เวลาที่เหลือในการหางานก่อนสิ้นเดือนของผมนั้นช่างน้อยนิด และคงถึงเวลาที่ต้องสารภาพความจริงกับแม่ แม้ว่าสิ่งที่ผมจะพูดออกไปจะทำให้เธอมองว่าผมเป็ลูกที่ไม่เอาไหนก็ตาม
นับั้แ่วันที่ฟ้าโอนเงินหนึ่งพันบาทให้ผมในครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นไม่กี่วัน ฟ้าก็บล็อกผมจากทุกช่องทางการติดต่อ จนผมไม่สามารถพูดคุยหรือขอคำอธิบายจากเธอได้ ผมพยายามติดต่อผ่านพี่ๆ คนอื่นในกลุ่มงานที่เราเคยทำด้วยกัน แต่ทุกคนบอกเป็เสียงเดียวกันว่า ฟ้าหายไปและไม่ได้มาทำงานพักหนึ่งแล้วเหมือนกัน
ผมจึงต้องยอมรับความจริงว่าเงินก้อนสุดท้ายจากฟ้าคงไม่มีทางกลับมาหาผมอีก ความหวังที่เคยเลือนรางจึงถูกลบทิ้งไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผมเริ่มคิดแผนใหม่ เพื่อให้ตนเองยังคงเดินหน้าต่อไป โดยไม่ให้ชีวิตสะดุดจนล้ม
ผมนั่งอยู่ในห้องเล็กๆ พร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์ที่มีเงินเหลืออยู่เพียงหนึ่งร้อยบาทมาเปิดดู แม้จะดูน้อยนิด แต่ผมก็แอบภูมิใจที่ยังอดออมพอให้มีมาม่าประทังชีวิตจนถึงวันนี้ได้
อย่างไรก็ตาม ร่างกายของผมเริ่มไร้เรี่ยวแรง เพราะไม่ได้ััโปรตีนมานาน แม้แต่ผักก็ยังกลายเป็ของหายากในมื้ออาหารของผม ่นี้แค่เห็นซองมาม่าผมก็รู้สึกขนลุก ความเอียนที่สะสมจากการกินซ้ำๆ เริ่มทำให้ผมอยากอาเจียนทุกครั้งที่หยิบมันขึ้นมา
วันนี้ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย อาการกระเพาะอาหารกำเริบอีกครั้ง และเหมือนร่างกายกำลังมีไข้ เพราะความเครียดที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด เดือนนี้เป็เดือนที่สาหัสที่สุดในชีวิตของผม ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมน แต่ถึงอย่างนั้น ผมยังคงเฝ้าบอกตัวเองว่า ต้องสู้
ผมกำเงินหนึ่งร้อยบาทในมือ และเดินไปร้านขายยาที่อยู่ใกล้ที่สุด แดดวันนี้แผดเผารุนแรง โดยเฉพาะ่เที่ยงที่ทำให้ผมรู้สึกร้อนจนเหมือนจะเป็ลม
“ซื้อยาแก้ไข้ครับ” ผมเอ่ยเสียงแ่เมื่อเดินเข้าร้านขายยาที่ไม่มีคิว เภสัชกรเงยหน้ามามองผมก่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
“มีไข้อย่างเดียวใช่ไหมคะ? มีไอ เจ็บคอ หรือมีน้ำมูกร่วมด้วยไหม?”
