ARC I: Sand and Grass
บทที่ 7: Oasis
ณ Oasis แห่งหนึ่งในทะเลทราย Ash Desert ไม่ไกลจากชายแดนของทะเลทรายและป่า Elder Woods ลมอันแสนเย็นเยือกพัดผ่านแรงพอที่จะให้ พงหญ้าสูง และต้นปาล์มหลายๆต้น รอบๆ Oasis แห่งนี้ไหวเอนเป็จังหวะ
แสงจากกองไฟ และเปลวเพลิงที่เผาไหม้ พลางให้ได้ยินเสียงฟืนที่ปะทะแ่ๆ
หญิงสาวผิวขาวซีด พร้อมผมสีดำเข้ม ยาวสลวย ใต้ผ้าคลุมสีม่วงผืนใหญ่ ประดับลวดลายเฉพาะของเผ่าเอลฟ์โบราณ ใบหูของเธอยาวเรียว โผล่ออกด้านข้างจนผ้าคลุมไม่อาจปิดบังไว้ได้ ภายใต้เสื้อคลุมเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมอ่อน และกางเกงสีดำ พร้อมรองเท้าแบบชาวทะเลทราย
พึ่บ!
เสียงดังขึ้นเบาๆ บริเวณโต๊ะทำงานของชายร่างเตี้ย หัวโล้น สวมแว่นตาป้องกัน ใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับว่าผ่านเื่ราวชีวิตมาแล้วหลายทศวรรษ หนวดเครายาวรุงรัง หนาและหยาบ พร้อมควันที่พวยพุ่งออกมาตรงเบื้องหน้าของเขา กับรอยไหม้รอยล่าสุด บนเสื้อหนังกันเปื้อนของช่างตีเหล็กตัวเก่าที่ผ่านร่องรอยของการใช้งานมาหลายแรมปี ความสูงของเขาเมื่อยืนขึ้นแล้วจะอยู่ประมาณเอวของหญิงสาวในชุดผ้าคลุม
"ข้าบอกเ้าแล้วว่าต้องควบคุมพลังเวทให้เสถียรก่อนการบรรจุ"
หญิงสาวใต้ผ้าคลุม พูดขึ้น พลางลุกขึ้นยืนดูสิ่งที่ะเิไปเมื่อครู่ และเธอกระซิบชายร่างเตี้ยอีกครั้งว่า
"Bromm วงเวทของข้าเตือนว่ามีคนบุกรุก...หนึ่ง...ไม่สิ...สอง... เ้าตามน้ำข้าไปก่อน"
เธอกล่าวจบแล้วจิบชาในมือเบาๆ
"ก็ถ้าเ้าช่วยข้าบรรจุพลังเวท มันคงไม่ะเิใส่หน้าข้าแบบนี้ ยัยแ..."
เกิดการโต้เถียงกันขึ้นระหว่างหญิงสาวในผ้าคลุม และชายร่างเตี้ย จนกระทั่งเธอพูดขึ้นมาพร้อมหันหลังกลับไปมองในความมืด บริเวณพงหญ้า ที่เงาของต้นปาล์มทอดผ่าน
"พวกเ้าแสดงตัวออกมาได้แล้ว ข้ารับรู้ได้ั้แ่เ้าผูกม้าแล้ว...ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องซ่อนอีก"
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น พร้อมรวบรวมพลังเวทสีดำไว้ที่มือข้างหนึ่ง ในขณะที่ชายรางเตี้ย จ่ออาวุธบางอย่างไปในทิศทางเดียวกัน
ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน ในชุดเกราะหนังเบาปิดไหล่สองข้าง ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตเก่าๆสีเบจ พร้อมผ้าคลุมขาดๆที่ผ่านลมทะเลทรายมาหลายปี เขาถือดาบชี้มาทางพวกเธอ ด้านหลังของเขาปรากฏเป็เด็กสาวผมยาวประบ่า สีน้ำตาลอ่อนเป็ประกาย หวีเป็ทรงสะอาดสะอ้าน ในชุดเดรสเก่าๆ สีน้ำตาลเข้ม จากที่หญิงสาวในชุดผ้าคลุมมองเห็น แววตาของเด็กสาวเมื่อสะท้อนกับแสงของกองเพลิง มันส่องประกายอบอุ่นอย่างประหลาด
"พวกเ้า้าสิ่งใด...."
