ทำไมถึงมาที่นี่! ....เคยะรู้สึกว่าโชคชะตากลั่นแกล้งเขาเหลือเกินเ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินตัวสั่นราวกับกำลังเหน็บหนาวมันถูกกระชากขึ้นขาไม่มั่งคงพาให้เกือบล้มเสียแต่มือข้างนั้นยึดเอาไว้ ดิลุคกระชากเ้าแมวน้อยเข้าอกปล่อยในชั่ววินาทีเคยะเซล้มไปด้านหน้าชายหนุ่มมองดูเครื่องทรงที่อยู่บนร่างของคู่หมั้นแล้วได้แต่ขมวดคิ้ว ดยุกสีเืย่อตัวลงใช้มือโอบรับรองใต้ข้อพับขาสีน้ำผึ้งดันให้สะโพกมลนั้นอยู่บนข้อแขนอุ้มเคยะด้วยมือเพียงข้างเดียว
เอ๋? เคยะรู้สึกตกตะลึงกับความเป็สุภาพบุรุษกว่าที่คิด เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงจะจับพาดบ่าแบบคราวก่อนแต่เพราะวันนี้เขาใส่กระโปรงดิลุคถึงได้อุ้มด้วยท่านี้ ไอ้หมอนี่เป็พระเอกโชโจมังงะได้เลย!
“ดยุกคามิล...ท่านกำลังทำอะไร?” ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินั์ตาสีแดงสดนั้นส่องประกายราวกับสัตว์ป่า มันกำลังมองเหยื่อที่กำลังคุกเข่าในยามนี้มือข้างหนึ่งอุ้มคู่หมั้นมืออีกข้างยังคงจับดาบใหญ่
“ดะ..ดยุกแรควินเดอร์เ้ามาที่นี่ได้ยังไง!” เคยะมองดูชายผู้นั้นที่กำลังลนลาน...ถึงต่อให้อยู่ในระดับเดียวกันแต่แรควินเดอร์นั้นเป็ญาติของจักรพรรดิ์แต่ดยุกคามิลไม่ใช่
ว่าแต่เขามาได้ยังไงกันนะ
“ข้าก็แค่...” ั์ตาสีเืนั้นราวกับเรืองแสงมันตวัดมาหาเคยะมองใบหน้านั้นจนพอใจก่อนก้มลงไปมองคนที่ยังลุกไม่ขึ้นจากพื้น “มาหาคู่หมั้นและพบว่าเขามางานนี้เท่านั้น”
ใช่แล้วเขาก็แค่เอาซุปมะเขือเทศมาส่งเท่านั้น แต่ไม่พบคู่หมั้นตัวเองไม่พอยังพบว่าอีกฝ่ายหนีมางานเลี้ยงกับพี่ชาย เขาไม่ได้อยากตามไปหรอกก็แค่บังเอิญคิดว่าไปเยี่ยมดยุกคามิลนิดหน่อยจะเป็ไรไปเลยใช้ให้คนสนิทหาบัตรเชิญอย่างเร่งด้วยเสียแต่ตอนที่เข้ามากลับเจอเื่เสียนี่
และที่สำคัญ...ดิลุคหันหลับไปมองคู่หมั้นจอมปลอมของตนเองใบหน้าดูดีนั้นถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาั์ตาสวยเด่นเป็ประกายเรือนร่างเย้ายวนอยู่ในชุดราตรีรุ่มร่าม ...
สวย..เขารู้แต่แรกแล้วว่าเคย่านั้นรูปงามแต่เพิ่งจะมาคิดอย่างจริงจังในงานเลี้ยงเ้าแมวเหมียวสีครามที่กำลังควงแขนคนอื่นนั้นพาให้เขารู้สึกไม่พอใจ
หงุดหงิดและโมโห
“ชิ” ดยุกผู้น่าเกรงขามในากลับเดาะลิ้นในยามเช่นนี้ที่นี่ไม่มีคู่ต่อสู้ที่ทัดเทียมและอันตรายเพียงแต่เขากลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก
โมโหมาก..ทำไมกันนะ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านที่ไม่ได้อยู่ในสนามรบ
“เคยะ!” เสียงทุ้มดังมาแต่ไกลมือขาวซีดถือดาบเล่มหนึ่งบุคคลแม้แต่ดยุกสีเืยังต้องสถบอีกครั้ง เพราะมันเป็คู่ต่อสู้ที่น่ากลัว
เมื่อครู่นี้บารอนอัลเบอริชเรียกน้องชายตัวว่า’ เคยะ’ ใช่หรือไม่? เป็ ‘เคยะ’ ไม่ใช่ ‘เคย่า’
“พี่!” เคยะแทบร้องไห้เ้าตัวเหมือนได้เกาะฟางเส้นสุดท้ายมือปัดป่ายแต่ไม่สามารถขยับตัวได้ ดูเหมือนนิ้วที่จับแขนจะล็อกเอาไว้จนได้แต่มองหน้าคนจับ “ทำไมถึงได้มากับท่านดยุกได้ละ!”
