หลังจากนั้นจุนเสี่ยวเหยา ก็พาจุนหลิงหลง และจุนจ้านเถียนกลับไปที่ราชวังเทียนตี้
ส่วนลูกหลานคนอื่นๆ ของตระกูลจุนในสนามศิลปะการต่อสู้ พวกเขามองดูเขาจากไปด้วยความอิจฉาและเกรงกลัว
หากการแสดงของจุนเสี่ยวเหยาไม่ดี ทุกคนจะมีคำพูดเล็กน้อยอยู่ในใจ
แต่ตอนนี้ การแสดงของจุนเสี่ยวเหยา เอาชนะทุกคนได้อย่างสมบูรณ์
เ้าไม่เห็นหรือว่าแม้แต่จุนหลิงหลง ก็เต็มใจที่จะเป็สาวใช้ของจุนเสี่ยวเหยา?
“เ้าว่าจุนเจี้ยนๆจะหาทางดึงกลับมาไหม” ชายหนุ่มจากตระกูลจุน ถามด้วยความสนใจ
“ไม่ ตราบใดที่จุนเจี้ยนไม่บรรลุวิถีแห่งดาบ เขาก็ไม่ควรยั่วยุบุตรของพระเ้า” คนอื่นๆ ส่ายหัว
ทุกคนรู้ดีว่าจุนเสี่ยวเหยาได้รับการยกย่องอย่างสูงจากบรรพบุรุษสิบแปด มีอนาคตที่สดใส และถูกกำหนดให้เป็เสาหลักของตระกูลจุนในอนาคต
หากจุนเจี้ยนไปรุกราน จุนเสี่ยวเหยา เพราะหลานชิงหยา เขาคงจะปวดหัวอย่างแน่นอน
สำหรับตัวของจุนเสี่ยวเหยา เขาไม่ได้คำนึงถึงเื่ของปรมาจารย์ดาบรุ่นเยาว์จุนเจี้ยนเลย
ถ้าเขามาเพื่อหลานชิงหยา จุนเสี่ยวเหยายินดีที่จะต่อสู้กับเขา
“ที่นี่คือวังเทียนตี้หรือ?”
จุนหลิงหลงมองไปยังพระราชวังอันงดงามเบื้องหน้านาง และการแสดงออกของนางก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
แม้ว่าสถานะของเธอจะสูง แต่เธอก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าสู่วังจักรพรรดิ์
“ตามสบาย อย่าได้ประหม่า” จุนเสี่ยวเหยาโบกมือ
“ขอบคุณนายท่าน” จุนหลิงหลงโค้งคำนับให้จุนเสี่ยวเหยาและยิ้มอย่างอ่อนหวาน
“มันยากที่จะให้จุนหลิงหลงยอมรับถ้าเป็คนอื่น แต่ข้ารับเธอมาเป็สาวใช้ได้ พลังและสถานะนี้หรือเปล่า?” จุนเสี่ยวเหยาตกตะลึง
การกลับชาติมาเกิดเป็งานด้านเทคนิคจริงๆ
“ยังไงก็เถอะท่านปู่ ในอนาคตหลิงหลงจะดูแลหลานชายของท่าน ดังนั้นท่านไม่จำเป็ต้องมาทุกวัน” จุนเสี่ยวเหยาหันศีรษะและพูด
“เฮ้ หลานชาย...” จุนจ้านเถียนลูบเคราของเขาและจ้องเขม็ง
กับสาวใช้แสนสวยกลับหันหลังทิ้งปู่ไปใช่ไหม?
อย่างไรก็ตาม จุนเสี่ยวเหยาไม่สามารถเอาชนะจุนจ้านเถียนได้ ยังคงประนีประนอม แต่บางครั้งถ้าเขา้าจะเทศนา เขาก็ยังจะมา
ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า จุนเสี่ยวเหยาได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับการฝึกฝนร่างกายของเหล่าทวยเทพแห่งแดนยมโลก
พลังของเหล่าทวยเทพในการปราบปรามเรือนจำไม่เพียงเกี่ยวกับการปลูกฝังพลังอันยิ่งใหญ่ แต่ยังรวมถึงวิวัฒนาการของวิถีศิลปะการต่อสู้แบบต่างๆ
ตัวอย่างเช่น มันสามารถพัฒนาเป็วิธีการโจมตีที่ทรงพลัง หอกของเทพยมโลก
เพราะรูปปั้นเทพโบราณสามารถปราบปรามนรกที่ไร้ขอบเขต ดูดซับพลังิญญาของนรก และเปลี่ยนให้เป็หอกที่แทงทะลุทุกสิ่ง
นอกจากนี้ยังสามารถพัฒนาวิธีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งได้รับการปกป้องจากเทพใต้พิภพซึ่งไม่สามารถทำลายได้และไม่สามารถทะลวงได้
มันสามารถควบแน่นเป็ปีกของมาร กระพือปีกและบินบนความว่างเปล่าก็เร็วมาก
เมื่อความเข้าใจของจุนเสี่ยวเหยา ลึกซึ้งขึ้น ความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ จะถูกปลดล็อกในภายหลัง
ในท้ายที่สุด เขายังสามารถพัฒนาเป็เทพะที่แท้จริง เรียกประตูนรก และกลุ่มปีศาจที่ไม่มีที่สิ้นสุดออกมาต่อสู้เพื่อจุนเสี่ยวเหยา!