หญิงสาวในชุดผ้าคลุมถามออกมา ด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง และจริงจัง
ชายหนุ่มนิ่งไปพักหนึ่ง ดาบในมือยังคงชี้มาที่เธอ
"ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าใคร…แต่ข้าจะไม่ยอมเสียเขาไป"
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง แต่แฝงไปด้วยความกังวล
"อันดับแรกเ้าเป็ฝ่ายบุกรุก และ...สองเ้าชักดาบชี้หน้ามาทางข้า"
เธอสวนกลับทันควัน ด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและนิ่ง จากนั้นจึงว่าต่อ
"การกระทำของเ้ามันช่าง...ไร้ซึ่งมารยาท...และทำไมข้าต้องช่วยเ้า...หืมมม"
เธอพูดขึ้นพลางเทศนาสั่งสอน พร้อมใช้สายตาที่ดูเยือกเย็นจ้องมองมาที่เขา
"หากเ้าคิดว่าข้าชักดาบเพราะอยากฆ่า…เ้าคิดผิด"
"มันเป็สิ่งสิ่งเดียวที่ทำให้ข้าไม่ถอยหนี"
เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่กังวล และบรรยากาศโดยรอบเริ่มตึงเครียดหนักขึ้นยิ่งกว่าเดิม
เด็กสาวด้านหลังโผล่หน้าออกมามองหญิงสาวในผ้าคลุม ด้วยสายตาที่ใสซื่อ
"พี่ Edrin หนูคิดว่าพี่ควรเก็บดาบ..."
"หลบอยู่หลังข้า Liora ตอนนี้ยังไม่ปลอดภัย"
หญิงสาวในผ้าคลุมสังเกตเห็นว่าเด็กสาวตัวน้อย กำลังมองมาที่เธอ นางจึงพูดขึ้นว่า
"ข้าคิดว่าแม่หนูน้อยพูดถูก...เ้าควรลดดาบลงเสีย"
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุขุม และใจเย็น
ชายหนุ่มยืนนิ่ง ด้วยท่าทีที่เริ่มลงเล มือของเขาค่อยๆลดดาบลงทีละนิด
"Aelthara ข้า..."
ชายร่างเตี้ย กล่าวพลางทำท่าทำทางราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังคาค้างอยู่ด้านในโพรงจมูก
"เงียบก่อน...Bromm ไม่ใช่ตอนนี้"
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ยังจ้องมองไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่คลาดสายตา
"ข้า...ไม่...ไหว...แ..ล..ฮัดดเช้ย!!"
ปึง!!
เสียงจามดังลั่นจนชายร่างเตี้ย ซึ่งทำให้เขาเผลอกดกลไกอาวุธ ยิงอัดกระแทกพื้นดังสนั่น จนทรายใกล้ๆเท้าของะเิฟุ้งทั่วบริเวณ
ในเวลาเดียวกันนั้น ชายหนุ่มก้าวมาข้างหน้าเพื่อบังเด็กสาวจากสิ่งที่อาจเกิดอันตราย เด็กสาวสะดุ้งใเพียงเล็กน้อยจากเสียงที่ดังขึ้น
ในความชุลมุนนี้เองเขาตัดสินใจยกดาบขึ้นเตรียมเข้าจู่โจมตามสัญชาตญาณ
หญิงสาวในผ้าคลุมเองก็ไม่ได้ละสายตาจากเขาเช่นกัน เธอเตรียมพร้อมยิงเวทสีดำในมือออกไปทุกเมื่อ เพื่อป้องกันตัว
และเสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งก็ะโดังขึ้นมา ท่ามกลางความชุลมุนนี้
"พอได้แล้ว พี่ Edrin!"
