ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่45 "ไม่...มันเป็นไปไม่ได้...."

"ฮึ!? "

ดวงตาที่ใสซื่อสะอาดมองนางเหมือนไม่มีแวว เล่ห์เหลี่ยมอยู่ในนั้นเลย แม้แต่นิดเดียวแต่การเดินหมากของเขา กลับเจ้าเล่ห์จนหญิงสาวต้องขมวดคิ้วคิดหนัก เดินไปเพียงห้าตราทุกอย่างกลับสงบนิ่ง

นางใช้เวลาเดินไปอย่างช้าๆ สุดท้ายหมากที่หก ซึ่งองค์หญิงเดินลงบนกระดาน ก็ใช้เวลาหนึ่งหม้อกาเดือด หญิงสาวเริ่มกดดันมาก เพราะพระราชอำนาจ ครึ่งหนึ่งของพระมารดาของนางเป็นเดิมพัน

องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายขมวดคิ้วมองหน้าลูกสาว พระนางก็สัมผัสถึงการเดินหมากที่แปลกพิกล ของชายหนุ่มแอบหนักใจลึกๆ

พระนางรู้สึกว่าทำไม? เด็กคนนี้ ถึงได้ฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนักเหมือนเขา ได้เดินหมากมาเป็นพันๆ ครั้ง จนสามารถเรียนรู้การตั้งค่ายกลหมากแปดทิศจนจับเค้าลางไม่ถูก เสนามาตย์และราชวงศ์ต่างๆ กลั้นหายใจมองดูชายหนุ่ม องค์หญิงเจ้าเฟิงหันไปสบตากับพระมารดาของนางขนิษฐาขององค์กษัตริย์

"พระมารดาข้ารู้สึกว่าหมากขององค์ชาย สิบสี่ช่างพิสดารเหลือเกิน มันเหมือนจะมีช่องโหว่รอบด้าน และก็เหมือนจะเป็นกับดักที่วางล่อไว้ ถ้าไม่มีเดิมพันสูงขนาดนี้เชื่อว่าองค์หญิงใหญ่ คงจะเดินทะลวงทะลายหมากนี้อย่างบ้าคลั่งไปแล้ว..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงกระซิบถามพระมารดา นางรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากลในหมากกระดานนี้ มันเป็นแรงกดดันที่องค์หญิงใหญ่รับไว้เต็มหัวใจ

ถ้านางไม่บู่มบ่ามดูหมิ่นองค์ชายสิบสี่ นางคงจะไม่ต้องตกที่นั่งลำบากเช่นนี้ พระนางที่สวยสดงดงามดุจเทพธิดา น้องสาวขององค์จอมกษัตริย์ผู้เป็นหม้าย ด้วยสามีล่วงลับจากการออกรบ ในฐานะจอมทัพต่อสู้กับราชอาณาจักรอสูรเวหา เมื่อครั้งสองอาณาจักรเกิดสงครามขัดแย้งในการยึดครองดินแดนอสูรวารีน้ำจืด เมื่อหลายร้อยปีที่แล้ว

ทำให้พระนางเศร้าเสียใจจนไม่แต่งงานจนถึงทุกวันนี้ ความฉลาดปราดเปรื่องของนางเมื่อเทียบกับสามีแล้ว แม้ว่าไม่เก่งกาจเท่าเขา แต่เรื่องค่ายกลทำศึกอย่างหมากแปดทิศที่จำลองการสู้รบของเหล่าทหาร นางย่อมจะรู้ดีไม่แพ้องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายลูกสาวของมหาอำมาตย์

"ฮือ!..เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา..หมากค่ายกลแปดทิศที่เขากำลังเดินอยู่ มีความสลับซับซ้อนสุดหยั่งลึกยิ่งกว่ามหาสมุทรไร้ขอบเขตจริงหลอกไม่อาจเข้าถึงได้ จนกว่าจะเดินหมากเท่านั้นไม่น่าแปลกใจ องค์หญิงเจ้าลีหมิงจึงใช้เวลานานขนาดนี้ในการเดินหมากเมื่อกี้ มันบ่งบอกถึงความซับซ้อนที่นางพยายามคบคิดไม่เข้าใจสุดท้ายนางก็เดินตรานั้นลงไป ซึ่งมันบ่งบอกกระจ่างออกมาทันทีว่านางพ่ายแพ้แล้ว ถ้านางไม่เดินหมากนี้ลงไปไม่มีใครจะสามารถรู้ได้เลยว่าหมากนี้มันเป็นหมากพิฆาตขององค์ชายสิบสี่นั่นเอง"

