หลายคนรวมทั้งอี้เฉินไปทีู่เาดาบ หมายมั่นจะเจอดาบ กระบี่ หอก ขวาน
วิเศษสักเล่ม
แค่เพียงระดับสามัญก็สามารถขายได้หลายสิบทอง
อี้เฉินจึงเริ่มค้นหา อาวุธวิเศษ ที่ปักบนเขามีมากมายเป็ล้านเล่ม
เขาไม่มีวิธีแยกแยะ เขาลองปล่อยปราณจิต ออกไปค้นหารอบๆ
ปราณจิตของอี้เฉินนั้นแข็งแกร่งมากกว่าแต่ก่อนมาก
เขารวมปราณพลังไว้ที่ดวงตาเพื่อเพิ่มการมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่ซ่อนอยู่
ร่างปราณจิตของเขาร่องรอยออกไปเพื่อตามหาของล้ำค่า
จนอี้เฉินเจอกับ ขวาน ที่ปล่อยปราณพลังบางๆอยู่ อี้เฉินเข้าไปดึงขวานเล่มนั้นแล้ว
เก็บมันใส่แหวนมิติ เขาหาของแบบนั้นอยู่ จนเจอ หอก กับดาบแล้วเก็บใส่แหวนมิติ
คนรอบๆ เริ่มมองอี้เฉิน อยากจะรู้ที่ อี้เฉินเก็บของพวกนั้นไปใช่ อาวุธวิเศษ หรือไม่
พวกเขาอยากจะแย่งชิงของจากอี้เฉิน แต่ก็ไม่มั่นใจ
"ไอ้เด็กบ้านั่นมันเก็บของล้ำค่าจริงๆ หรือเปล่าวะเนี่ย มันเก็บไป 2-3 ชิ้นแล้ว"
อี้เฉินเก็บจะล้ำค่าจริงหรือไม่
อี้เฉินเสียเวลากับการค้นหาไปหลายวัน เขาได้มาเพียง4ชิ้น
คราวนี้เขาส่งปราณจิตค้นหาอยู่นาน
อี้เฉินรู้สึกถึงคลื่นพลังอำมหิตที่รั่วไหลมาจาก หอกเล่มหนึ่ง
ปราณพลังที่มันปล่อยออกมา นั้นรุนแรงกว่าของที่อี้เฉินเคยเก็บมาหลายเท่า
หอกเล่มนั้นภายนอก ดูขึ้นสนิมมีรอยแตกสีแดงด่างๆ ตามด้ามหอก
อี้เฉินมองทะลุเห็นถึงภายในหอกเหมือนทำจากผลึกเื หรือ โลหะอะไรสักอย่าง สีภายในของมันแดงฉาน
เหมือนมันสร้างมาจากเือาวุธรอบๆ หอก ที่อี้เฉินหมายตา ก็มีปราณพลังเช่นเดียวกัน แต่เบาบางกว่าเท่านั้น
เหมือนอาวุธรอบๆ มันดูดซับพลังจากหอกเล่มนั้น
อี้เฉินไม่รอช้าเขา เข้าไปเก็บหอกขึ้นสนิมสีเื เข้าแหวนมิติ แล้วเก็บอาวุธ รอบๆ แถวนั้น
อีก3เล่ม เข้าแหวนมิติ หลายคนที่แอบสะกดรอยอี้เฉินอยากรู้ที่
อี้เฉินเก็บไปใช่ อาวุธวิเศษหรือไม่ พวกเขารีบเข้าไปแย่งชิงขวานที่อี้เฉินกำลังจะดึงออกไป
"ไหนดูซิของที่เ้าดึงไปใช่อาวุธวิเศษหรือไม่"
"ที่ไอ้เด็กบ้านั่นเก็บมีแต่อาวุธวิเศษ ระดับ สามัญ"
หลายคนได้ยิน ก็ตาเบิกโพลง ด้วยความโลภ
อี้เฉินที่เก็บอาวุธวิเศษไปนั้นมีหลายสิบชิ้น พวกเขาหลายคนมองเห็นอี้เฉิน
เป็เหมือนขุมทรัพย์เคลื่อนที่ พวกเขาเตรียมพร้อมโจมตี คิดจะปอกลอกอี้เฉิน
"เ้าส่งของแหวนมิตินั่นมาซะ"
อี้เฉินเองก็ไม่ใช่หมูในอวย ที่รอโดนฆ่า
อี้เฉินสำแดงวิชาที่ได้มาจากเสาที่เขาตระหนักรู้ โซ่์พันธนาการ
เขาชี้นิ้วไปที่ชายคนหนึ่งที่พุ่งโจมตีเข้ามา อยู่ๆ ก็มีโซ่สีทองสร้างจากปราณพลังพุ่งเข้าใส่ร่างจนทะลุหัวใจ
เือาบนองพื้นูเา หลายคนที่พุ่งเข้ามาโจมตี
ถือดาบ ถือหอก ะเิปราณพลังสำแดงวิชาต่าง ๆ เข้ามาหมายจะฆ่าอี้เฉินให้ตาย
ต่างโดนโซ่สีทองรอบๆ ตัวอี้เฉินที่ยังกับโซ่งูเป็ร้อย สาย
พุ่งเข้าโจมตีจนกระเด็นถอยร่นกระอักกันเืกันคำใหญ่
