ดั่งสวรรค์ส่งผมมารักเธอ

        ฉันนอนอยู่เปลผ้าใบ นอนฟังเสียงคลื่นซัดชายฝั่งกำลังคิดอะไรเพลินๆไปเรื่อย แมมโบ้ก็มานอนเปลผ้าใบข้างๆฉัน ฉันแกล้งทำไม่สนใจ เขาก็ดึงหมวกปิดหน้าฉันอยู่ออก

“แมมโบ้ฉันนอนอยู่นะ นายนี่ไม่มีมารยาทเอาซะเลย” เขายิ้มหวานละมุนใส่อีกหืมโชว์หุ่นซิคแพค ขาวๆ สาบานเด็กม.ปลาย เขาเล่นกล้ามกันขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย

“ก็เธอเอาแต่นอนไม่สนใจทั้งๆที่รู้ว่าเรามา รู้ไหมไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเรามาก่อนเลยนะ”

“หรองั้นเราคงเป็๞คนแรกสินะ” ฉันพูดโดยไม่สนใจเขาอีก นอนต่อดีกว่า

            ฉันบิดตัว ลืมตาขึ้นมาแล้วก็เห็นแมมโบ้นอนหลับอยู่ข้างๆในเปลผ้าใบอีกตัว หลับยังหล่ออ่ะ ยอม

“ตื่นแล้วหรอ”

            เหมือนเขารู้ว่าฉันตื่นแล้ว

“อ้าวนึกว่าหลับอยู่”

“หลับนั่นแหละแต่ได้ยินเสียงเธอขยับตัว”

            หูดีจริง

“แมมโบ้ถามจริง ทำไมนายถึงคุยกับฉันล่ะ”

“ไม่บอกได้ไหม”

“คงไม่มีคำตอบสินะ”

            เขาเงียบไปแล้ว คงไม่มีคำตอบจริงๆเขาคงแค่เหงาไม่มีไรทำ คิดจะคุยกับใครก็คุยได้สินะ ช่างเถอะ ยังไง ใจฉันก็แข็งไม่รักใครง่ายๆเด็ดขาดอยู่แล้ว

“ดินสอจะจบม.ปลายแล้ว เรียนต่อที่ไหน คณะอะไร”

“ยังไม่รู้เลยเอาตรงๆเลยนะ ฉันมองไม่เห็นความฝันของตนเองเลย”

“จริงสิตอนนี้ยังพอมีเวลา เดี๋ยวเราช่วยเธอตามหาความฝันเอง”

ฉันหันไปมองเขาเอาอีกแล้ว คำพูดปั่นป่วนใจ เขาจะรู้ไหมนะว่าคำพูดของเขามันปั่นป่วนหัวใจฉันเหลือเกิน

“แมมโบ้ฉันมันคนไม่มีความฝันหรอกนะ แค่พร๼๥๱๱๦์ที่คนส่วนใหญ่มีติดตัว ฉันยังไม่มีเลย”

“ไม่จริงหรอกแค่เธอยังไม่เคยทำมันแค่นั้นเอง”

        เขาพูดอย่างมั่นใจ ฉันไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้สมองว่างเปล่าไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว

“ดินสอเธอรู้อะไรไหม ทำไมเธอถึงเกิดมา”

“อืมไม่รู้เลย”

“คนเราเกิดมาเพื่อความสุข”

“ความสุข?”

“ใช่ความสุข”

“ก็คงจริง”

“เธอรู้ไหมว่าพวกเราโชคดีขนาดไหนที่มีเวลาหาสิ่งที่รัก คนบางคน สนใจแค่ว่าได้เงินถึงจะทำ แต่ไม่มีความสุขงานนั้นก็กลายเป็๞ฝันร้าย ในเ๹ื่๪๫จริงของพวกเขา แต่ถ้าเราได้ทำสิ่งที่รักแล้วได้ค่าตอบแทนเป็๞เงิน จะมีความสุขขนาดไหน จริงไหม?”

“อืมจริงด้วยเนอะ นายถึงอยากให้ฉันหาความฝันใช่ไหม”

“ใช่แต่ความฝันนั้นต้องมีความสุขระหว่างทางนะ ปลายทางคือผลพลอยได้เท่านั้น เอาง่ายๆแค่ได้ทำก็มีความสุขแล้ว”

“นายคิดได้ไงเนี่ย”

“ไม่ได้คิดหรอกแต่ได้อะไรดีๆมาจากการทำงานและหาความรู้สม่ำเสมอน่ะ เธอลองทำตามที่เราบอกนะ”

“อืม”

            ฉันรับคำเขินๆ คนแบบนี้สิเนอะที่เหมาะจะเป็๞พ่อของลูกดูมีความคิดแต่ๆ ใจแข็งไว้ ดูๆไปก่อน คนเราดูแค่นี้ไม่พอหรอก

“พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้วยังมีอะไรที่อยากทำที่นี่อีกไหม”

        ฉันคิดอยากทำงั้นหรอ

“อยากกินกุ้งเผาตัวโตๆกุ้ง หอย ปู ปลา อาหารทะเล จัดเต็มเลย แล้วก็กินริมทะเลด้วยนะ”

“เรามีร้านหนึ่งที่อร่อยเธอหน้าจะชอบนะ”

“อืมเดี๋ยวเราขอกลับไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวเจอกันล็อบบี้โรงแรมนะ”

“ได้สิเดี๋ยวเจอกัน”

“ฝากนายบอกเพื่อนๆในไลน์กลุ่มด้วยนะว่ากินที่ไหน”

“ครับผม”

        เมื่อถึงเวลาที่นัดไว้ ณ ร้านอาหารทะเลบุฟเฟ่

“หืมจัดเต็มสุดๆเลยอ่ะ”

        ยัยฟ้ากับยัยดาว ดูจะตื่นเต้นสุดๆกับอาหารมื้อนี้ที่สุดแล้วปกติทุกคนจะกินอาหารกันอย่างเรียบง่าย แค่อาหารตามสั่งเท่านั้น  

“พรุ่งนี้จะได้กลับบ้านแล้วนะต้องจัดเต็มกันหน่อยสิ” เก้าเพื่อนบ้านยัยเพรฟเอ่ยขึ้น

“มาๆพวกเรากินให้อิ่มเอาให้คุ้มกันเลยนะ กิน”

            แล้วทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตากินแบบจัดเต็มกันไปสุดๆไปเลยแมมโบ้มองฉัน ฉันจึงยิ้มให้แล้วเขาก็ยิ้มตอบ เพรฟสะกิดฉัน ทำสีหน้าประมาณว่ารู้นะยัยเพื่อนคนนี้นี่แสบสุด

            บรรยากาศเป็๞ไปด้วยดีก็กินกันไปแต่ก็ดันบังเอิญไปเห็นคนๆหนึ่งเข้าพอดี ดนันธ์ เขามากับแฟนใหม่และเพื่อนๆหลายคนเพิ่งจะมานั่งโต๊ะข้างๆฉันนี่แหละ เขายังไม่เห็นฉัน ฉันจึงก้มหน้าก้มตากิน หลบบ้างอะไรบ้าง น่าโมโห ทำไมต้องบังเอิญขนาดนี้ด้วยนะ บ้าจริง

            ฉันได้ยินเสียงของแฟนใหม่นางบอกให้แกะกุ้งให้นางโอ๊ยขำ คบกับฉัน ฉันแกะกุ้งให้ คบกับนางก็เป็๲คนแกะเองสินะ สมจ้า

“แมมโบ้เดี๋ยวเราแกะกุ้งให้”

            อยู่ๆฉันก็อยากแกะกุ้งให้แมมโม้ขึ้นมาไม่รู้เพราะอะไร เหมือนกัน ฉันตั้งใจแกะกุ้งให้เขาส่วนเขาเอาแต่ยิ้มเพื่อนก็แซวใหญ่ เขายิ้มกุ้งขึ้นมาแกะบ้าง แล้ววางใส่จานให้ฉัน

“ดินสอกินบ้างสิเดี๋ยวเราแกะให้บ้าง”

            หืม หัวใจพองโต น่ารักที่สุดฉันยิ้มให้เขา รอยยิ้มนี้ฉันรู้ว่าส่งให้เขาไปมันช่างหวานมาก และฉันก็น่ารักมากด้วย

        ฉันทำผมมัดรวบ ดัดลอน ผมสีน้ำตาลเบาๆดูยุ่งหน่อยๆ ตามสไตล์ ใบหน้าฉันตอนนี้คือ ใสมาก ครีมหมอที่ให้ฉันไปวันนั้นใช้แล้วคือเด็ดสุดสิวสักนิดคือไม่มี ผิวขาวอมชมพู โอโมสุดๆ บวกกับหุ่นสวยๆ กระทัดรัด ฉันอาจจะไม่สูงมากใส่เสื้อสายเดี่ยวลายสก๊อตสีชมพู สายหนา ไม่บาง ตัดกับกระโปรงสีขาว รองเท้าส้นสูงเล็กน้อยสีดำแต่โดยรวมแล้วน่ารักสุดๆไปเลยล่ะ งือ^^ ฉันหลงตัวเองเนอะอิอิ

        เหมือนดนันธ์จะเห็นฉันแล้วสินะ เขามองฉันด้วยสีหน้าและท่าทางที่๻๠ใ๽คงไม่คิดว่าจะได้เจอฉันที่นี่ แต่แล้วเขาก็รีบหันไปสนใจคนตรงหน้า ไม่สนใจฉันอีกเลย