“สงสัยคงต้องหาทักษะธนูใหม่เรียน!ธนูยิงสายลมใช้ในถ้ำไม่ได้ หอกอสรพิษพอไหวอยู่!แต่ไม่รู้ว่าถ้ำหลัง ๆ จะยังกว้างแบบนี้หรือเปล่า?คงต้องรีบหาดาบใหม่มาฝึกดาบลมกรดให้ถึงระดับเชี่ยวชาญ คราวนี้ต้องให้ทน ๆ หน่อย ไอ้ดาบสั้นเล่มที่แพงบ้าเืนั่นจะดีสมราคามั้ยนะ?”
ออสการ์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ระหว่างค่อย ๆ ละเลียดเลาะขาหมูเยอรมันชิ้นโตกินอยู่ในร้านขายอาหาร เด็กหนุ่มเคลียร์ถ้ำแรกได้สำเร็จแล้ว ด้วยระยะเวลาที่นานกว่าที่ตั้งใจเอาไว้ และด้วยสภาพร่างกายที่สะบักสะบอมพอสมควรตอนกลับออกมา
1 วัน 1 คืน กับอีกประมาณ 7 ชั่วโมงของวันใหม่ เด็กหนุ่มเข้าไปตอนเช้าตรู่ และกลับออกมาในตอนบ่ายของวันต่อมา เกราะหนังใหม่เอี่ยมที่ใส่เข้าไปยับเยินจนไม่สามารถเรียกว่าเสื้อเกราะได้อีก คันธนูหักและถูกทิ้งเอาไว้ภายในถ้ำ ซองใส่ลูกธนูที่ยังสะพายติดหลังว่างเปล่า ดาบเหลือแต่ฝัก มีแค่ทวนเหล็กในมือเท่านั้นที่อยู่รอดปลอดภัย
ศัตรูที่รอเด็กหนุ่มอยู่ในถ้ำแรกที่เขาเลือก!? หมาป่าขนาดไม่ใหญ่มากนัก จำนวน!? เอ่อ… ราว ๆ 5-600 ตัวเท่านั้นเอง
สมกับการเป็ดันเจี้ยน ทันทีที่ก้าวผ่านปากถ้ำเข้าไป ออสการ์ก็พบว่าตัวเองอยู่ในมิติที่แยกตัวออกมาเป็เอกเทศ โถงถ้ำมีความสูงเกือบ 10 เมตร มีความสว่างให้มองเห็นได้อย่างชัดเจน โดยไม่มีที่มาที่ไปของแสงให้สังเกตได้แม้แต่นิดเดียว
เ้าสัตว์ที่มีรูปร่างลักษณะเหมือนหมาป่าเกิน 90 เปอร์เซ็นต์ แต่มีเขี้ยวโง้งยาวงอกออกมาด้านข้างเหมือนหมูป่าวอร์ทอกซ์ของแอฟริกาอยู่กันเป็ฝูง น้อยที่สุดคือฝูงละ 5 ตัว และฝูงใหญ่ที่เฝ้าอยู่หน้า ‘ห้องบอส’ มีเกือบ 30 ตัว ดาบของออสการ์หักลงไปตอนที่เผชิญหน้ากับพวกมัน
ถ้ำมีขนาดใหญ่ แต่ลึกลับซับซ้อนและเต็มไปด้วยเหลี่ยมมุมซอกเล็กซอกน้อย ทักษะธนูยิงสายลมที่อาศัยหูฟังเสียงการเคลื่อนไหวและยิงออกไปโดยไม่ต้องเล็งใช้ไม่ได้ สิ่งกีดขวางมันเยอะเกินไป ลูกธนู 1 ใน 3 ปักเข้าใส่หินงอกหินย้อย อีก 1 ใน 3 แค่ทำให้พวกมันได้รับาเ็แต่ไม่ถึงตาย ทั้ง ๆ ที่เสริมพลังโจมตีด้วยเวทย์ธนูสายฟ้าไปด้วยทุกครั้ง
ดูเหมือนว่าความกลมกลืนกับเวทย์สายฟ้าของเขาจะยังไม่มากพอ…
……
‘ทักษะการต่อสู้
- ท่าเท้าท่องไพร (เชี่ยวชาญ)
- ย่างก้าวแปดทิศ (ชำนาญ)
- ธนูยิงสายลม (ชำนาญ)
- หอกอสรพิษ (เชี่ยวชาญ)
- ดาบลมกรด (ชำนาญ)’
ออสการ์เปิดหน้าต่างทักษะของตัวเองขึ้นมาตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้ง ทักษะย่างก้าวแปดทิศ ยกระดับจาก ‘เรียนรู้’ เป็ ‘ชำนาญ’ แล้ว เขาตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกซื้อทักษะนี้มาใช้ ท่าเท้าท่องไพรไม่เหมาะกับการต่อสู้ในระยะประชิดเอาเสียเลย และในถ้ำที่คดเคี้ยว การเคลื่อนที่ยืดระยะเพื่อยิงธนูเข้าใส่แทบจะไม่ได้ผล
“อืม… หอกอสรพิษถึงขั้นเชี่ยวชาญ มันจะใช้กับทวนที่น้ำหนักมากขึ้นได้มั้ย?”