"เทพคนนี้ใช้งานได้ดีมาก" จุนเสี่ยวเหยา เต็มไปด้วยความชื่นชม
แม้ว่าตระกูลจุน จะมีวิธีการปรับแต่งร่างกายขั้นสูงสุดมากมาย แต่ในแง่ของการทำงาน พวกมันยังไม่สมบูรณ์เท่ากับเทพเ้า
“ข้าหวังว่าจะยังคงมีโอกาสลงชื่อเข้าใช้” จุนเสี่ยวเหยา อดใจรอที่จะลงชื่อเข้าใช้อีกครั้ง
ติ๊ง!
ในขณะนี้ ในใจของจุนเสี่ยวเหยา เสียงที่เป็ระบบดังขึ้นอีกครั้ง
"ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน สถานที่เช็คอินใหม่ได้รับการรีเฟรชแล้ว!"
"กรุณาลงชื่อเข้าใช้ที่งานเลี้ยงอายุสิบปี!"
เมื่อจุนเสี่ยวเหยาได้ยินเสียงนี้ เขาก็ประหลาดใจเล็กน้อย: “งานเลี้ยงอายุสิบปี งานเลี้ยงอายุสิบขวบของข้าหรือ?”
เขาได้ยินจุนจ้านเถียนพูดว่าเมื่อเขาอายุได้ 10 ขวบ ตระกูลจุนจะจัดงานเลี้ยงใหญ่อายุ 10 ขวบให้กับเขา
ในเวลานั้น กองกำลังมากมายในดินแดนะ์ ตระกูลโบราณ ตระกูลสูงสุด ฯลฯ จะได้รับเชิญอย่างกว้างขวางให้มาร่วมงานเลี้ยง
แม้แต่หมายเลข 0 ของจุนเสี่ยวเหยา ก็จะมีการประกาศในงานเลี้ยงอายุ 10 ปี
งานเลี้ยงนี้เป็การปรากฏตัวครั้งแรกของ จุนเสี่ยวเหยา ในยุทธภพ
“ดูเหมือนว่าสถานที่และเวลาของการเช็คอินเป็แบบสุ่ม และไม่มีรูปแบบใด ๆ ” จุนเสี่ยวเหยาคิด
แต่นี่ไม่ใช่อะไรเลย เทพและเทพแห่งดินแดนใต้พิภพก็เพียงพอแล้วที่จุนเสี่ยวเหยา ฝึกฝนในตอนนี้
“ข้าตั้งหน้าตั้งตารองานเลี้ยงอายุสิบขวบ...” มุมปากของจุนเสี่ยวเหยาทำให้เกิดรอยยิ้มจางๆ
“ยังไงก็เถอะ ทำไมไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในด้านของจุนเจี้ยนๆมันขี้ขลาดจริงๆเหรอ?”
จุนเสี่ยวเหยาพึมพำอย่างลับๆ และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน.
ในตระกูลจุนมีเกาะแห่งจิติญญาที่ลอยอยู่ในความว่างเปล่า
ลำดับสิบอันดับบุตรแห่ง์ของตระกูล จุน ได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างจากธรรมดาและแต่ละแห่งมีคฤหาสน์อิสระ
หรือวังหรือเกาะของพระเ้าหรือสรวง์
นี้เป็ลำดับที่สิบของตระกูลจุน ซึ่งเป็คฤหาสน์ของจุนเจี้ยนๆ
เหนือคฤหาสน์ มียอดเขาราวกับดาบยาวสอดเข้าไปในท้องฟ้า ปลดปล่อยพลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวออกมาราวกับพลังแห่ง์!
ที่เชิงเขา หลานชิงหยาในชุดสีน้ำเงินรออยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว
“ท่านปรมาจารย์ดาบเจี้ยนยังไม่ออกจากคฤหาสน์หรือ?” การแสดงออกของหลานชิงหยาเผยให้เห็นถึงความวิตกกังวล ความคับข้องใจ และไม่เต็มใจ
ยิ่งเธอจำสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามประลองได้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองและโกรธมากขึ้นเท่านั้น
แต่เธอไม่กล้าสร้างปัญหาให้กับจุนเสี่ยวเหยาและจุนหลิงหลงดังนั้นเธอจึงสามารถพึ่งพาจุนเจี้ยนๆได้เท่านั้น
ในอดีต ทุกครั้งที่มีคนทำให้หลานชิงหยา ขุ่นเคือง ตราบใดที่เขาขอให้จุนเจี้ยนหยิบดาบ คนอื่นก็ต้องขอโทษในที่สุด
ด้วยเหตุนี้เองที่ตัวตนที่เย่อหยิ่งของหลานชิงหยาได้รับการพัฒนา
บูม!
ในขณะนั้น เกิดความผันผวนอย่างใหญ่หลวงจากยอดเขาในทันใด
พายุมานาที่น่าสะพรึงกลัวเคลื่อนผ่านท้องฟ้าและโลกราวกับพายุ
“นายน้อยเจี้ยน เขาบรรลุอีกแล้ว!”