“กำลังเสริมมาช้าพี่เจอเข้ากับท่านดยุกพอดีเลยบุกเข้ามาเพียงสองคน”
คำตอบเรียบง่ายพาให้เคยะกระอั่ก จริงอยู่ดิลุคเป็ถึงวีรบุรุษพี่เดนสเลฟจะพึ่งพาก็มิแปลก ...เสียแต่เคยะอดคิดไม่ได้ว่าฝีมือดาบของพี่ชายนั้นดีหรือไม่เพราะเดนสเลฟในเกมเป็เพียงตัวประกอบ
“ข้าจะกลับเื่เก็บกวาดเ้าคงทำได้” ดิลุคมองดูบารอนตรงหน้าเื่การค้าทาสครั้งนี้สมควรเป็ผลงานของบารอนอัลเบอริช อีกอย่างเขามีธุระต้องจัดการเ้าตัวบีบต้นขาของคู่หมั้นที่อุ้มแน่นจนเ้าแมวเหมียวสะดุ้ง
“เคยะ?”
“ข้าจะ...” เคยะไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงััได้ว่าดิลุคกำลังโมโหเขาอยู่ โมโหเื่อะไรกัน หรือเพราะคิดเขามางานเลี้ยงเพราะจะหนี อย่างไรเสียข้อมูลของดิลุคที่เคยะรู้จากเกมนั้นมีน้อยมาก รู้เพียงแต่อีกฝ่ายเคยเป็วีรบุรุษในาแย่งดินแดนและเป็ผู้ที่ฆ่าเคย่าเท่านั้นเอง ในเกมนั้นตัวละครที่จีบไม่ได้จะมีข้อมูลน้อยมาก
ั์ตาสวยกวาดตามองเสี้ยวหน้าของดิลุค อีกฝ่ายนั้นรูปงามทว่าดวงตาเปล่งปลั่งที่ราวกับจะสะท้อนแสงมันเป็สีเืที่เข้มข้นไม่ใช่มะเขือเทศเหมือนอย่างเคย ทั่วทั้งร่างนั้นแผ่กลิ่นกายของสัตว์ป่าที่กำลังโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างชัดเจน มันเป็บรรยากาศที่เหยื่ออย่างเคยะได้แต่ตัวสั่นอยู่บนกรงขัง
“ข้าจะพาคู่หมั้นของข้ากลับบ้าน” มือที่จับต้นขานั้นบีบแน่จนเ้าแมวเหมียวสะดุ้งตัวสั่น “หวังว่าท่านจะไม่ขวาง”
“ข้าไม่ได้ถามเ้าแต่กำลังถามเคยะต่างหาก...”