เด็กหนุ่มพึมพำออกมาอย่างครุ่นคิด ทวนเหล็กเล่มที่ใช้อยู่ตอนนี้คือเล่มที่ติดตัวมาจากไพรทมิฬ เขาใช้มันจนคุ้นมือแล้ว เพียงแต่พลังโจมตีของมันเริ่มจะถึงขีดจำกัด กว่าที่ออสการ์จะสังหาร ‘หมาป่าเขี้ยวดำ’ ที่เป็บอสได้ เขาก็ต้องเสียเวลาเกือบ 2 ชั่วโมงและแทงไปเกือบพันครั้ง
“ไม่ดีกว่า… หอกอสรพิษเน้นที่ความว่องไว ถ้าทวนหนักขึ้น มันน่าจะมีผลเสียมากกว่าผลดี… เดี๋ยวค่อยไปหาทักษะเวทย์ที่เสริมพลังโจมตีของมันได้มาใช้ดีกว่า”
ทักษะดาบลมกรดของออสการ์ก็ยกระดับจาก ‘เข้าใจ’ ไปเป็ ‘ชำนาญ’ เช่นเดียวกันกับหอกอสรพิษ เด็กหนุ่มกัดฟันจ่ายด้วยคะแนนแพงลิบลิ่วแลกดาบสั้นที่ทำจากโลหะแปลก ๆ มาแทนดาบเล่มที่หักไป เขาเหลือคะแนนให้ใช้จ่ายอีกไม่เยอะมากนัก และการเปลี่ยนอาวุธคู่มือทีเดียว 2 เล่มก็ไม่ใช่เื่ที่ฉลาดเลย
“ต่อไปก็เสื้อเกราะสินะ!”
ออสการ์ขยับไปยืนอยู่หน้าชั้นวางเสื้อเกราะที่ทำมาจากหนังสัตว์ ความแข็งแรงของเด็กหนุ่มในตอนนี้ใส่เกราะเหล็กไม่ได้ มันจะลดความเร็วของเขาลงมากเกินไป และแม้ว่าเกราะหนังจะไม่ทนทานต่อการโจมตีทางกายภาพมากนัก แต่มันช่วยได้เยอะเลยเมื่อถูกโจมตีด้วยเวทมนตร์
……
‘ทักษะเวทย์
- ธนูสายฟ้า (เข้าใจ)
- วารีบำบัด (เข้าใจ)
- กายหินผา (เข้าใจ) ’
‘พลังเวทย์ 5
ความต้านทานเวทย์ 1
ความกลมกลืน
- ดิน 0 (รู้จัก)
- น้ำ 0 (รู้จัก)
- ลม 0 (ทำความรู้จัก)
- ไฟ 0 (ทำความรู้จัก)
- สายฟ้า 0 (รู้จัก)
- ิญญา 1 (ว่าง)’
อารอนเปิดหน้าต่างเกี่ยวกับเวทมนตร์ของตัวเองดูด้วยสีหน้าอันเคร่งเครียด ถ้าเข้าใจไม่ผิดมันมี ‘ความก้าวหน้า’ อยู่บ้าง แต่ก็ด้วยอัตราที่ช้าเหลือเกินเมื่อเทียบกับทักษะการต่อสู้ และเขายังไม่กระจ่างแจ้งในกลไกของการพัฒนาเลย
“อีกกี่ขั้นมันถึงจะเปลี่ยนจาก ‘รู้จัก’ ไปเป็ ‘ยอมรับ’ อย่าบอกนะว่ามันต้องผ่าน ‘ออกเดท กินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง’ ก่อน ข้ามเป็ไปดูหนังแมวในเนตฟลิกที่ห้องเลยได้มั้ยเนี่ย?”
เด็กหนุ่มบนพึมพำออกมา เพราะว่าเงื่อนไขในการเรียนรู้เวทย์น้ำแข็งคือ
‘ความกลมกลืน น้ำ 1 (ยอมรับ) ลม 0 (ยอมรับ) ’
การเปลี่ยนความกลมกลืนจาก ‘ทำความรู้จัก’ มาเป็ ‘รู้จัก’ ไม่ได้ยากนัก แค่ทำให้ทักษะเวทย์สายนั้นยกระดับขึ้นไปเป็ ‘เข้าใจ’ ก็เพียงพอ แต่หลังจากนั้น…
ออสการ์ยังมืด 8 ด้าน! เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ?