และเวลาเดียวกันที่กริชเพชร เอาหมากของตัวเองลงวางแล้วทหารในกระดานเดินตามหมากถูกกินเรียบในเวลาต่อมา กวาดหมดทั้งกระดาน เหมือนกับกองทรายริมทะเลที่ถูกซัดกระหน่ำด้วยคลื่นมันหายไปในพริบตา องค์หญิงหน้าถอดสีทันที นิ่งอึ้งตัวสั่นเทามองหมากบนกระดานของนางอย่างแทบไม่เชื่อสายตา

"องค์ชายสิบสี่..เจ้า! ..."

นางพูดได้แค่นั้นก็หมดสติล้มลงด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้งที่พลาดพลั้งการเดินหมากในครั้งนี้ ความภูมิใจของนางสลายลงไปหมดสิ้น

มาหาอำมาตย์ปากคอสั่นอำนาจของธิดาเขาถูกยึดครองการบริหารฝ่ายในไปครึ่งหนึ่งในพริบตา ผู้เฒ่าดูแก่ชราผมหงอกขึ้นเกือบเท่าตัว เขาค่อยๆ เดินออกมากล่าวสรุปผลแพ้ชนะอย่างหัวใจวายไหว

องค์จอมกษัตริย์หันหน้าไปมองเมียสุดที่รักเขาประสบความพ่ายแพ้ยับเยินหลายครั้งลูกชังของเขากับกินเรียบ อะไรที่ตั้งประเคนไว้ให้ลูกรักกับโดนรวบไปแม้แต่ราชอำนาจของการบริหารฝ่ายในครึ่งหนึ่งถูกยึดคืนไปในปัจจุบันทันด่วน แบบคาดคิดไม่ถึง

ทุกคนในราชสำนักอ้าปากค้างนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เหมือนยืนอยู่ในป่าช้าเวลาตีสอง

เสียงหัวเราะของฮองเฮาฝ่ายขวาพระนางจิงจงดังลอดไรฟันออกมาแบบสะใจชำเลืองตามองค้อนจอมกษัตริย์แบบไม่เคยมีความสุขอะไรขนาดนี้มาก่อน

'หึๆ ..บุตรชายคนนี้ของข้านี่แหละจะล้างผลาญพวกเจ้าให้สิ้นซาก สมกับความลำเอียงของเจ้าให้หมดสิ้นไป...'

นางนึกในใจพร้อมกับหันมามองลูกชายอย่างปลาบปลื้ม เขาขยับตัวจะเดินออกจากบัลลังก์ขณะที่มารดาเจ้าจิงจง ไปรับป้ายอาญาสิทธิ์ในการปกครองฝ่ายในครึ่งหนึ่งของราชสำนัก

"เดี๋ยวหยุดก่อน..."

เสียงของพระนางฝ่ายซ้ายดังขึ้น

"ฝ่าพระบาทหม่อมฉันยังข้องใจอยู่ยังไงหม่อมฉันก็ตัดใจไม่ได้ที่จะขอประลองหมากแปดทิศกับเขาสักตา..."

นางเอ่ยกับสามีเหมือนกับไม่ยินยอมเหมือนคนเล่นพนันแล้วแพ้ อยากจะทวงคืนแก้ตัวอีกครั้ง

เสียงหัวเราะของพระนางฝ่ายขวาดังขึ้นมาอย่างสะใจ

"หึๆ ..น้องหญิงข้าคงจะใจดำยึดอำนาจฝ่ายปกครองภายในทั้งหมดไม่ได้หรอก มันคงจะทรมานจิตใจของเจ้าไม่ใช่เล่น เอาอย่างนี้การเล่นในวันนี้ก็ถือว่าพอเพียงแค่นี้ก็แล้วกัน...."