บางคนที่ปราณพลังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต้านการโจมตีของอี้เฉิน
ถูกโซ่สีทองทะลวงร่างจนแหลกเละกลายเป็หมอกเืในทันที
"อ๊ากๆ"
พื้นที่รอบๆ ูเาดาบที่อี้เฉินอยู่ มีแต่กลิ่นอายของความตายและคาวเืคละคลุ้ง ทั่วบริเวณ
ฝูงชนต่างใจสั่นสะท้าน "ไอ้หนุ่มผมขาวนั่นมันเป็ใคร ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงมาก่อน"
"เพียงแค่โซ่สีทองที่สร้างจากปราณพลัง พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าใกล้ตัว"ของอี้เฉินได้
บางคนที่เห็นการโจมตีต่างอกสั่นขวัญแขวน"นั่นมันวิชาอะไร"
"ไหนจะโซ่สีทองที่ขยับไปมาเหมือนงูเป็ ร้อยๆ เส้นสายนั้นอีก"
หลายๆ คน คิดว่าน่าจะเป็วิชาของราชันย์ บนเสาทั้ง8 ต้น
ที่พวกเขาเคยตระหนักรู้แต่ไม่มั่นใจว่ามันเป็วิชาที่สมบูรณ์หรือไม่ ถ้าเป็วิชาที่สมบูรณ์พวกเขาจะไม่
สามารถต่อกรกับอี้เฉินได้กลุ่มคนที่โจมตีอี้เฉิน เริ่มแยกย้าย ไม่แย่งชิงอาวุธที่อี้เฉิน
อีกต่อไปถ้าฝืนต่อสู้จริงๆ อี้เฉินหน้าจะมีวิชาอะไรอีกก็ไม่รู้ พวกเขารับความเสี่ยงนั้นไม่ได้
บางคนไม่อยากยอมแพ้ เขาเป็ถึงขั้นก่อเกิดเนิด แต่กลับมาแพ้ให้กับขั้นพลังรวมลมปราณ
ตัวเขาเป็ถึงนายน้อย ชิวชิว
"ข้าไม่กลัวเ้าหรอกมาสู้กัน"
เขาสำแดงวิชาก่อร่างสัตว์อสูร เขาใช้ปราณพลังสร้าง สิงโตสายฟ้าตัวใหญ่
พร้อมพุ่งทะยานโจมตี อี้เฉิน เสียงสายฟ้าจากปราณพลัง "ดังะเืเลื่อนลั่น"
ดุจ คลื่นสิงโตสายฟ้า โหมซัดอี้เฉิน หลายสิบตัว
แต่ทันใดที่มันพุ่งโจมตีเข้าหาอี้เฉินก็ถูก "วิชาโซ่์พันธนาการ"
โซ่สีทองพุ่งออกไปเป็สิบสิบเส้นสาย ตรึงร่าง สิงโตสายฟ้านับสิบ
ไม่ให้ขยับ โซ่สีทองค่อยๆ บีบรัดจนสิงโตสายฟ้าแหลกสะบั้น ปราณสายฟ้าะเิกระจาย ทั่วพื้นที่
ชิวชิว ไม่คิดหนีเขามั่นใจว่า สิงโตสายฟ้าที่เขาสร้างสามารถทำลายวิชาที่อี้เฉินสำแดงได้
"ตายซะ"
เขาปลดปล่อยปราณพลังทั้งหมด สร้างสิงโตสายฟ้าล้อมรอบร่างกาย
ปราณสายฟ้ารอบๆ สิงโตนั้นรุนแรงมาก ฉีกกระชากอากาศรอบๆ จนมองเห็น รอยแตก
ชิวชิว พุ่งเข้าโจมตีอี้เฉิน สุดแรงที่มีหมายมั่น ฆ่าอี้เฉินให้ตายคามือ
ทันใดนั้นอี้เฉินไม่ออมพลังอีกต่อไป เขาขับเคลื่อนปราณพลังสร้างโซ่สีทองใหญ่เท่าตัวคน
พุ่งคืบคลานทะลุร่างสิงโตสายฟ้าไปบีบรัดร่างจริงของชิวชิว จนแหลกสลายกลายเป็หมอกเื
"อ๊ากๆ"
หลายคนที่เหลือต่างใจสั่นสะท้าน โซ่สีทองนั้นมันทะลวงทุกๆ สิ่ง จริงๆ
"เป็วิชาที่น่ากลัวมาก"
"ไม่นะนายน้อยตระกูลชิว"
กลุ่มคนที่รู้ว่าคนตายเป็ใครต่างหน้าถอดสี
พวกเขาจะต้องกลับไปอธิบายกับคนใหญ่คนโตของตระกูลชิว ว่านายน้อยชิวชิว ของพวกเขาตายไปแล้ว
ได้อย่างไร พวกเขายิ่งคิดยิ่งปวดหัว
ยิ่งให้พวกเขาเข้าไปแก้แค้นพวกเขาก็ไม่กล้าฤทธิรณของอี้เฉินนั้น มากเกินไปจนทำให้พวกเขาใจสั่น หวาดกลัวในตัวอี้เฉิน