เรียนรู้! เข้าใจ! ชำนาญ! เชี่ยวชาญ! เป็ 4 ขั้นของทักษะการต่อสู้ที่เด็กหนุ่มรู้อยู่ในตอนนี้ และมันยังไม่น่าจะสมบูรณ์ ความรู้สึกลึก ๆ ตอนที่ใช้ทักษะหอกอสรพิษบอกอย่างนั้น เขายังสามารถใช้กระบวนท่าให้คล่องแคล่วและรุนแรงมากขึ้นกว่าที่เป็อยู่ได้อีก
ใช้ทักษะบ่อย ๆ มันจะยกระดับขึ้นเองโดยอัตโนมัติ น่าจะเป็เช่นเดียวกันกับทั้งทักษะการต่อสู้และทักษะเวทย์ ปัญหาที่ทำให้ออสการ์ยกระดับทักษะเวทย์ได้ช้าคือพลังเวทย์ที่น้อยเกินไป เขายิงธนูสายฟ้าได้ 15 ครั้งเท่านั้นก่อนพลังเวทย์จะหมด กระตุ้นิัให้แกร่งเหมือนหินด้วยทักษะกายหินผาได้ 3 ครั้ง และใช้ทักษะวารีบำบัดฟื้นฟูอาการาเ็ต่าง ๆ ได้เพียงครั้งเดียว
พลังเวทย์ 5 กับความทนทาน 14 มันต่างกันมากโขอยู่ เด็กหนุ่มใช้ทักษะการต่อสู้แบบที่แทบจะไม่ต้องหยุดพัก แต่เขาทำอย่างนั้นกับทักษะเวทย์ไม่ได้
“เราน่าจะสามารถเรียนเวทย์ได้ทุกสาย… และควรจะต้องทำอย่างนั้นด้วย! แต่… มันจะเป็การจับปลาหลายมือเกินไปมั้ย?”
ออสการ์ยังบ่นพึมพำไม่เลิก เขาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าชั้นวางทักษะเวทย์สายต่าง ๆ ไม่หยุด โชคดีที่ในร้านขายทักษะไม่มีพนักงานต้อนรับหรือพนักงานขายอยู่ เพราะเขาหรือเธอคนนั้นจะต้องเวียนหัวตายอย่างแน่นอน
“เราอยู่ที่นี่มา 18 วันแล้ว ล่าสัตว์ไปเป็พันตัว แถมยังเคลียร์ดันเจี้ยนฆ่าบอสไปแล้ว 1 ถ้ำ แต่น้ำยายกระดับค่าสแตทก็ยังไม่โผล่ออกมาให้ซื้อ… หรือว่าที่นี่จะไม่ได้ใช้วิธีอัพเลเวลแบบเดียวกับไพรทมิฬ?”
เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางทักษะเวทย์ประเภทโจมตี สายตาเริ่มมีความมุ่งมั่น
“ถ้ายกระดับค่าสเตตัสไม่ได้ แสดงว่าการเอาชนะเกมส์ขึ้นอยู่กับทักษะ และถ้าเราใช้อาวุธขนาดใหญ่ไม่ได้ พลังโจมตีก็จะถูกจำกัด ต่อให้กระบวนท่าร้ายกาจแค่ไหน แต่การเอาเข็มไปทิ่มตูดช้างมันคงต้องใช้เวลาเป็ปีกว่าที่ช้างจะตาย…”
เขายังพึมพำ และย้ายตัวเองไปยืนอยู่หน้าชั้นวางทักษะเวทย์ประเภทป้องกัน ดวงตาเริ่มทอประกายเจิดจ้า
“ยังไม่มีเวทย์ที่เกี่ยวข้องกับ ‘ิญญา’ ออกมาให้เห็น ถ้าอย่างนั้นก็เหลืออีก 2 ชนิดให้เรียนรู้ 'เวทย์ไฟ' กับ ‘เวทย์ลม’ แล้วเราจะรู้จักเวทย์ทั้ง 5 สายครบเสียที…
เราจะเป็ ‘นักเวทย์!!’”
ทักษะเวทย์ ‘เพลิงสีชาด’ กับทักษะเวทย์ ‘ปีกแห่งสายลม’ ถูกหยิบออกมาเรียนรู้อย่างไม่เหลือความลังเลอีกต่อไป
พลังเวทย์น้อยเกินไป!? ไม่มีปัญหา ก็แค่เสียเวลาออกล่าหาคะแนนให้ได้เยอะ ๆ ก็พอ
ยาฟื้นฟูพลังเวทย์มันมีขายอยู่ในร้านขายยา! ออสการ์แค่ต้องซื้อมันมาพกติดตัวเอาไว้เยอะ ๆ เท่านั้น
‘นักเวทย์สายกินยามานา’ มันก็เป็ ‘นักเวทย์’ เหมือนกันไม่ใช่หรือ?