“ข้าจะกลับไปกับคู่หมั้น” เมื่อได้มองหน้าตาของเดนสเลฟเคยะก็ตัดสินใจได้ นี่คือครอบครัวแรกของเขาในโลกใบนี้ อีกฝ่ายปกป้องอย่างไร้เงื่อนไขดังนั้นเคยะเองก็ไม่อยากดึงสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวเข้าสู่วังวนของา นี่เป็าของเขาและดิลุคเท่านั้น เขาดึงรั้งสร้อยคอที่เปรียบดั่งเครื่องบันทึกภาพออกจากลำคอของตนเองโยนให้กับเดนสเลฟ
หวังว่าดิลุคจะไม่ฆ่าเขาในคืนนี้
“เช่นนั้นข้าจะเก็บกวาดสิ่งเหล่านี้เอง “เคยะมองใบหน้าแย้มยิ้มของผู้เป็พี่ชายข้ามไหล่มันใช้เวลาไม่นานนักกับการถูกจับโยนขึ้นรถม้าและมาถึงคฤหาส์สวยหลังนั้น
เ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินคาดหวังจะได้พบกับอเดลีนหรือเอลเซอร์เพราะมันน่าอึดอัดมากเพียงแต่เมื่อรถม้าอยุดเขาก็ถูกอุ้มรู้ตัวอีกทีก็ถูกปล่อยลงบนเตียงกว้างห้องของดิลุค มันเป็ห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแตกต่างจากห้องของเคยะมากนักเพียงแต่พวกเขาไม่ค่อยได้ใช้ห้องนี้กันมานานแล้วเพราะอีกฝ่ายชอบมานอนที่ห้องเขา
“ข้าจะให้โอกาสเ้า...” แม้แต่เสียงที่ลอดออกมาจากลำคอก็พาให้เคยะหวาดกลัว เขาทำตาตื่นในึกถึงพลังของตนเองและเลือกที่จะโกหก
“ข้าก็แค่อยากช่วยท่านพี่หาผลงาน” การเป็แฟนเช่าต้องรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของผู้เป็แฟนแต่ดิลุคเป็คนค่อนข้างเงียบและอ่านยาก เพียงแค่ตอบไปเท่านั้นเขาก็ถูกกักขังอยู่ภายใต้เรือนร่างแกร่งแม้ใบหน้านั้นจะดูดีแต่เคยะบอกเลยว่าไม่อยากมองดิลุคในอารมณ์เช่นนี้
“เ้าคงคุ้นเคยกับเื่เช่นนี้สินะ” สิ้นเสียงเคยะก็ถูกจูบเพียงแต่เป็จูบที่ป่าเถื่อน สิ่งนั้นไม่ได้หวานหอมหรือนุ่มละมุนมีเพียงแต่การตักตวงจากคู่ของตนเองเพราะมันน่ากลัวมากเขาถึงได้ขัดขืน แมวเหมียวตัวน้อยดิ้นรนอ้าปากงับอีกฝ่ายราวกับเพื่อเตือนสติ มันได้จังหวะเพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายชะงักก่อนจะหันหลังคลานเพียงแต่เหยื่อตัวน้อยมีหรือจะรอดจากเงื้อมมือของนักล่า
“เดี๋ยว...” เคยะหน้าจมฟูกในยามที่ถูกคว้าที่ข้อเท้าเขาถุกกระชากลากกลับไป มือที่รวบข้อเท้านั้นลงน้ำหนักจนต้องนิ่วหน้ามันเจ็บ
น่ากลัว...
“อ๊ะ?” ข้อแขนถูกรั้งไปด้านหลังดิลุคเพียงแค่ใช้มือข้างเดียวก็รวบข้อมือเขาไว้ได้ทั้งสองข้าง เคยะไม่ได้อ่อนต่อโลกหรือใสซื่อเขารู้จักสถานการณ์แบบนี้เพียงแค่เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดกับตัวเองเท่านั้น ร่างเพรียวพยายามดิ้นเพียงแต่มันราวกับการเอาไม้ซีดไปงัดไม้ซุงอีกฝ่ายแทบไม่ขยับเขยื้อเลยแม้แต่นิดเดียว
เคยะได้ยินเสียงเสื้อผ้าถูกร่นลงไปเขากรีดร้องในยามที่ถูกดันขึ้นดิ้นขลุกขลักก่อนจะถูกต่อยที่ท้องมันเจ็บจนจุกไปพักหนึ่ง
กลัว...
น่ากลัว...
เขาไม่เคยทำถึงขั้นสุดท้ายกับใครไม่ใช่เพราะรักษามันไว้ให้กับคนรัก เคยะไม่ได้เชื่อในพรหมลิขิตหรือความรักหวือหวาเขาแค่คิดว่าการมีเซ็กส์มันต้องได้รับความสมยอมจากทั้งสองฝั่ง แม้จะเป็กิจกรรมที่เกิดจากความ้าพื้นฐานของมนุษย์แต่พวกเขาควรจะตกลงกันทั้งสองฝ่ายแต่ว่าตอนนี้เขากลับถูกอีกฝ่ายดึงดันอยู่ฝ่ายเดียว
เจ็บใจ...