ผมส่ายหน้าเบาๆ แต่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้ผมรู้สึกเวียนหัว ราวกับโลกหมุนจนควบคุมไม่ได้ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อยๆ ดับวูบ ทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็ความมืดสนิท
เมื่อผมรู้สึกตัวอีกครั้ง ผมพบว่าเภสัชกรกำลังนั่งอยู่ข้างๆ ใช้ยาดมแตะจมูกให้ผม พร้อมกับผ้าเย็นที่ค่อยๆ ซับตามใบหน้าของผมอย่างอ่อนโยน
“เป็ยังไงบ้างคะ? หายใจเข้าลึกๆ นะคะ เดี๋ยวหมอจะจัดยาให้ทาน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนหยิบแก้วน้ำพร้อมกับยาส่งมาให้
ผมรับแก้วน้ำมาก่อนเหลือบมองยาที่เธอวางไว้บนถาดเล็กๆ ในขณะนั้น ผมยังคงกำแบงก์ร้อยใบสุดท้ายในมือไว้แน่น ความกังวลวูบเข้ามาในหัวว่ามันจะเพียงพอจ่ายค่ายาหรือเปล่า
“ค่ายาเท่าไหร่ครับ?” ผมถามเบาๆ พร้อมกับมองหน้าเภสัชกรด้วยความเครียด เธอยิ้มให้ผมอย่างใจดี
“ไม่เป็ไรค่ะ หมอให้” เธอพูดเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความเมตตา
“ทานยาก่อนนะคะ” เธอประคองหัวผมขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนป้อนยาพร้อมกับน้ำตามให้ ผมค่อยๆ กลืนยา พลางน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้งในความใจดีของเธอ
หลังจากที่ผมพยายามลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่อ่อนแรง เภสัชกรค่อยๆ ประคองผม “ไหวไหมคะ? ถ้าไม่ไหว ไปหาหมอที่อนามัยใกล้ๆ ไหม เดี๋ยวหมอไปส่ง” เธอเสนอด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไรครับคุณหมอ ทานยาแล้วรู้สึกดีขึ้นมานิดนึงครับ” ผมพูดพร้อมยิ้มแห้งๆ ให้ เธอมองหน้าผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี
“รอตรงนี้แป๊บนึงนะคะ” เธอพูดก่อนเดินเข้าไปด้านในร้าน ครู่ต่อมา เธอกลับมาพร้อมกับกล่องข้าวพลาสติกใสที่บรรจุเรียบร้อยในถุงหิ้ว
“หมอไม่รู้ว่าตอนนี้คนไข้กำลังเจอปัญหาอะไร แต่หมอขอให้ผ่านมันไปได้นะคะ” เธอส่งกล่องข้าวให้พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น “ทานให้อร่อยนะคะ”
ความโชคร้ายที่ผมเผชิญมาตลอด่นี้ กลับถูกเติมเต็มด้วยความเมตตาของคนแปลกหน้าเพียงไม่กี่ชั่วโมง
“ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ” ผมพูดพร้อมยกมือไหว้เธอด้วยความซาบซึ้ง
เธอยิ้มตอบก่อนที่ผมจะค่อยๆ เดินออกจากร้านขายยา ความรู้สึกในใจเบาบางลงเหมือนมีแรงผลักดันให้สู้ต่อ แม้เส้นทางข้างหน้าจะยังมืดมนอยู่ก็ตาม
แสงแดดยามสายสาดส่องลอดม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง สะท้อนให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยล่องอย่างเกียจคร้านในอากาศ ผมลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเพลียจากอาการไม่สบายทำให้เมื่อคืนหลับไปโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้ร่างกายจะรู้สึกดีขึ้น แต่ภายในกลับหนักอึ้ง