พระนางฮองเฮาฝ่ายขวาพูดพร้อมกับยิ้มเยาะเย้ยอย่างสะใจยิ่ง

ทำให้พระนางลีหงส์เคียดแค้นกัดฟันกรอดๆ

"เจ้าไม่กล้าหรือถ้าบุตรชายของเจ้าชนะข้าได้ ข้าจะยอมย้ายตำหนักไปอยู่ตำหนักตากอากาศที่เทือกเขาหาจงผง และจะยกตำหนักเอกให้เจ้าได้ครอบครองพร้อมกับอำนาจปกครองฝ่ายในทั้งหมดที่อยู่ในมือข้า เจ้าจะรับคำท้าหรือไม่...แต่ถ้าบุตรชายของเจ้าพ่ายแพ้ข้า เจ้าสองแม่ลูกจงย้ายไปอยู่ตำหนักอุ้ยไป๋ริมทะเลสาบ...."

พระนางเจ้าลีหงษ์พูดอย่างเคียดแค้น นางคิดว่าจะเล่นค่ายกลหมากแปดทิศสูงสุด ทะลายหมากของชายหนุ่มให้จบสิ้น หมากเกมส์นี้ที่นางจะเล่นกับเขาเป็นหมากขั้นเทพ เป็นศาสตร์ชั้นสูงประจำตระกูลลี แม้แต่จอมองค์ราชาวารีน้ำจืด พ่อสามีของพระสวามีจอมกษัตริย์ ท่านก็เคยพ่ายแพ้มาแล้ว

เมื่อภรรยาสุดที่รักจะเอาเช่นนี้ องค์กษัตริย์ก็ชำเลืองตามองดู เขาเห็นแววตาที่นางมั่นใจและเคียดแค้น จึงผงกศีรษะเห็นชอบด้วย

"องค์ชายสิบสี่ข้าก็อยากเห็นความสามารถของเจ้าว่าการเดินหมากแปดทิศ จะเป็นหนึ่งในแผ่นดินหรือไม่ ข้าจะให้พรเจ้าหนึ่งข้อทุกอย่างที่เจ้าขอเมื่อชนะครั้งนี้ ข้าจะทำตามเจ้าทุกประการ นี่คือรางวัลที่ข้าจะยกให้เจ้าเมื่อชนะ แต่ถ้าเจ้าพ่ายแพ้จงนำมารดาของเจ้าออกจากนครนี้ไป ข้าจะกักบริเวณเจ้าสามปีห้ามออกมาจาก ตำหนักรับรองที่ทะเลสาบอุ้ยไป๋เด็ดขาด...."

เสียงขององค์กษัตริย์ดังก้องเหมือนเป็นการตัดสินใจเด็ดขาดว่า จะยุติความขัดแย้งระหว่างเมียน้อยเมียหลวงในวันนี้ให้จบสิ้นไป เขาก็คงจะเบื่อหน่ายกับความขัดแย้งเหล่านี้มานมนาน

"ไม่ได้เพคะหม่อมฉันจะไม่พาลูกไปไหนและหม่อมฉันจะไม่ให้องค์ชายสิบสี่ลงแข่งขันครั้งนี้ แค่นี้หม่อมฉันก็พอใจยิ่งนักแล้ว ถ้าเขาถูกกักบริเวณสามปี เขาจะเข้าไปแข่งขันชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทได้เยี่ยงไร นั่นเท่ากับว่าเสด็จพี่ตัดสิทธิ์บุตรชายของหม่อมฉันนะเพคะ..."

เสียงของหญิงสาวสั่นเครือด้วยความเสียใจอย่างหนัก

ที่บิดาของลูกชายนางเสนอความคิดออกมาเช่นนี้ มันลำเอียงยิ่งกว่าลำเอียงนางทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นขัดราชโองการทันทีจอมกษัตริย์แสยะยิ้มอย่างเหนือชั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าจะยุติความขัดแย้งเหล่านี้ลงให้สิ้นซาก

พระองค์เห็นแล้วว่าองค์ชายสิบสี่ไม่ธรรมดาเลย และถ้าขืนปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไปชีวิตครอบครัวและราชสำนักของเขาต้องวุ่นวาย ดาวดวงนี้ต้องจรัสฟ้าขึ้นมาบดบังรัศมีบุตรคนอื่นๆ ของฮองเฮาฝ่ายซ้ายจนแทบจะริบหรี่แน่นอน ดังนั้นองค์จอมกษัตริย์เพื่อเห็นแก่เมียสุดที่รัก เขาต้องตัดใจตัดอนาคตของบุตรชายคนนี้ลงเสีย

