลึกลับซ่อนเร้นเอาไว้พร้อมกับแผ่ซ่านกระจายพลังปราณชนิดพิเศษอย่างหนึ่งออกมา
“พรวด！”
กู้ฉางเฟิงถือกุมเอาไว้ด้วยยันต์ปราณในขณะที่พึ่งจะถ่ายเทพลังลมปราณภายในกายเข้าไป ก็พลันพบว่ายันต์ปราณได้ลอยขึ้นอย่างรวดเร็ว，จนเกิดเป็ลำแสงแปรผันจนกลายเป็แสงสีเขียวอ่อนสายหนึ่ง，ทันใดนั้นก็เกิดเป็แสงประกายไข่มุกสาดส่องออกมาระยิบระยับขึ้นนับไม่ถ้วนโดยที่สาดผ่านเข้าใส่ทุกสารทิศ
แสงสีเขียวเหล่านี้ยังสาดแสงออกมาเป็ประกายประหลาดขอเพียงสามารถััได้ถึงจิติญญาของวัตถุสมบัติที่อยู่ใกล้เคียงได้ก็จะะเิออกมาจนเกิดเป็ประกายแสงที่รุนแรงออกมาภายในพริบตา
ทันทีที่พบเห็นแสงปราณปรากฏ จึงค่อยเข้าใจว่า ในบริเวณใกล้เคียงจะต้องมีสมบัติวิเศษปรากฏขึ้นมาอย่างแน่นอน
สาดส่องเป็ประกายแสงสีเขียวจี คล้ายกับหิ่งห้อยก็มิปานสาดประกายไปทุกสารทิศ จนเป็ที่ประหลาดเป็อย่างยิ่ง
แสงสีเขียวคล้ายกับปรากฏไม่ปรากฏซึ่งไม่ถือว่าเจิดจ้ามากนักอีกทั้งยังไม่เป็ที่สังเกตมากนักประกายแสงอันคมกล้าของยันต์ปราณสายนี้ได้ปกคลุมไปทั่วเพียงแต่ปกคลุมเอาไว้อยู่ภายในอาณาบริเวณห้าลี้โดยที่มีพวกเขาอยู่ตรงใจกลาง
ทันใดนั้น แสงสีเขียวก็พลันหายไป จนไม่อาจมองเห็นภาพทิวทัศน์ที่ส่องเป็ประกายเด่นชัดมากยิ่งขึ้น
กู้ฉางเฟิงยิ้มเบา ๆ และส่ายหน้าไปมา： “ยันต์ปราณจะมีปฏิกิริยาในรอบบริเวณห้าลี้เท่านั้นบริเวณใกล้เคียงนี้หากว่ามีสมบัติวิเศษขึ้น ต่อไป พวกเราก็ออกเดินไปสักระยะทางเพื่อใช้ยันต์ปราณคอยตรวจสอบกันสักครั้ง เช่นนี้ ก็จะสามารถใช้เวลาเพียงสั้น ๆในการเสาะหาทั่วเทือกเขาผานเสอกันได้แล้ว”
“รายงาน！！”
ในยามนี้ ที่ด้านข้างจู่ ๆก็ได้มีพลทหารลาดตระเวนโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน
“เื่อะไรกัน?”