เสียงกระดาษเสียดสีพื้นปลุกให้ผมต้องลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ ใบเสร็จบิลค่าห้องที่สอดเข้ามาทางช่องประตูวางนิ่งอยู่บนพื้น ผมหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ตัวเลขที่เพิ่มมากขึ้นทำให้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา
สายตาจ้องมองตัวเลขในใบเสร็จ สาเหตุของค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นมันชัดเจน ผมใช้ชีวิตทั้งเดือนนี้อยู่แต่ในห้องแทบไม่ได้ก้าวขาออกไปไหนเลย ความกังวลเื่เงินราวกับเงามืดที่คอยตามหลอกหลอน
ใน่เวลาแบบนี้ มีเพียงคนเดียวที่ผมคิดถึง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะช่วยได้หรือไม่ พี่กั้งรุ่นพี่มหาลัยที่ผมเคยคุยด้วย แต่พักหลังเขาเงียบหายไปั้แ่วันที่ผมส่งข้อความไปหาครั้งสุดท้าย
มือหนึ่งของผมถือบิลไว้แน่น ส่วนอีกมือกำโทรศัพท์ราวกับมันจะหลุดร่วงได้ทุกเมื่อ ความลังเลและความเครียดปะทุในใจจนแทบะเิ แต่ในที่สุด ความ้าจะเอาชีวิตรอดก็ดังขึ้นเหนือเสียงอื่นใด
ผมตัดสินใจกดเบอร์โทรออก มันเป็ครั้งแรกที่ผมโทรหาพี่กั้งั้แ่เราเริ่มคุยกัน
เสียงรอสายดัง "ตู๊ด… ตู๊ด…" ยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ความกังวลแล่นพล่านจนผมรีบกดวางก่อนที่อีกฝ่ายจะรับสาย
แต่ไม่ทันได้วางโทรศัพท์ลงดี เสียงเรียกเข้าดังขึ้นทันที
ชื่อของพี่กั้งปรากฏบนหน้าจอ ผมจ้องมันนิ่งอยู่พักหนึ่ง ใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมา มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย
“สวัสดีครับน้องน้ำ” น้ำเสียงของเขาดูสดใสจนทำให้ผมรู้สึกเกร็งยิ่งขึ้น
“สะ… สวัสดีครับพี่กั้ง” เสียงของผมตะกุกตะกัก
“น้องน้ำมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
คำถามของเขาทำให้ผมยิ่งลังเล น้ำเสียงที่ฟังดูห่างเหินเล็กน้อยทำให้ผมเกือบจะเปลี่ยนใจวางสายอีกครั้ง แต่ความจริงที่ว่าผมไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่ก็ผลักดันให้ผมรวบรวมความกล้า
“เอ่อ… คือ…” คำพูดติดขัดออกมาทีละคำ ราวกับต้องต่อสู้กับความกลัวในใจ
“มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า บอกได้ทุกเื่เลยนะ” เสียงของเขาฟังดูจริงใจและเป็มิตร แต่ผมก็ยังคงเงียบ
“จริงๆ นะ ทุกเื่เลย” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็จริงจังขึ้น
ผมสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป “พี่กั้ง… ผมอยาก… ขอ… ยืมเงินพี่ซักห้าพันได้มั้ยครับ เดี๋ยวผมจะรีบหามาคืน… ตอนนี้ผมค้างค่าห้องอยู่…”
คำพูดที่หลุดออกมานั้นทำให้หัวใจผมหนักอึ้งขึ้น เพราะไม่มั่นใจว่าเขาจะตอบว่าอย่างไร
“ได้สิ พี่ให้หมื่นนึงเลย น้ำส่งเลขบัญชีมาให้พี่นะ” คำตอบของเขาทำให้ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
“ขอบคุณมากครับพี่กั้ง! ผมจะรีบคืนให้เร็วที่สุดเลยครับ”
“แล้วน้ำไม่ได้ทำงานแล้วเหรอ?” เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงสงสัย
“ไม่ได้ทำแล้วครับ ว่างงานมาเดือนนึงแล้ว ยังหางานใหม่ไม่ได้เลย…”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“งั้นมาทำงานกับพี่มั้ย ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลย พี่ให้พักฟรี ถือว่าเงินหมื่นนั่น น้ำก็ค่อยทำงานใช้พี่ละกัน”
คำพูดของเขาเหมือนแสงสว่างในความมืดมิด ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ขอบคุณมากๆ เลยครับพี่กั้ง…”
หลังจากที่พี่กั้งโอนเงินมาให้ ผมรีบไปจ่ายค่าห้องทันที พร้อมกับแจ้งขอออกในวันพรุ่งนี้ เพราะเขาจะมารับผมแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนกำลังเปลี่ยนแปลง เงินหมื่นที่พี่กั้งให้มาทำให้ผมยังมีเหลืออยู่สามพันบาทติดตัว
ผมนั่งลงบนเตียง มองเงินสดในมืออย่างเงียบๆ ก่อนความคิดหนึ่งจะแล่นเข้ามาในหัว—แม่ ผมยกโทรศัพท์ขึ้นกดเบอร์แม่อีกครั้ง ทั้งที่ความหวังริบหรี่ แต่ในใจยังคงเฝ้ารอ
“สวัสดีครับ” ผมกล่าวทักทายทันทีที่ปลายสายรับ
“จ้าน้องน้ำ โทษที ป้าลืมชาร์จแบตไว้ เครื่องดับไม่รู้เื่เลย” เสียงป้าร้านจำนำดังมาตามสาย ทำให้หัวใจที่ลุ้นระทึกเมื่อครู่คลายลง
“ครับป้า” ผมตอบกลับสั้นๆ พร้อมรวบรวมสติ
“ป้าครับ แม่ยังไม่มาไถ่โทรศัพท์คืนหรอครับ” ผมถามออกไปด้วยความกังวล
“ยังเลยจ้า เดี๋ยวคงต้องเพิ่มดอกแล้วล่ะนะน้องน้ำ ไม่งั้นป้าก็ต้องยึดเครื่องไปเลย” เสียงป้าพูดเชิงขู่แต่ฟังดูจริงจัง
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ป้าครับ งั้นน้ำจะไถ่มือถือให้แม่ได้มั้ยครับ”
“ได้สิ สองพัน โอนเลยมั้ยจ้ะ” ป้าตอบกลับรวดเร็ว
“ได้ครับ” ผมรีบจดเลขบัญชีที่ป้าให้ลงบนเศษกระดาษเล็กๆ ที่หาได้ใกล้มือ
ก่อนวางสาย ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขอร้อง “ป้าครับ น้ำรบกวนป้าช่วยเอามือถือไปให้แม่ด้วยได้มั้ยครับ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนป้าจะตอบกลับ “เดี๋ยวแม่น้ำก็มาหาป้าเองแหละ ถ้าไม่มาจริงๆ เดี๋ยวป้าให้ลูกป้าขี่มอเตอร์ไซค์เอาไปให้”
“ขอบคุณครับป้า เดี๋ยวน้ำรีบไปโอนเงินให้เลยครับ” ผมพูดจบ ป้าก็ตัดสายไปทันที
ผมไม่รอช้า รีบออกไปโอนเงินให้ป้าจนเรียบร้อย แม้เงินในกระเป๋าจะลดลงเหลือเพียงพันบาท แต่ความรู้สึกภายในกลับโล่งใจราวกับได้ยกูเาออกจากอก
คืนนี้ ผมมีหลายสิ่งที่ต้องเตรียม การไถ่โทรศัพท์คืนให้แม่เหมือนเป็สัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นใหม่ ผมจะได้งานใหม่ มีห้องพักฟรี มีเงินติดตัวเล็กน้อยพอเริ่มต้นชีวิตใหม่ และที่สำคัญ ความเครียดจากค่าห้องที่ค้างคาได้ถูกจัดการจนหมดสิ้น
ผมตื่นเต้นจนไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียไป รีบเก็บของที่จำเป็ออกมา นับแล้วมีเพียงกระเป๋าใบหนึ่ง กับพัดลมเครื่องเล็กที่ดูเหมือนจะตามผมไปทุกที่
ผมนั่งมองกระเป๋าที่บรรจุทุกสิ่งสำคัญในชีวิต พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความหวัง ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็อย่างไร อย่างน้อยผมก็พร้อมจะก้าวไปเผชิญมันแล้ว