"ข้าตัดสินใจไปแล้วไม่อาจเรียกคืนได้เจ้าก็หยุดเถอะไปนั่งในที่ของเจ้า ข้าบอกแล้วว่าอย่าดูถูกสติปัญญาของเลือดเนื้อเชื้อไข องค์ชายสิบสี่บุตรของข้า ถ้าเขาไม่แน่จริงเขาไม่สามารถชนะองค์หญิงเจ้าลีหมิงได้หรอก เริ่มการประลอง...."

เสียงจอมกษัตริย์ตรัสอย่างเฉียบขาดดำเนินการต่อ

การประลองระหว่างองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายและองค์ชายสิบสี่ตามข้อตกลงแพ้ชนะที่แสนโหดร้ายสำหรับสองแม่ลูกฮองเฮาฝ่ายขวาโคตรๆ

"เสด็จแม่ ถ้าฝ่าพระบาทพระองค์ท่านเมตตาเราสองแม่ลูกขนาดนี้ ข้าก็จะลงแข่งยินดีรับข้อเสนอของพระองค์..."กริชเพชรพูดพร้อมชำเลืองมองหน้ามารดาอีกครั้ง

เขาเข้าบัลลังก์ประจำที่การเดินหมากแปดทิศอีกเป็นครั้งที่สาม หมากเกมส์นี้ที่ชายหนุ่มตัดสินใจเล่น เขาต้องชนะพระนางฮองเฮาฝ่ายซ้ายให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด ไม่ให้นางมีปากมีเสียงขึ้นมาแม้แต่คำเดียว เกมส์นี้ชายหนุ่มถูกเสี่ยงทายเป็นคนเดินคนแรก

เขาใช้สุดยอดท่าไม้ตายหมากฮอสระดับหัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์ ที่ถ่ายทอดให้กับเขามันคือหมาก ล้างบาง

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อองค์ชายสิบสี่ ตั้งวางหมากขวาสอง และซ้ายอย่างละหนึ่งเป็นหมากห้าแฉกที่ทุกคนรู้จักดี มันเป็นพื้นฐานการเดินเบี้ย ของหมากแปดทิศและในพริบตาเขาเดินติดต่อกันสี่ครั้ง

แบบแทบจะไม่มองกระดาน มันเป็นการเดินให้ ฮองเฮาเจ้าลีหงส์ กินรวดเดียวแบบเหมือนคนไม่คิดคล้ายกับว่าเขาจะยอมแพ้พระนางตั้งแต่เริ่มเล่น การเดินแบบนี้มันบีบบังคับให้พระนาง ต้องกินเบี้ยบนกระดานของชายหนุ่มแบบหลีกเลี่ยงอะไรไม่ได้

ไม่สามารถใช้ความคิดตรึกตรองได้ตลอดสี่ตราเดิน สุดท้ายชายหนุ่มก็หยิบหมากในมือเม็ดที่ ห้าขึ้นมากำไว้ ทหารประจำตำแหน่งตรงที่เขาหยิบหมากขึ้น ขยับตัวพร้อมจะเดิน ทุกคนหายใจถี่ๆ มองเข้าไปที่ทั้งคู่

ในตำแหน่งเดินหมาก ด้วยจิตใจจดจ่อ และหวั่นไหวทุกอย่างเงียบสงบ แม้แต่เข็มเล่มเดียวตกก็คงจะได้ยิน เมื่อกริชเพชรค่อยๆ เอื้อมมือไปวางหมากบนกระดานที่เขาบังคับอยู่ ทหารเดินตามทิศทางที่เขาวางหมากลง

ทุกคนต่างอุทานขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ เขายอมให้พระนางกินอีกครั้งหนึ่ง และที่สำคัญนางค่อยๆ เดินหมากกินทีละตัวข้ามไปทีละขั้น ฆ่าหมากเบี้ยของกริชเพชรทีเดียวสามตัวสุดท้ายหมากที่กระโดดข้ามไปก็อยู่ในตำแหน่งด้านล่างสุดเกือบติดกับกระดานฝั่งซ้าย ที่มีหมากตัวสุดท้ายของกริชเพชร

