บทที่1
กลางธารดารา
ดาวเคราะห์ขนาดใหญ่หลายสิบดวงล่องลอยอยู่ท่ามกลางธารดารา
ตูม!!ลำแสงและแรงะเิจากการโจมตีอันรุนแรงทะลวงดาวเคราะห์ขนาดใหญ่หลายร้อยดวงอย่างง่ายดาย
นั่นเป็การโจมตีของสัตว์ั์ตนนึงที่ลอยอยู่กลางอวกาศเพียงแค่ดวงตาของมันมีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับดาวเคราะห์ขนาดใหญ่
ท่ามกลางธารดาราที่พร่างพราวร่างของชายหนุ่มผู้นั้นล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย
ชายหนุ่มผู้นี้ทั่วทั้งร่างกายสวมใส่ชุดเกราะรบอวกาศที่แหลกละเอียดไปแล้วกว่าแปดส่วน
ทั่วทั้งร่างกายเหมือนไร้สิ่งป้องกันไม่เพียงเท่านั้นกระทั่งแขนและขายังขาดหายไปจนหมด
ดวงตาของชายหนุ่มเหม่อลอยร่างกายเหลือเพียงแค่ลำตัวและส่วนหัวที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศเท่านั้น
‘บ้าไปแล้วมนุษย์จะชนะได้อย่างไร.. ในเมื่อ..มันแข็งแกร่งขนาดนั้น’
ชายหนุ่มใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการเคลื่อนไหวสายตาของตนเองมองไปยังร่างของสัตว์ั์ที่ลอยอยู่ท่ามกลางดวงดาราตนนั้น
‘ฉันคือหยุนโม่เมื่อนานมาแล้วโลกใบนี้ นั่นก็คือดาวเคราะห์สีน้ำเงินแห่งนี้’
‘มีการบุกรุกจากสัตว์อวกาศต่างดาวมากมาย’
‘ในตอนแรกเผ่าพันธุ์มนุษย์เกือบจะสูญพันธุ์พวกเขาต้องต่อต้านพวกสัตว์ประหลาดพวกนี้อย่างสุดชีวิต
สุดท้ายเราไม่รู้สามารถตั้งหลักได้ตอบโต้พวกสัตว์อวกาศมากมาย’
‘สุดท้ายต่ำรถก็สามารถตอบโต้ได้พัฒนาเทคโนโลยีพัฒนาพันธุกรรม จากนั้นเหล่ามนุษย์ก็ทำการตอบโต้พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้น’
‘จนตอนนี้ไม่รู้ผ่านมากี่สิบกี่ร้อยปีแล้วาก็ยังไม่จบลงพวกเราสามารถตอบโต้พวกมันจนสามารถรุดหน้าออกมาสู่อวกาศได้’
‘แต่ว่าในตอนนี้ในส่วนลึกของจักรวาล ท่ามกลางธารดารา กลับมีสิ่งมีชีวิตแบบเ้านั้นอยู่…’
สภาพการของชายหนุ่มในตอนนี้เป็เพราะว่าเขาโดนรังสีที่กระจายออกมาจากการโจมตีทะลายดวงดาวของเ้าสัตว์ั์ตัวนั้นเท่านั้น
นี่เพียงแค่พลังที่กระจายออกมาสามารถบดขยี้ร่างกายของเขาที่สวมใส่ชุดเกราะรบพัฒนาขั้นสูงสุดของมนุษย์ได้อย่างง่ายดายแล้ว
ชายหนุ่มเหมือนว่าจะใช้พลังงาน่สุดท้ายของชีวิตการพูดกับตนเองจนหมดแล้ว
เพราะแบบนั้นดวงตาคู่นั้นที่เหม่อลอยแล้วก็ไร้ประกายอยู่แล้วมันเองก็ค่อยๆอับแสงลงไม่แตกต่างจากดวงดาวที่พังทลายพวกนั้น
ทว่า…
ท่ามกลางธารดาราที่พร่างพราวร่างของชายหนุ่มที่พลังชีวิตค่อยๆหมดลง
อยู่ ๆรอบตัวของชายหนุ่มก็มีการเปลี่ยนแปลง มิติฉีกขาดอากาศสั่นไหว อยู่ ๆก็เกิดหลุมดำขึ้นบริเวณใกล้ๆร่างของชายหนุ่มผู้นั้น