ชายหนุ่มชะงัก พร้อมหยุดดาบในมือทันที ในขณะที่หญิงสาวในผ้าคลุมก็ยั้งมือไว้ และคลายพลังเวทลงช้าๆ
เด็กสาวก้าวออกมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม
เธอเดินช้าๆ ตรงเข้าไปหาหญิงสาวในผ้าคลุม จากนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
"หนูขอโทษแทนพี่ Edrin ด้วยนะคะ...ได้โปรดช่วยลุง Rowan ด้วย...เขากำลังจะไม่หายใจ..."
เด็กสาวตัวน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม และจริงใจ
ทันทีที่หญิงสาวในผ้าคลุมเห็นหนูน้อย เธอนิ่งไปครู่หนึ่งและมีทาทีที่อ่อนลง เหมือนตกอยู่ในห้วงความคิด ราวกับว่ากำลังนึกถึงใครบางคนในอดีต
ไม่นานนัก เธอดึงสติกลับมา และถอนหายใจเบาๆหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะตอบเด็กสาวกลับไปว่า
"หนูน้อย...เ้าช่วยพาลุง Rowan ของเ้า มาที่หน่อยสิ...ข้าจะช่วยเขาเอง"
เธอตอบกลับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล และเป็มิตร
"ขอบคุณค่ะ...พี่ Edrin ! พาลุง Rowan มาเร็วค่ะ!"
เธอกล่าวขอบคุณด้วยความดีใจ พร้อมบอกชายหนุ่มให้พาลุง Rowan มาที่แคมป์โดยเร็ว
ชายหนุ่มเก็บดาบ และมีทาทีที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะผิวปากสุดเสียง เพื่อเรียกม้าของเขา
เสียงฝีเท้าของม้า ใกล้เข้ามาโดยเร็ว ปรากฏร่างของชายตัวใหญ่ ที่อยู่กึ่งนั่งกึ่งนอน้าหลังม้า
"Bromm ช่วยจัดเตรียมพื้นที่ให้ที"
หญิงในผ้าคลุมกล่าวกับชายร่างเตี้ย
"แล้วทำไมต้องเป็ข้าล่ะ?"
ชายร่างเตี้ยตอบกลับด้วยความฉงน พร้อมบ่นน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อย
"เร็ว..."
เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง พร้อมสายตาที่ดูจริงจัง
"เฮ้ออ...ก็ได้ๆ รอเดี๋ยว"
ชายร่างเตี้ยได้นำหินเวทก้อนหนึ่งออกมา มันหน้าตาเหมือนก้อนหินธรรมดา ที่สลักอักษรเวทไว้
เขากำมันแน่น พร้อมปาลงบนพื้นทราย จนเกิดเป็ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาเต็มบริเวณโดยรอบ
เมื่อควันเริ่มจางลง จึงเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า ปรากฏเป็ กระโจมสีขาวเรียบๆอีกหนึ่งหลัง ซึ่งภายในมีเตียงนอน สำหรับสามคน และอุปกรณ์ที่จำเป็สำหรับการค้างแรมครบครัน
"เอาล่ะ..ให้เขาเข้ามานอนตรงนี้"
ชายร่างเตี้ยกล่าวกับเด็กสาว พลางชี้ไปที่กระโจมหลังใหม่
"ได้ค่ะ!"
ชายหนุ่มแบกด้วยความทุลักทุเลเล็กน้อย ชายตัวใหญ่ที่สภาพดูไม่ดีนักเข้าไปนอนบนเตียงไม้ที่ปูด้วยหนังสัตว์ ด้านในกระโจม เด็กสาวเดินตามเข้ามาเพื่อดูอาการอย่างไม่ห่าง
หญิงในผ้าคลุม เดินเข้ามาในกระโจม พร้อมบอกให้ทุกคนหลบออกไปด้านข้าง เธอมองไปที่ชายหนุ่มแล้วถามว่า
"เ้าพร้อมที่จะให้ความร่วมมือข้าหรือไม่...?"
เธอถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"ข้าพร้อม...ลงมือเลย"
เขาตอบอย่างไม่ลังเล
"ดี...ต่อจากนี้ห้ามพูด...ห้ามถาม...ข้าจะเริ่มล่ะ"
ทันทีที่เธอกล่าวจบ หญิงสาวในผ้าคลุมก็เริ่มร่ายเวทเป็ภาษาโบราณ ที่ไม่มีใคร ณ ที่นี้รู้จักมัน ไอเวทสีดำทมิฬห่อหุ้มไปทั่วร่างกายของเธอ ราวกับว่ามันเป็อวัยวะหนึ่งของร่างกาย
เธอรวมไอเวทสีดำไว้ที่มือขวา ก่อนจะปล่อยมันพุ่งไปหาชายหนุ่มโดยที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ แม้ในใจจะรู้สึกถึงความอึดอัดอย่างประหลาด
ไอเวทสีดำเริ่มปกคลุมเท่าร่างของเขา ชายหนุ่มงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะได้เอ่ยปากถาม แต่ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยคำพูดไหนออกไป
เด็กสาวเดินหาชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะทำนิ้วชี้ มาเทียบไว้ที่ปาก ด้วยสีหน้าที่ดูขึงขัง กับสายตาที่จริงจังเกินวัย แถมขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางบอกเป็นัยว่า "ห้ามพูด"
หญิงในผ้าคลุมใช้มืออีกข้างหนึ่งปล่อยไอเวทสีดำลงไปกลืนกินทั่วร่างชายตัวใหญ่ที่อยู่บนเตียง
จากนั้น เธอดึงมือข้างขวาเข้าหาตัวเล็กน้อย และชายหนุ่มที่กำลังงุนงง ก็ตกอยู่ในอาการตัวเกร็ง และตาเหลือก เหมือนกับว่าไอเวทสีดำ กำลังสูบกลืนบางอย่างจากตัวเขา
ในขณะเดียวกันนั้นเอง ไอเวทที่กลืนกินชายตัวใหญ่ซึ่งนอนาเ็อยู่บนเตียงนั้น กลับค่อยๆเปลี่ยนสภาพ เหมือนกับว่ามันกำลังซ่อมแซมร่างกายที่เต็มไปด้วยาแของเขา ให้ดีขึ้นทีละนิด
แผลที่คอ อันเกิดจากการกรีดของมีคมเป็แนวยาว ค่อยๆปิดสนิทอย่างช้าๆ และรวมถึงแผลอื่นๆบนร่างกายเขาเช่นกัน
ไม่นานหลังจากนั้นหญิงในผ้าคลุมก็หยุดร่ายเวท และไอเวทสีดำก็ค่อยๆเลือนหายไป จนกลับสู่สภาวะปกติ
ชายหนุ่มจึงๆค่อยได้สติ และกลับมาขยับได้อีกครั้ง ในสภาพที่หอบ เหงื่อตก และหายใจไม่เป็จังหวะ
"นี่เ้า...ทำอะไรกับข้า...?"
เขาถามหญิงสาวในผ้าคลุม พลางหอบหายใจอย่างแรง กับสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
"ข้าช่วยชีวิตเพื่อนเ้า...ด้วยชีวิตเ้า....เ้าอาจจะอายุสั้นลงปี หรือปีครึ่ง....แต่เพื่อนเ้าจะไม่ตาย"
เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เ็า
ชายหนุ่มเมื่อได้ยินแบบนั้น เขานิ่งไปพักใหญ่ก่อนเอ่ยออกมาว่า
"หาเป็เช่นนั้นจริง...ข้าคิดว่ามันก็คุ้ม...ข้า....ขอขอบคุณ"
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่โล่งอก
"ลุง Rowan จะฟื้นขึ้นมาไหมคะ?"