องค์หญิงพานอวิ๋นขมวดคิ้วขึ้นน้อย ๆแล้วหันไปกล่าวตัดบทพลทหารทันทีอย่างสนใจ แต่ยังคงพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ
พลทหารนั้นที่พึ่งเข้าสู่ภายในเทือกเขาผานเสอหลายลี้เมื่อยิ่งได้พบเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ก็จึงค่อยได้รีบวิ่งออกไปรายงานไปในทันที：
“รายงานองค์หญิง จากที่ข้าน้อยไปได้ลาดตระเวนจากทางด้านหน้าได้พบว่ามีคนในยุทธภพอยู่ในสภาพาเ็สาหัสปางตายคนหนึ่ง จึงได้พากลับมาด้วยขอองค์หญิงรับสั่งด้วย”
“เ้าช่างบังอาจนัก!ยังคิดที่จะพาคนตายมาเพื่อทำให้องค์หญิงต้องแปดเปื้อนสายตาอีกงั้นเรอะ? ยังไม่รีบพาคนผู้นั้น ไปโยนทิ้งในหลุมไหนสักที่ให้เร็วยังจะดีเสียกว่า”
จ้าวหยางเซิงตวาดออกมาอย่างดุร้ายภายในแววตายังสาดเป็ประกายดุจมีไฟลุกโหมอยู่
คนผู้นี้ซึ่งก็คือผู้ที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาเขาเหตุใดถึงกับสามารถประพฤติตัวเช่นนี้อีกกันถ้าหากไปยั่วยุจนทำให้องค์หญิงเดือดดาลขึ้นมา ยังมิใช่เป็การทำร้ายเขาไปในตัวยังไงก็มิสู้ออกความเห็นยืนกรานออกมาก่อน
“แต่ว่า……”
พลทหารนั้นที่ได้มีความลังเลอยู่บ้างแต่เมื่อคิดได้ว่าเป็เื่ที่สำคัญเป็อย่างยิ่งจึงไม่กล้าที่จะตัดสินใจโดยพลการ จึงทำได้แต่เพียงกัดฟันแล้วพูดขึ้นว่า：
“เรียนท่านแม่ทัพ ในเวลาที่ผู้น้อยได้พบเจอกับคนผู้นี้แน่นอนว่าได้เกิดความคิดที่จะปล่อยทิ้งไว้อยู่อีกทางอยู่แล้วแต่คนผู้นี้ได้ถือกุมข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวข้องของเทือกเขาผานเสออยู่ผู้น้อยจึงมิกล้าที่จะตัดสินใจโดยพลการ ดังนั้นจึงได้รีบมาเพื่อรายงานต่อองค์หญิงและใต้เท้าทุกท่านก่อน”
“เป็ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเทือกเขาผานเสออย่างงั้นหรือ?” องค์หญิงพานอวิ๋นขบริมฝีปากอย่างมีชีวิตชีวาแล้วจึงค่อยไล่ถามไถ่ด้วยความเสนาะสนใจ： “ถ้ามีอะไรสำคัญนักหนาก็รีบรายงานมาให้เร็ว！”
ในตอนนี้พวกเขาก็ได้อยู่ภายในเทือกเขาผานเสอกันอยู่แล้วตามปกติเทือกเขาผานเสอน้อยนักที่จะมีคนเป็เข้ามาภายในแท้จริงแล้วเกิดเื่อะไรกัน ภายใน่เวลาเพียงสั้น ๆพวกเขาถึงกับต้องตกอยู่ในสภาพที่มืดแปดด้าน แทบจะคิดอะไรไม่ออกในตอนที่ได้ยินว่าคน ๆ นี้ทราบสถานการณ์ของเทือกเขาผานเสอมีหรือที่จะยอมปล่อยโอกาสแบบนี้ไปได้
จ้าวหยางเซิงกับกู้ฉางเฟิงถึงกับต้องสบตามองกันยังไงก็ลองฟังสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนก็แล้วกัน
“นี่มัน……ยังจำเป็ที่จะต้องให้องค์หญิงและใต้เท้าทั้งหลายรุดหน้าไปเองเชื่อว่า หากฟังจากปากคำของคนผู้นั้นด้วยตัวเองย่อมต้องเชื่อถือได้มากกว่าจากปากของผู้น้อยอย่างแน่นอน”พลทหารนั้นที่ลังเลอยู่สักพัก จึงค่อยได้เอ่ยปากกล่าวขึ้นมา