และแล้วก็มีลูกแก้วสีดำสนิทที่ด้านในลูกแก้วเปล่งประกายสีทองล่องลอยอยุ่ออกมาจากหลุมดำ
เหมือนกับ่เวลารอบๆนั้นหยุดนิ่งลูกแก้วปริศนานั้นประสานและหลอมรวมเข้ากับร่างของชายหนุ่ม
พริบตานั้นเองในหัวของชายหนุ่มก็มีเสียงดังขึ้นมา
[ได้รับแหล่งพลังชีวิต]
[ปรับแต่งเข้ากับร่างกาย[0…/100%]]
[ปรับแต่งเข้ากับร่างกาย[25…/100%]]
[ปรับแต่งเข้ากับร่างกาย[74…/100%]]
[ปรับแต่งเข้ากับร่างกาย[100…/100%]]
และแล้วร่างของชายหนุ่มผู้นั้นก็โดนหลุมดำที่ปรากฏอยู่รอบๆตัวของเขาดูดหายเข้าไป
ทั่วทั้งบริเวณกลับสู่ความเงียบสงบทั่วทั้งบริเวณกลับคืนสู่สภาพเช่นเดิม
ชายหนุ่มผู้นั้นเองก็หายไปจากสถานที่แห่งนี้เหมือนไม่เคยมีอยู่
และเ้าสัตว์ยักต์ที่ล่องลอยอยู่กลางอวกาศตนนั้นมันเองก็ได้ปล่อยการโจมตีออกมาอีกครั้ง
มันเพียงปล่อยลมหายใจออกมาเพียงเล็กน้อยดวงดาวหลายสิบหลายร้อยดวงบริเวณรอบๆก็ะเิแตกสลาย
…
ท่ามกลางป่าขนาดใหญ่แห่งนึง
สายลมปลิวไสว ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านท่ามกลางความเขียวขจีที่แสนสงบ ร่างของชายหนุ่มผู้นึงนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
ชายหนุ่มผู้นี้คือหยุนโม่ที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางธารดาราก่อนหน้านี้
ทว่าในตอนนี้แขนและขาที่เคยขาดหายไปในตอนนี้กับปรากฏขึ้นอีกครั้ง
สายลมผ่านไปกระทบใบหน้าของชายหนุ่มทว่านั้นก็ทำให้เปลือกของชายหนุ่มค่อยๆขยับอย่างช้าๆ
ดวงตาขึ้นเปิดขึ้นอย่างช้าๆทัศนียภาพการมองเห็นกลับตืนมาอีกครั้ง ดวงตาที่พร่ามัวค่อยๆชัดเจนขึ้น
‘ตายแล้วงั้นรึ?’
‘ไม่! ยังไม่ตายร่างกายของมีความรู้สึก’
หยุนโม่ค่อยเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองรอบไปๆ ‘นี่ไหนกัน หรือว่าตกมาที่ดาวเคราะห์ดวงไหน’
ในขณะนั้นก็มีสิ่งที่ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง
‘อันใดกัน! แขนและขา’ดวงตาของของชายหนุ่มเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก
เพราะว่าในตอนนี้สายตาของชายหนุ่มมองเห็นแขนและขาที่ยังคงมีอยู่
[สมองฟื้นสภาพสมบูรณ์[100%]]
[ร่างกายฟื้นสภาพสมบูรณ์[100%]]
[ประสาทััฟื้นสภาพสมบูรณ์[100%]]
เสียงบางอย่างดังขึ้นในหัวแต่ชายหนุ่มไม่ได้ประหลาดใจ
เพราะว่ามันเป็เสียงของเอไออัจฉริยะที่ถูกสร้างขึ้นโดยเผ่ามนุษย์ เพื่อต่อต้านพวกสัตว์ั์ต่างดาว เป็เอไออัจฉริยะที่คอยช่วยนักรบในการปะทะกับพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้น
“โนวางั้นเหรอ!”
