เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลินรั่วซีที่กำลังเดินขึ้นไปทำงานต่อที่ห้องหันกลับมามองหยางเฉินโดยพลัน และเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหยางเฉิน เธอก็พยักหน้ากล่าวว่า

        "ขึ้นไปคุยที่ห้อง"

        ภายในห้องยังคงมีกลิ่นหอมที่เอกลักษณ์ของหลินรั่วซีอย่างชัดเจน จนหยางเฉินออกอาการลุ่มหลงตะกละตะกลามอย่างเห็นได้ชัด แต่หลินรั่วซีไม่ได้สังเกตเห็น เธอเดินอย่างเซื่องซึมไปที่หน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศส สายตาเหม่อมองออกไปนอกม่าน เฝ้าดูราตรีที่เงียบสงบ

        หยางเฉินไม่ได้รีบร้อนเปิดประเด็น เขามองไปที่กองหนังสือบนโต๊ะทำงานแล้วพลันนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมา

        "ผมจำได้ว่าไปเดินซื้อหนังสือกับคุณ คุณซื้อหนังสือไม่บันยะบันยัง ซื้อเสื้อผ้าเป็นบ้าเป็นหลัง ผมคิดว่าคุณสมควรจะเป็นเด็กเนิร์ด หรืออาจารย์มหาวิทยาลัยมากกว่า ตอนนี้ผมค่อนข้างเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่คุณได้พบเจอ แม้คุณจะไม่ต้องการที่จะทำมัน แต่คุณก็จะทุ่มเททำมันอย่างเต็มที่"

        หลินรั่วซีขบคิดเล็กน้อยจากริมหน้าต่าง มองเห็นเงาสะท้อนของชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลังของเธอกำลังยืนยิ้มอยู่

        หยางเฉินเงียบสักครู่ก่อนเอ่ยถามว่า

        "หนังสือที่ซื้อล่าสุด คุณได้อ่านมันไปหรือยัง"

        "อ่านจบแล้ว" หลินรั่วซีกล่าวว่าไม่แยแส

        หยางเฉินพยักหน้าถอนหายใจกล่าวว่า

        "แล้ว... คุณอ่านหนังสือเรื่องความสัมพันธ์ของคู่รัก และคุณแม่ที่น่ารักหรือยัง"

        "อ่าน แต่ลืมไปแล้ว"

        "ผมว่าวิธีปกติแบบนั้นอาจไม่สามารถใช้กับความสัมพันธ์ของพวกเราได้" หยางเฉินกล่าวพลางหัวเราะเยาะตัวเอง "ปัญหาทั้งหมดเกิดจากการแต่งงานของเราตั้งแต่ต้น จากนั้นก็คล้ายกับตกอยู่ในหลุมทรายดูด แม้จะพยายามดิ้นรนเท่าไร มันก็ยิ่งจมลงเร็วขึ้นเท่านั้น”

        ไหล่ของหลินรั่วซีกระตุกเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากบางกล่าวว่า

        "นายแค่อยากจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้งั้นหรือ"

        หยางเฉินส่ายหัว

        "ผมแค่รู้สึกเบื่อหน่าย ผมรู้คุณพยายามที่จะยอมรับผม และทำให้การแต่งงานของเราเดินไปในทางที่ถูกต้อง คุณพาผมให้รู้จักกับสังคมชั้นสูง แล้วตอนนี้ผมก็กลายเป็นประธานกรรมการของบริษัทใหม่ แม้จะมีปัญหาเล็กๆ เกิดขึ้น แต่ผมรู้ว่าคุณก็เป็นห่วงผม จุดนี้ผมต้องขอขอบคุณคุณ”

        "นายจะขอบคุณฉัน?" หลินรั่วซีกล่าวเย้ยหยัน

        "ผมจะตอบแทนคุณ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” หยางเฉินกล่าว

        "แล้วนายจะตอบแทนฉันยังไง?" หลินรั่วซีถาม

        หยางเฉินมองไปที่แผ่นหลังของหลินรั่วซีพลางกล่าวว่า

        "ผมรู้ตัวว่าไม่สามารถทำอะไรเพื่อคุณได้เลย เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบต่อการพัฒนาของบริษัท ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารแม้โครงการจะเพิ่งเริ่ม แต่อีกหกเดือนให้หลังผมก็จะต้องหย่ากับคุณ ผมจึงอยากฟังความเห็นของคุณในเรื่องนี้ ถ้าคุณคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ผมก็จะอยู่ตำแหน่งนี้ต่อไป แม้จะไม่อาจรับประกันการเติบโตของบริษัท แต่ผมจะไม่ทำให้บริษัทเสียหายอย่างแน่นอน แต่ถ้าคุณไม่อยากเจอหน้าผมอีก ผมก็จะออกจากที่นี่ไปทันที นี่คือสิ่งที่ผมต้องการจะหารือกับคุณ"

        หลินรั่วซีหันกลับไปอย่างรวดเร็ว พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

        "ในเมื่อนายรู้ว่าฉันพยายามขนาดนี้ นายยังจะตอบแทนฉันด้วยการหย่าใช่มั้ย?”