เด็กสาวถามหญิงในผ้าคลุม ด้วยน้ำเสียงที่เป็ห่วง และกังวล
"หนูน้อย...ข้าจะไม่โกหกนะ...ในตอนนี้ลุง Rowan ของเ้าจะไม่หายเจ็บ แต่เขาจะไม่ตาย....แม้าแทั้งหมดจะหายไปแล้ว แต่ความเ็ปนั้นจะยังคงอยู่...ร่างกายของเขา...จิตใจของเขาต้องผ่านมันไปให้ได้ด้วยตัวของเขาเอง....ข้าช่วยได้เพียงเท่านี้ หนูน้อย"
เธอตอบเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่นุ่ม และจริงใจ
"ขอบคุณค่ะที่ช่วยลุง Rowan....เอ่อออ... หนูชื่อ Liora ค่ะ...ส่วนนี่พี่ Edrin"
เธอกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่อุ่นใจ พลางชี้ไปที่ Edrin หลังกล่าวชื่อเขา
"เป็ชื่อที่เหมาะกับเ้านะ หนูน้อย"
หญิงในผ้าคลุมลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู และอ่อนโยน
"เ้าร่ายมนตร์น่าสยองนั่นเสร็จแล้วใช่ไหม ?"
เสียงเอะอะของชายร่างเล็ก ดังเข้ามาถึงในกระโจมก่อนที่ตัวของเขาจะโผล่เข้ามาให้เห็นเสียอีก เป็จังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวในผ้าคลุม กำลังลูบหัวหนูน้อยพอดี
"แหม่...เ้าก็รักเด็กกับเขาด้วยเรอะ ไม่ยักจะรู้ หึๆ"
ชายร่างเตี้ยกล่าวแบบติดเล่น พร้อมสีหน้าที่ยียวนกวนใจ
"เงียบ...เ้าพูดมากไปแล้ว Bromm"
หญิงในผ้าคลุมหันไปพูดกับชายร่างเตี้ยด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากการพูดกับเด็กสาวอย่างสิ้นเชิง
เธอหันกลับมาหา Liora ย่อตัวลงอยู่ในระดับเดียวกับเด็กสาว
"ข้าชื่อ Aelthara ส่วนตาแก่ขี้บ่นนี่ ชื่อ Bromm"
"ข้าชื่อ Bromm Copperbeard และขอเถียง ข้าไม่แก่สักหน่อย แค่ 150 ปีเอง"
Bromm เถียงทันควัน ก่อนจะเสริมว่า
"ซึ่งคนอย่างเ้า Aelthara ไม่มีสิทธิ์มาว่าคนอื่นแก่ หรือว่าใครด้วยคำว่าแก่ทั้งนั้น เพราะเ้าเองก็อยู่มาเกือบ 800 ปีแล้วไม่ใช่รึไง"
"เงียบ..!!"
Aelthara กล่าวอย่างจริงจัง ด้วยสายตาที่เยือกเย็น
"ก็ได้...ก็ได้...ข้าก็แค่พูดความจริง"
Aelthara ไม่ตอบอะไร เพียงแต่มอง Bromm ด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกน่ากลัวอย่างประหลาด ราวกับว่ามีคำพูดที่พร้อมเทศนาเป็หมื่น เป็แสนคำ
"ก็ได้... ข้าขอโทษ... แล้วก็ที่ข้าจามด้วย ข้าขอโทษ พอดีอากาศมันหนาวหน่ะ..แฮะๆ"
Bromm กล่าวอย่างสำนึก พร้อมหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อน
"ดี.."
Aelthara มองไปที่ Bromm โดยกล่าวสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุขุม และนิ่ง
จากนั้นเธอหันมาหา Liora พร้อมสีหน้าที่อมยิ้มเล็กน้อย
"หนูน้อย..ในวันนี้เ้าได้พิสูจน์ให้ข้าเห็นหลายสิ่งเลยนะ เ้ารู้ตัวไหมเอ่ย.. ?"
"เอ๋...หนูพิสูจน์อะไรหรอคะ?"