ปลายนิ้วดิ้นเพื่อให้หลุดจากการจับกุมเขาเจ็บและจุกที่ท้องมันพาให้ตัวชาแต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ ...อ้อนี่คือความรู้สึกที่พวกเธอพูดสินะ บางครั้งบางคราแฟนเช่าสาวๆของเขาก็เคยบอกเล่าประสบการณ์ในยามนั้นเขาได้แต่ปลอบใจกลับไป
ความเ็ป เจ็บใจ หวาดกลัวและที่สำคัญกว่านั้นคือการถูกทรยศจากคนที่พวกเธอเชื่อใจ
“อึ่ก!” เขากรีดร้องในยามที่ััได้ถึงบางสิ่งที่แทรกเข้ามาสะโพกถูกจับให้ยกขึ้นมันมีความใหญ่โตเสียดสีเข้ามาในผนังอ่อนบาง เพราะมันใหญ่โตเกินกว่าที่จะรับได้พาให้มันฉีดขาดจนเจ็บ เคยะได้กลิ่นคาวเืเขาดิ้นสุดแรงก่อนจะถูกกระแทกเข้าไปดูเหมือนสิ่งนั้นพยายามยัดเยียดเข้ามาในร่างกายเขา ความรู้สึกเ็ปผสมผสานไปกับความจุกทำให้เขาอ้าปากหอบหายใจ ปล่อยให้หยาดน้ำตาชุ่มฟูกนุ่ม
“อึ่ก...ฮื..อ” เ้าแมวสีน้ำเงินทำได้แค่ตัวสั่นครวนครางมันรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังฆ่าเขาด้วยวิธีที่เคยะเกลียดที่สุด
ฆ่าศักดิ์ศรีของเขา
การร่วมรักที่ไม่ได้ทำการตกลงก่อนมันก็แค่การข่มแหงเอาฝ่ายเดียว ...ถึงมันจะเป็ครั้งแรกแต่สิ่งนั้นเจ็บกว่าที่คิด เพียงแต่มันยังเข้าไปไม่สุดเคยะพอคิดว่ามันจะต้องเข้าไปอีกก็พาให้เขาตัวสั่น
เจ็บ ...กลัว...แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือเจ็บใจ
“เื?” ดยุกสีเืไม่ได้ชะงักเมื่อได้กลิ่นเืเขาคุ้นชินกับมันจนหลงลืมตน เพียงแต่ที่เขาชะงักเพราะเสียงร้องไห้ท่ามกลางสมรภูมิมีเพียงแต่คนอ้อนวอนร้องขอชีวิตเพียงแต่คนที่กัดฟันแล้วร่ำไห้นั้นมีไม่มากนัก พอได้สติเมื่อก้นมองกลับต้องเผลอปล่อยมือเสียแต่ภายใต้ร่างนั้นไม่คิดจะขัดขืนอีกต่อไปแล้ว “ครั้งแรก?”
เ้าแมวตัวน้อยนั้นมีผิวสีน้ำผึ้งเรียวขาของมันเต็มไปด้วยเืมันตัวสั่นนอนหมอบอยู่บนฟูกสิ่งนั้นพาให้ดิลุคกลั้นหายใจ เขามีนิสัยเสียอยู่อย่างตอนที่โมโหมากมักจะคุมอารมณ์ไม่อยู่
เพียงแต่ทำไมเขาถึงได้โมโหขนาดนี้กันเล่า...
"ครั้งแรก แล้วทำไมถึงเพิ่งบอกกันเล่า!" อีกฝ่ายดูหัวเสียมากเคยะที่นอนหมอบได้แต่งักเรี่ยวแรงสุดท้ายขึ้นมา ร่างกายกระตุกในยามที่อีกฝ่ายถอนตัวเขาเป็ผู้ชายรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังไม่เสร็จทั้งที่อารมณ์ขึ้น
“เหอะ...อย่าให้ฉันต้องสอนสุขศึกษานาย!” คนที่หลงมาในโลกนี้โกรธจนลืมตัวเช่นกัน เขาเผลอใช้ภาษาโลกตัวเองด่ากราดอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้หน้า ถึงต่อให้ถูกฆ่าเขาก็ไม่สนแล้วร่างทั้งร่างเจ็บจนขยับไม่ได้ “อย่าประสาทหน่อยเลยไอ้คุณหนูต่อให้ไม่ใช่ครั้งแรกเล่นเสียบเข้ามาใครก็เือาบกันหมดนั่นละต่อให้กระปู๋นายอันเท่านิ้วก็ตาม หูรูดขยายได้แต่ไม่ใช่จะขยายพร้อมทันทีนะเฟ่ยมันต้องเตรียมการก่อนแม้แต่คนที่ไม่เคยอย่างฉันยังรู้เลย! นี่คิดว่ามันขยายเข้าออกได้ตามใจหรือไงประสาท!”