เขายืนนิ่งอยู่ไม่ไหวติง ตั้งแต่เขาเริ่มเดินหมากจอมกษัตริย์ราชวงศ์ ลุกขึ้นยืนอย่างตกตะลึงแม้แต่ลมหายใจก็แทบจะไม่สามารถผ่อนออกมาข้างนอกได้ ชั่วอึดใจ ร่างกายของพระนางองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ภาพที่นางเห็นบนกระดานมันสุดแสนปวดร้าวหมากสี่ตัวของนางถูกวางเรียงราย ตั้งแต่ด้านล่างจนถึงด้านบนเกือบติดช่องเดิน ช่องสุดท้ายไม่ต้องดูก็ได้ว่าหมากเกมส์นี้ของนางถูกวางค่ายกล ให้กินหมากของกริชเพชรทุกตัวแล้วเป็นสะพานให้เขากินกวาดเรียบทั้งกระดานพระนางแพ้แล้ว มือของนางสั่นเทาเหงื่อไหลออกซึมตามจอนผม ปากละเมอออกมาอย่างเสียใจสุดซึ้ง

"ไม่...มันเป็นไปไม่ได้...."

เสียงของนางร้องครางด้วยความเจ็บปวด นางไม่เคยเห็นใครเดินหมากแปดทิศที่ดุดัน วางแผนได้แยบยลบีบบังคับให้คู่ต่อสู้ ไม่สามารถพลิกแพลงไปด้านใดเลย

ยกเว้นแต่กินอย่างเดียวจนเกือบตัวสุดท้ายแล้วก็พ่ายแพ้หมดกระดาน พระนางฮองเฮาลีหงษ์ทรุดตัวล้มลงสลบไปกลางท้องพระโรง

สร้างความวุ่นวายให้กับจอมกษัตริย์เขารีบลงมาอุ้มพระนางขึ้นในอ้อมแขน ชำเลืองตามองกริชเพชรด้วยความเดือดดาลในลูกชายฮองเฮาฝ่ายขวา แล้วจะเดินออกจากท้องพระโรง

"พระราชบิดากระหม่อมขอรางวัลที่ทรงประทานว่าขออะไรก็ได้พระเจ้าค่ะ..."

เสียงของกริชเพชรพูดราบเรียบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูเขาสงบนิ่งเชื่องช้าเหมือนเดิม

แต่ทุกคนต่างไม่ได้ดูชายหนุ่มแบบหมิ่นประมาทอย่างเดิมอีกต่อไป ผู้ชายคนนี้ช่างโหดร้ายเด็ดขาดฉลาดปราดเปรื่อง

จอมกษัตริย์หันมามองหน้าบุตรชายพยักหน้าเหมือนรอว่าเขาจะขออะไรจากผู้เป็นบิดา

"กระหม่อมขอให้บิดา..ตลอดหนึ่งปีให้ไปประทับบรรทมอยู่ที่ห้องพระมารดาไม่ให้ไปที่อื่นแม้สักวันเดียว...."

จอมกษัตริย์สะดุ้งเฮือกสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับอารมณ์ได้

เขากัดฟันกรอดๆ แผนที่เขาวางไว้ถูกตลบหลังอย่างเจ็บปวดที่สุด จอมกษัตริย์ต้องการกีดกันภรรยาและลูกฝ่ายขวาออกจากตัวไป

แต่วันนี้กลับถูกองค์ชายสิบสี่ยื่นข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ได้และไม่สามารถคืนคำต่อหน้าราชบริพาร จอมกษัตริย์ก้มหน้านิ่งแล้วตัดใจเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างสุดเจ็บแค้น

แม้พระองค์จะเดินออกไปจากท้องพระโรงแต่ก็ยังคงได้ยินเสียงขององค์ฮองเฮาฝ่ายขวาหัวเราะอย่างสะใจ เหมือนได้ชำระความแค้นครั้งนี้ลงจนหมดสิ้น

"ฮึๆ "

.............................................................................................................................................................................................