เด็กสาวถามด้วยความฉงน พร้อมเอียงคอสงสัยและเกาหัวเล็กน้อย
"อันดับแรก เ้ามีสิ่งหนึ่งที่พิเศษมากๆ อยู่ข้างในนี้"
Aelthara เอามือแตะเข้าที่หน้าอกของเด็กสาวเบาๆ อย่างนิ่มนวลและอบอุ่น
"อย่างต่อมา เ้าได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเ้าเป็สุดยอดนักเจรจา"
เธอหยุดพูดแล้วมองไปทาง Edrin ที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของกระโจมหลังนี้
"ซึ่งผู้ใหญ่บางคน....ยังทำแบบเ้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"
Edrin ยังคงยืนนิ่งพร้อมหลบสายตา ด้วยสีหน้าที่ดูงุนงง และยกมือขึ้นมาเกาหัวเล็กน้อยแก้เขิน
"ฮ่าๆๆๆ...เอาเข้าแล้วไง"
Bromm หัวเราะลั่นด้วยความชอบใจ
"และอย่างสุดท้าย เ้าได้ช่วยชีวิตลุง Rowan ของเ้าเอาไว้....จงภูมิใจในตัวเองนะจ๊ะ Liora"
Aelthara กล่าวประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าครั้งไหนๆ ั้แ่เกิดเื่ขึ้น พร้อมลูบหัวเด็กสาวด้วยความเอ็นดู
"เอ่อออ...ขอบคุณอีกครั้งนะคะ...คุณป้า Aelthara คนสวย"
เด็กสาวสาวกล่าวขอบคุณ Aelthara ด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อและอ่อนโยน พลางยิ้มให้เธออย่างไม่มีพิษภัย
"โอ้วววว.... เอาแล้วไงล่ะ... หนูน้อยคำนั้น จุ๊ๆๆๆ มันเป็คำต้องห้ามสำหรับนางเลยนะนั่น"
Bromm กล่าวขึ้นมา เหมือนกำลังเตือนภัยบางอย่าง พลางทำมือเชือดคอเป็นัยๆ
Aelthara เมื่อได้ยินที่เด็กสาวพูด เธอเพียงยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจึงตอบกลับไปว่า
"สำหรับเ้า Liora ข้าจะยกให้เป็กรณีพิเศษ"
พร้อมยิ้มให้เด็กสาวอย่างอ่อนโยนมากกว่าครั้งไหนๆ
"อ้าว!....ไหงเป็งั้นเล่า"
Bromm กล่าวด้วยความงุนงง และผิดหวังอย่างที่สุด
"Bromm ถ้าเ้าไม่อยากถูกสาปให้เป็ กบ อยู่กลางทะเลทราย ก็กรุณาเบาเสียงของเ้าลงด้วย..."
Aelthara กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และสายตาที่ดูน่ากลัวอย่างที่สุด
"ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ"
Liora ขำออกมาอย่างโล่งใจ และนั่นทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียด เบาลงอย่างน่าประหลาด
Aelthara มองเด็กสาวด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยน และเริ่มหัวเราะเบาๆไปพร้อมกับเธอ ในขณะที่ Bromm ก็หัวเราะดังลั่นเหมือนกับการได้ปลดปล่อยสิ่งที่อึดอัดมานาน
และตรงนั้นที่มุมด้านในสุดของกระโจมหลังนี้ Edrin ที่เฝ้ามองอยู่ั้แ่ต้น ก็เผลออมยิ้มอยู่เงียบๆคนเดียว เมื่อภาพของเด็กสาวกำลังหัวเราะ และยิ้มได้อีกครั้ง หลังจากผ่านเื่ราวต่างๆมากมายมาตลอดทั้งวัน
และในค่ำคืนนี้
ณ Oasis แห่งหนึ่ง
กลางทะเลทราย Ash Desert
เสียงกองไฟและเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อยู่เงียบๆ
สายลมที่พัดผ่านให้พงหญ้าและต้นปาล์มสั่นไหว
เป็ครั้งแรกของวันที่ไม่มีใครถืออาวุธ
และไม่มีใครเข่นฆ่า
และยังคงมีความหวังว่าความอบอุ่นนั้น
จะไม่ถูกกลืนกินไปจากหัวใจ
35K
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)