มันเจ็บมากเจ็บจนด่าทั้งที่น้ำตาไหลมือสองข้างเป็อิสระแล้วมันทอดทิ้งร่องรอยเป็จ้ำสีแดงเอาไว้บนข้อแขน
“นี่คือครั้งแรกของฉันนะ ...ครั้งแรกกับประสบการณ์น่ากลัว ฮึก” แมวน้ำเงินบ่นไม่หยุดมันเจ็บจนขยับตัวไม่ได้ได้แต่ร้องสะอื้นไห้ทำเอาดิลุคมือไม้อ่อน
ดิลุค แรควินเดอร์เป็ทหารเขาไม่เคยอ่อนข้อให้คนสักเท่าไรแต่รู้สึกอ่อนอกอ่อนใจกับเ้าแมวเหมียวตลอดและที่สำคัญครานี้เขาเป็ฝ่ายผิด มือแตะต้องยังเรียวขาที่มีเืก่อนจะถอนหายใจ
“ข้าขอโทษ”
“ไม่ยกโทษให้ ..ออกไป...” เคยะที่ตอนแรกหวาดกลัวว่าจะถูกทำต่อหรือไม่พอได้ยินน้ำเสียงอ่อนจากด้านหลังก็รู้สึกโล่งอก คนผู้นั้นกลับมาเป็ดยุกที่เขารู้จักแล้ว
ดิลุคกลัวแมวเหมียวที่ตนเองเลี้ยงดูจะหวาดกลัวเขาส่งเสียงเรียกเบาๆให้มันรู้ตัวก่อนจะค่อยๆแตะยังส่วนไม่สำคัญ เช่นนิ้วมือ ข้อแขนทว่าเขากลับถูกสะบัดมือออก จึงเปลี่ยนไปลูบใบหน้ามอบจูบที่เคยะชอบ ชายหนุ่มออกไปนอกห้องพาให้เคยะโล่งอกได้ครู่เดียวก่อนกลับมาพร้อมอ่างน้ำกับผ้าขนหนูนั่งลงข้างเ้าแมวที่ขยับตัวไม่ได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วห่อแมวสีน้ำเงินด้วยผ้าห่มหนา เคยะเหนื่อยและเจ็บเกินกว่าจะต่อว่าอะไรเขาปล่อยให้ดิลุคจูบที่หัวของเขาซ้ำไปมาั์ตาสวยปรือลงเมื่อโล่งอกความง่วงงุงก็เข้าแทนที่
วันนี้เขาเจออะไรมากมายเหลือเกิน ....เคยะนึกโมโหดิลุคแต่มันก็เป็ความรู้สึกชั่ววูบชายหนุ่มกัดริมฝีปากเมื่อคิดได้ว่าตัวเองเสียใจที่ดิลุคหักหาญน้ำใจตนเองมากกว่าโกรธ
ทำไมกันละ สถานะของพวกเขาเป็แค่นักฆ่ากับเหยื่อเท่านั้น นี่เขาประสาทไปแล้วใช่ไหมที่เหยื่อจะเกิดไว้วางใจนักล่า
“นอนเถอะ ...ไม่เป็ไรแล้ว” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนดังขึ้นดิลุคตบผ้าห่มบนตัวเ้าแมวที่ถูกม้วนหนาจนเหมือนรังไหม
“...” เคยะเหนื่อยเกินกว่าจะอ้าปากเขาปรือตาลงปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นบนพวงแก้ม ...ช่างเถอะต่อให้โลกใบนี้ถล่มลงสถานะของพวกเขาก็คงไม่เปลี่ยนแปลงดังนั้นหัวใจของเขาที่กำลังเ็ปที่ถูกอีกฝ่ายข่มแหงคงจะเกิดจากอ่อนล้าของร่างกายเท่านั้น
******************
อาจไม่ใช่ฉากเรทเพราะแทบไม่ได้มีเรทเลย ไม่ได้หักหลังนักอ่านเพราะนักเขียนก็อยากเยนุ้งเคแต่เื่อะไรจะให้เข้ามะเขือเทศได้ลุกเราง่ายๆต้องให้ลูกยอมก่อนสิเฟ่ย
1K