บนคฤหาสน์ ผู้ติดตามของจุนเจี้ยน บางคนตื่นตระหนกและสายตาของพวกเขาทั้งหมดมองไปที่ยอดเขา
ใบหน้าของหลานชิงหยา ขจัดความคับข้องใจออกไปและดูตื่นเต้นมาก
จุนเจี้ยนๆบรรลุและความแข็งแกร่งของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง ซึ่งจะต้องสามารถช่วยเธอระบายความโกรธของเธอได้
ไม่ต้องสอนบทเรียนของจุนเสี่ยวเหยา แต่อย่างน้อยเพื่อสอนจุนหลิงหลงให้ได้รับบทเรียน
บนยอดเขา ชายหนุ่มชุดดำที่มีดาบอยู่บนหลังของเขาก้าวลงมาจากความว่างเปล่า
โดยทั่วไปแล้ว หลังจากที่ไปถึงอาณาจักรทะเลิญญาแล้ว เขาสามารถเดินขึ้นไปในอากาศได้เมื่อไปถึงอาณาจักรวังศักดิ์สิทธิ์
เห็นได้ชัดว่าเยาวชนที่สวมชุดดำนี้เป็เ้าแห่งอาณาจักรวังศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว
เขาอายุประมาณสิบสามหรือสิบสี่ปี มีผมสีดำพลิ้วไหวและรูม่านตาสีดำสนิท
เด็กชายชุดดำคนนี้คือลำดับที่สิบของตระกูลจุน ปรมาจารย์ดาบรุ่นเยาว์จุนเจี้ยน!
มีข่าวลือว่าในวันเกิดของเขา สมาชิกทุกคนในตระกูลจุนที่ถือดาบได้ถอดฝักดาบยาวออกและชี้ไปที่บ้านเกิดของเขา
เขาเกิดมาพร้อมกับจิตใจที่เข้มแข็งและร่างกายดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีวันดับ ซึ่งสามารถบรรจุพลังงานดาบที่ไม่มีที่สิ้นสุดในร่างกายของเขา
เป็เพราะความสามารถประเภทนี้ที่จุนเจี้ยนๆ ได้เติบโตขึ้นอย่างมากและกลายเป็หนึ่งในสิบอันดับแรกของลำดับบุตรแห่ง์
แม้ว่าจะเป็เพียงลำดับที่สิบที่อยู่ด้านล่างสุดของการจัดอันดับ แต่ก็ยังไม่ควรมองข้าม
ต้องรู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะได้รับเอกลักษณ์ของบุตรแห่ง์ในตระกูลจุน ทั้งหมดที่มีพร์จากรุ่นเยาว์หลายพันคน
ไม่ใช่ทุกคนที่เป็เหมือนจุนเสี่ยวเหยา ที่เกิดมาสูงส่งและมีสถานะที่ไม่ธรรมดา
“ชิงหยา เ้ารอข้าอยู่หรือไม่”
จุนเจี้ยนๆร่อนลงมา และกลุ่มผู้ติดตามรอบตัวเขาโค้งคำนับแต่จุนเจี้ยน เพิกเฉยและมองไปที่หลานชิงหยา
“ปรมาจารย์ดาบ!”
หลานชิงหยาหลั่งน้ำตาออกมาเล็กน้อย ด้วยความไม่พอใจ และโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของจุนเจี้ยน
“นังนี่…” ผู้ติดตามคนอื่นๆ สาปแช่งภายในใจด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม
พวกเขายังเป็สาวกของจุนเจี้ยน และพวกเขาก็ไม่ชอบพฤติกรรมของหลานชิงหยา
นางยังกล่าวอีกว่าจุนหลิงหลงเป็คนชั่วร้าย
“เกิดอะไรขึ้น ใครทำให้เ้าไม่มีความสุข” จุนเจี้ยนยิ้มเบาๆ
เขาค่อนข้างชอบหลานชิงหยา และทัศนคติของเขาที่มีต่อเธอนั้นแตกต่างจากผู้ติดตามที่เหลือของเขา
“แบบนี้นี่เอง...” หลานชิงหยาบอกทุกอย่าง
จากนั้นเธอก็จัดการกับความคับข้องใจของเธอเองและร้องไห้ “นายน้อยเจี้ยน ชิงหยาทำทุกอย่างเพื่อท่าน ใครจะคิดว่าจุนเสี่ยวเหยาและจุนหลิงหลง…”
“เ้าบอกว่า...เ้าทำให้จุนเสี่ยวเหยาขุ่นเคือง?”
ผมสีดำปิดตาของจุนเจี้ยน ทำให้ยากต่อการมองเห็นการแสดงออกของเขา
“ใช่ นายน้อยเจี้ยน ท่านต้องหาความยุติธรรมให้ชิงหยา...” หลานชิงหยาพูดอย่างขุ่นเคือง
ตะครุบ!
อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทักทายเธอคือตบดังๆ!
“เ้ากำลังพยายามจะฆ่าข้าหรือ!?”
816