เช้าวันต่อมา พี่กั้งมารับผมตามที่สัญญาไว้ ผมขึ้นรถมาพร้อมกับเขา ตลอดทางหัวใจยังคงตื่นเต้นอย่างห้ามไม่ได้ และเมื่อรถเลี้ยวเข้ามายังบ้านของพี่กั้ง ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีคูณ
บ้านหลังใหญ่โอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับคฤหาสน์ในละครโทรทัศน์ ผมได้แต่ยืนอึ้ง มองไปรอบๆ อย่างไม่เชื่อสายตา
“ตามสบายนะน้ำ ไม่ต้องเกร็งครับ” พี่กั้งหันมายิ้ม พลางช่วยยกกระเป๋าจากมือผม “ป่ะ เดี๋ยวพี่พาไปดูห้อง”
“ไม่เป็ไรครับพี่กั้ง เดี๋ยวน้ำถือเองดีกว่า” ผมรีบแย่งกระเป๋าคืนด้วยความเกรงใจ แต่พี่กั้งไม่ยอมปล่อย
“ไม่ต้อง พี่ช่วย” เขายืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และดึงกระเป๋ากลับไป
ผมเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน พลางกวาดตามองภายในโดยไม่รู้ตัว ทุกมุมดูหรูหราและมีระดับจนผมอดคิดไม่ได้ว่าที่นี่คงไกลเกินจากชีวิตของผมมาก
ไม่นาน พี่กั้งหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง ก่อนจะหยิบกุญแจขึ้นมาไข เมื่อประตูเปิดออก เขาก้าวเข้าไป เปิดไฟ และหันมาส่งยิ้มบางๆ
“นี่แหละ ห้องของน้ำ ตามสบายนะ ไว้คุยเื่งานกันทีหลัง” เขาพูดพลางเดินออกไป ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องที่ทั้งสะอาดและครบครันอย่างไม่คาดฝัน
ผมหันมาสำรวจรอบๆ ห้อง ขนาดกลางกำลังพอดี เตียงนอนดูนุ่มนวลตา ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ยืนเด่นอยู่มุมห้อง ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างดีราวกับต้อนรับการมาเยือนของผมโดยเฉพาะ
ผมเริ่มเก็บของเข้าที่ พลางคิดถึงความโชคดีในชีวิตที่เริ่มจะเปลี่ยนไป ผมรู้สึกขอบคุณพี่กั้งอย่างสุดซึ้ง และอดตื่นเต้นไม่ได้กับงานใหม่ที่รออยู่ แม้จะยังไม่รู้เลยว่ามันจะเป็งานแบบไหน
เวลาผ่านไป ผมนั่งรอในห้องเผื่อพี่กั้งจะเรียก แต่ความเงียบทำให้ใจผมเริ่มกระสับกระส่าย ความอยากรู้เื่งานและการเตรียมตัวผลักดันให้ผมตัดสินใจเปิดประตูออก เดินตามหาพี่กั้งเอง
บ้านหลังใหญ่ทำให้ผมต้องคาดเดาเส้นทาง แต่เมื่อเดินมาถึงห้องนั่งเล่น เสียงพูดคุยแว่วออกมา ผมหยุดชะงัก ปลายเสียงที่ได้ยินทำให้ผมมั่นใจว่าหนึ่งในนั้นคือพี่กั้ง
ผมเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนจะเห็นภาพพี่กั้งนั่งอยู่กับชายอีกคนที่ดูโตกว่าเล็กน้อย ชายคนนั้นแต่งตัวเรียบหรู ดูสุขุมและมีราศี เขาหันมามองผมพร้อมกับพี่กั้งทันทีที่ผมโผล่หน้าเข้าไป
ผมหยุดกึก หัวใจเต้นแรงด้วยความเกรงใจ รีบก้มหัวทักทายอย่างสุภาพ ก่อนจะหันหลังเตรียมตัวกลับห้อง
“มาพอดีเลยน้องน้ำ มานั่งด้วยกันก่อนสิ” เสียงพี่กั้งดังขึ้น หยุดผมไว้กลางทาง
ผมหันกลับไปช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ และเดินเข้าไปอย่างลังเล นี่อาจเป็จุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ยังไม่เข้าใจ แต่ความรู้สึกภายในบอกให้ผมก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ถอยหลังอีกแล้ว
299
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