โนวานั้นคือชื่อระบบเอไอประจำตัวของเขา
ทันทีที่เขาเรียกชื่อของมันมันก็มีบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้ชายหนุ่มตกตะลึง
เพราะว่ามีร่างเอไอหนึ่งก่อตัวขึ้นด้านหน้ามันเป็เอไอโปร่งใสที่มีรูปร่างเป็เหมือนกับก้อนขนกลมๆที่มีปีกอยู่ด้านหลังไม่เพียงเท่านั้นมันมีดวงตากลมโตอยู่สองข้าง
“นี่มัน!! อะไรกัน!!”หยุนโม่ตื่นตระหนกตัวขึ้นเขาไม่สามารถนั่งติดแล้วจึงต้องดีดตัวขึ้นมาในทันที
โนวาระบบเอไออัจฉริยะต่อให้มันเป็ปัญญาประดิษฐ์ที่ล้ำสมัยมากขนาดไหน แต่เขาเองก็ไม่เคยเห็นรูปร่างของมันแบบนี้
เพราะว่าในตอนนี้ที่มันช่วยเหลือหยุนโม่เคยได้ยินเพียงแค่เสียงของมันเท่านั้น
ในตอนนี้มันปรากฏออกมาเป็ร่างโปร่งใสเช่นนี้ได้
เ้าร่างเอไอที่อยู่ด้านหน้าพยักหน้าอย่างกับสิ่งมีชีวิตเพราะกับเสียงของมันที่ดังขึ้นมา “คารวะนายท่านโนวาเอง”
มุมปากของชายหนุ่มกระตุกไม่รู้ว่าทำไมแต่เขารู้สึกเหมือนว่าเ้าสิ่งที่อยู่ด้านหน้ามีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น
ผ่านไปสักพักชายหนุ่มสงบใจรวบรวมสมาธิ
“สถานที่แห่งนี้คือที่ไหนอยู่ในดาวเคราะห์ดวงไหน” นี่คือสิ่งแรกที่หยุนโม่ถามออกมา
อย่างเรียกต้องยืนยันให้ได้ก่อนว่าในตอนนี้อยู่ที่ไหน
[ไม่สามารถตรวจสอบได้]
หยุนโม่หรี่ตาเล็กลง ‘ไม่สามารตรวจสอบได้งั้นเหรอ?’
ครุ่นคิดอยู่สักพักแต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ หยุนโม่เลยค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ
ดวงตากวาดไปมองรอบๆเหมือนกับพยายามจะวิเคราะห์สถานที่แห่งนี้
‘าแหายไปหมดแล้วอาการาเ็ก็ไม่มีอยู่แล้ว’
‘เกิดอะไรขึ้นกับตัวของเรากันแน่’ยิ่งคิดเกี่ยวกับเื่นี้หยุนโม่ยิ่งรู้สึกประหลาด
ในตอนนี้นั้นเสียงหนึ่งดังเตือนขึ้นมา
[ตรวจพบอันตราย]
หยุนโม่ตื่นตัวในทันทีร่างของเขาะโหลบออกจากจุดนั้นในทันที
ร่างของหยุนโม่ก็กลิ้งไปกับพื้นหลบออกไป เมื่อร่างกายของเขาหยุนลง มองหันกลับมามองตรงจุดที่เขาเคยอยู่ ก็พบเห็นว่ามีรอยกรงเล็กขนาดไม่เล็กฟันลงตรงตำแหน่งที่เขาเคยอยู่
หยุนโม่ขมวดคิ้ว
659