“ได้！องค์หญิงข้าเองก็อยากที่จะเห็นเหมือนกันว่าพวกคนในยุทธภพเช่นนี้จะสามารถมีข้อมูลสำคัญนักหนาถ้าหากมีประโยชน์ต่อองค์หญิงข้าจริง องค์หญิงข้าจะประทานรางวัลให้เ้าแน่นอน”
องค์หญิงพานอวิ๋นได้เหลือบไปมองพลทหารผู้นั้นด้วยแววตาที่ลึกซึ้งแต่ก็ไม่ได้มีการกล่าวโทษแต่อย่างไรในทางกลับกันยังมีใจคิดที่จะประทานรางวัลให้แก่เขาอีก
แม้แต่องค์หญิงพานอวิ๋นก็ยังกล่าวเห็นด้วยแล้วคนอื่นย่อมไม่มีทางที่จะพูดอะไรอยู่แล้ว
เกี่ยวกับพลทหารที่นับั้แ่เริ่มก็ได้รับาเ็อย่างสาหัสกันแทบตายอยู่แล้วจะกลัวก็แต่ว่ามีแต่ต้องรอคอยกันนานจนเกินไปดังนั้นจึงแทบจะไม่มีความลังเลใดเลยแม้แต่น้อย ทั้งกลุ่มจึงค่อยได้เดินตามพลทหารไปมิหนำซ้ำยังได้เดินทางไปยังทางด้านหน้ากันอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ท่ามกลางป่าพงไพรลึกก็ได้ปรากฏเป็พื้นที่โล่งว่างขึ้นมาผืนหนึ่ง
รอบบริเวณ ได้มีองครักษ์สวมเกราะชั้นเลิศกำลังเพ่งจิตยืนตระหง่านกันตามแต่ละมุม กำลังเฝ้าระวังความปลอดภัยระวังป้องกันเหตุการณ์ที่ไม่ไม่อาจคาดคิดขึ้น
ที่ด้านหน้าภายในกระโจมหลังหนึ่งที่มีฟืนไม้ชุดหนึ่งวางกองเอาไว้โดยที่้าได้มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนอนแผ่ร่างอยู่อยู่ในสภาพที่ขาวซีดดุจกระดาษ ลมหายใจโรยริน จากที่เห็นสภาพที่เกิดขึ้นนี้จนแทบจะหมดลมหายใจดับสิ้นใจลงไปได้ทุกเวลา
ชายวัยกลางคนนี้ได้หลับตาลง ส่วนของสีหน้ากลับยังคงแฝงเอาไว้ด้วยความหวาดกลัวจนยากอธิบาย ฟันบนล่างกระทบกันไม่หยุดราวกับกำลังรำพึงถึงสิ่งเ่าั้อยู่แต่เหมือนกับไม่อาจที่จะแยกแยะความจริงเท็จได้เหมือนกับกำลังตกอยู่ภายในความฝันที่ยังไม่ตื่น
องค์หญิงพานอวิ๋นรอคนอื่น ๆ ที่เข้ามาเมื่อได้พบเห็นคนผู้นี้ ก็พอที่จะทราบได้แล้วว่าย่อมต้องเป็คนในยุทธภพที่พลทหารผู้นั้นบอกมาอย่างไม่ต้องสงสัยพวกเขาที่ได้เข้ามาพร้อมกันจากนั้นก็ได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนผู้นั้นเอื้อนเอ่ยอย่างไร้สติว่า：
“อย่า……อย่าได้……”
“อา หมา……หมาป่ามากมาย”
“อสูรงู……อสูรงูกิน……คน……”
คำพูดเช่นนี้ได้พูดวนไปเวียนมาอยู่ในปากชายวัยกลางคนไม่หยุดไม่หย่อนเห็นได้ชัดว่าได้อยู่ในภาวะอาการที่าเ็สาหัสอย่างถึงที่สุดไปแล้ว
อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังได้มีหมอเข้ามาตรวจสอบอาการาเ็ของเขาแล้ว กระดูกของคนผู้นี้ถือว่าหักไปหลายต่อหลายท่อนเลยทีเดียวแม้กระทั่งิัก็ยังหลุดลอกออกมาหลายแห่ง คล้ายกับถูกสัตว์ป่ากัดกระชากมาก่อนบนแผ่นหลังยังได้เต็มไปด้วยรอยคมกรงเล็บจนสาหัสจนพอที่จะสามารถคาดการณ์ได้ว่าเขาคงจะต้องได้รับาเ็จากสัตว์ร้ายที่โเี้อะไรบางอย่างมาอย่างแน่นอน