        หยางเฉินไม่คิดมาก่อนว่าหลินรั่วซีจะร้องไห้ออกมา และไม่รู้ว่าจะทำตัวเช่นไร

        หยางเฉินถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า

        "วันนั้นเฉิงซินหลินกับซูจื้อหงมาที่บ้าน พวกเขาบอกว่าเรื่องทุกอย่างเป็นความผิดของคุณ ผมขอบอกความจริงที่ทำให้ซูจื้อหงต้องเทหมดหน้าตักขนาดนี้ เป็นเพราะผมใช้วิธีการบางอย่าง ทำให้แก๊งตงซิ่งซึ่งเป็นพันธมิตรของพวกเขา ต้องถูกขุดรากถอนโคน ทำให้ซูจื้อหงหมดสิ้นความหวังและที่คุณกับป้าหวังถูกลักพาตัว นั่นก็เป็นเพราะคุณอยู่เคียงข้างผม ผมกลับมาที่นี่ยังไม่ถึงหนึ่งปีเลยด้วยซ้ำ แต่กลับเกิดปัญหามากมายขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ผมช่วยคุณไว้ได้อย่างหวุดหวิด ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณเป็นเพราะมีผมอยู่ใกล้ๆ ผมกลัว... กลัวว่าสักวันหนึ่งผมจะช่วยคุณไว้ไม่ทัน"

        "แล้วฉันไม่มีศัตรูหรือไง?" หลินรั่วซีถามด้วยน้ำเสียงดูแคลน

        "ถ้าคุณต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยคุณก็สามารถจัดการกับศัตรูของคุณได้ด้วยตัวเอง แต่ไม่ใช่กับศัตรูของผม" หยางเฉินกล่าว

        แววตาของหลินรั่วซีเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และสุดท้ายเธอก็หัวเราะเสียงดังพร้อมกล่าวว่า

        "หยางเฉิน นายรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่นายพูดมันไร้สาระสิ้นดี!"

        หยางเฉินยืนสงบนิ่งเฝ้ามองท่าทีที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว

        "นายไม่ได้กลัว นายแค่อยากหนีจากความเป็นจริง นายไม่เคยรับผิดชอบใดๆ อย่าใช้เหตุผลไร้สาระนั่นมาพูด เพราะมันฟังไม่ขึ้น" หลินรั่วซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้านายไม่ชอบฉันหรือเกลียดฉัน นายก็แค่บอกมาตรงๆ ไม่ต้องรอให้นายหย่ากับฉันหรอก ฉันนี่แหละจะเป็นคนไปเอง และจะไม่โทษนายด้วย ถ้านายต้องการจะหย่าจริงๆ ทำไมต้องใช้วิธีไร้สาระนี่ด้วย!”

        หยางเฉินหลับตาลงอย่างเจ็บปวด "ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด..."

        "แล้วมันคืออะไรล่ะ นายกล้าบอกฉันไหมล่ะว่าหลังจากหย่าแล้ว นายจะหย่ากับผู้หญิงอื่นๆ ด้วย คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายมีผู้หญิงอื่นๆ นอกบ้านมากมาย ฉันมั่นใจว่าหนึ่งในนั้นคือเชี่ยนนี ฉันไม่ใช่คนโง่แต่ที่ฉันไม่พูด เพราะสัญญาของเราที่จะไม่แทรกแซงชีวิตส่วนตัว ฉันรู้ว่าฉันไม่ดีพอสำหรับนาย นั่นทำให้นายออกไปมีผู้หญิงคนอื่น แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้ ว่าที่นายบอกว่ากลัวฉันจะมีอันตรายหากยังอยู่กับนาย ฉันอยากจะรู้ว่านายจะทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า” ในตอนสุดท้ายหลินรั่วซีแทบจะตะโกนออกมา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และไม่ยินยอม

        หยางเฉินจ้องมองหลินรั่วซีโดยไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อย

        "ผมจะไม่ปล่อยพวกเขา แต่ผมจะปล่อยคุณไป เพราะคุณไม่เหมือนกับพวกเขา" หยางเฉินกล่าว

        "ไม่เหมือนยังไง" หลินรั่วซีหัวเราะเยาะ "นายกำลังจะบอกว่า เพราะนายชอบพวกเขา แต่นายเกลียดฉันใช่หรือเปล่า?"

        หยางเฉินกำหมัดแม่น จากนั้นฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

        "เพราะถ้าพวกเขาได้รับบาดเจ็บ ผมก็จะโกรธเป็นอย่างมาก... แต่ถ้าคุณได้รับบาดเจ็บ ผม... ผมจะไม่สามารถอภัยให้ตัวเองได้อีกต่อไป..."

        น้ำตาของหลินรั่วซีไหลลงบนพรม จ้องมองไปที่หยางเฉินด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจอธิบายได้

        "ผมเคยสูญเสียคุณไปหนหนึ่งแล้ว และผมไม่อาจสูญเสียคุณเป็นครั้งที่สอง แม้ความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อย ผมก็จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น..." พูดจบหยางเฉินก็หันหลัง ก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบงัน

        ครั้งที่สอง?

        หลินรั่วซียืนนิ่งอยู่กับที่ เฝ้ามองประตูที่ถูกปิดอย่างช้าๆ อย่างไม่อาจทำอะไรได้