ถ้าหากเจวี๋ยหวู่ิอยู่ในที่แห่งนี้ด้วยแล้วละก็ก็คงจะมองออกอยู่แล้วว่า คนผู้นี้กลับไม่ใช่ใครอื่นแท้จริงแล้วก็คือสมาชิกของพรรคหมาป่าโลหิตคลั่งแล้วพรรคหมาป่าโลหิตคลั่งที่ถูกฝูงหมาป่าที่นำโดยาาหมาป่าเข่นฆ่าจนราบคาบแต่ละคนต่างก็หนีตายกันพันวันนอกเสียจากท่านหัวหน้าพรรคฉวีชุยที่มีชีวิตรอดมาได้เพราะเจวี๋ยหวู่ิไว้ชีวิตคนผู้นี้ก็คงจะต้องเป็พยานปากคนที่สองซึ่งโชคดีรอดพ้นจากการตกเป็อาหารของฝูงหมาป่ามาได้นี้เอง
แต่ทว่าแม้เขาจะโชคดีอย่างไรก็ยังไม่อาจที่จะทำให้เขารอดพ้นไร้าแไม่มีอาการาเ็ได้ในทางกลับกันยังเป็เพราะถูกหมาป่าไล่กวด จนตกอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้าแสนสาหัสจนท้ายที่สุดก็ไม่อาจทนทานต่อไปได้อีกแล้วจนเกือบต้องสิ้นใจจากภายใต้กรงเล็บหมาป่า โชคยังดีที่ใน่เวลาที่คับขันนั้นเจวี๋ยหวู่ิได้เริ่มลงมือ จนเป็สาเหตุที่ทำให้าาหมาป่าแตกตื่นใจนต้องระดมฝูงหมาป่ามารวมตัวกัน จึงค่อยละทิ้งการไล่ล่าจนท้ายที่สุดแล้วเขาก็สามารถหลบหนีมาได้
ท้ายที่สุด เขาจึงค่อยได้ถูกพลทหารลาดตระเวนพบเจอจึงค่อยได้พากลับมายังภายในค่ายพัก
องค์หญิงพานอวิ๋นและคนอื่น ๆ ที่ได้ยินคำพึมพำที่หวาดกลัวของคนผู้นี้ในใจก็อดไม่ได้ที่จะไม่สงบขึ้นมา
คนใกล้ตายมีหรือที่จะโป้ปดได้ ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นี้ยังเหมือนกับกำลังรำพึงดั่งตกอยู่ภายในความฝันแน่นอนว่าย่อมต้องพูดความสัตย์จริงออกมาอยู่แล้ว
จากปากคำของคนผู้นี้ได้ทำให้หลากหลายคนคาดเดาถึงความเป็จริงที่ใกล้เคียงกับความเป็จริงได้มากที่สุด
นั่นก็คือคนในยุทธภพกลุ่มนี้ได้มุ่งหน้าไปเยือนเทือกเขาผานเสอเพื่อเสาะหาสมบัติอีกทั้งยังมีความเป็ไปได้อย่างยิ่งที่จะหาพอแล้วแต่สมบัติวิเศษกลับตกไปอยู่ในเงื้อมมือของฝูงหมาป่าหรือไม่ก็อสูรงูนั้น
เดิมทีฝูงหมาป่ากับอสูรงูก็เข้าปะทะกันเพื่อ่ชิงสมบัติวิเศษกันอยู่แล้วแต่จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มนี้เข้าไปแทรกแซงย่อมต้องถูกพวกเขาเล็งเห็นเป็ศัตรูและไล่ล่าอย่างแน่นอน
พวกเขาเองกก็ได้รับาเ็สาหัสจนท้ายที่สุดก็เหลือแค่เพียงคนเดียวที่สามารถหนีออกมาได้จนท้ายที่สุดก็ได้ถูกพลทหารนายนี้พบ
“ที่แท้เทือกเขาผานเสอก็มีปีศาจ อีกทั้งยังเป็ถึงอสูรงู！”
แววตาขององค์หญิงพานอวิ๋นได้สาดเป็ประกายตื่นเต้นจนต้องปรบมือร้องขึ้นมาว่า：
“ช่างดีกันเกินไปแล้ว! รอจนกระทั่งพวกเราเข้าสู่หุบเขาจากนั้นก็ไปตามหาอสูรงูนั้น ยังไงก็ต้องจับอสูรงูมาให้ได้จากนั้นก็นำกลับไปถวายพระบิดา คิกคิก！
งูพิษตามปกติองค์หญิงอย่างข้าก็พบเห็นมาไม่น้อยแล้วแต่กับเ้างูที่สำเร็จเป็อสูรได้นั้นยังหาได้เคยพบเคยรู้จักมาก่อนไม่ครั้งนี้ย่อมถือได้ว่าจะได้ทำความรู้จักกันมากหน่อยแล้ว”
.
.
.
1K
