เทพอสูรกลืนตะวัน

เจียงเฉินเรียงสมุนไพรทั้งหมดลงในหม้อปรุงยาก่อนจะจุดไฟและค่อย ๆ กระจายปราณของเขาเพื่อควบคุมเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

เจียงเฉินค่อย ๆ ใช้ความร้อนขจัดสิ่งเจือปนที่เคลือบอยู่บนผิวด้านนอกของสมุนไพรอย่างช้า ๆ เหงื่อเม็ดใหญ่ค่อย ๆ ผุดขึ้นที่หน้าผากของเขาถึงแม้เจียงเฉินจะเคยหลอมเม็ดยามานับพันแต่นั่นก็เพียงแค่ชนิดเดียวเท่านั้นเขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับสมุนไพรอย่างอื่นเลยนอกจากส่วนผสมของเม็ดยาฟื้นฟูลมปราณทำให้ในแต่ละขั้นตอนใช้เวลาเพิ่มมากขึ้น

5-6 ชั่วโมงต่อมาเจียงเฉินก็ขจัดสิ่งเจือปนจากสมุนไพรออกได้ทั้งหมดเพราะจำนวนสมุนไพรที่มีมากถึง 14 ชนิดทำให้เจียงเฉินต้องเวลาในขั้นตอนนี้ใช้ไปอย่างยาวนาน

''แค่ขั้นตอนแรกก็ใช้เวลาไปเกือบ 6 ชั่วโมงแล้วเม็ดยาระดับลึกล้ำนี่มันเลวร้ายกว่าที่ข้าคิดเสียอีก''

ในตอนแรกเจียงเฉินคาดว่าเขาคงใช้เวลาไม่นานในการหลอมเม็ดยาหนึ่งเม็ดแต่ตอนนี้ความคิดของเจียงเฉินต้องแปรเปลี่ยนไป

เจียงเฉินโยนความคิดที่รบกวนจิตใจออกไปก่อนจะหันมาเพ่งสมาธิไปที่การหลอมสมุนไพร ในตอนนี้เจียงเฉินเข้าสู่ขั้นที่สองของการหลอมเม็ดยาแล้วนั่นคือการหลอมสมุนไพร

เจียงเฉินค่อย ๆ ใช้ปราณของเขาควบคุมเปลวไฟนำมาคลุมสมุนไพรและหลอมมันให้กลายเป็นโอสถสมุนไพรอย่างช้า ๆ ในขั้นตอนนี้ไม่สามารถที่จะรีบเร่งได้เพราะสมุนไพรแต่ละชนิดใช้ปราณและความร้อนจากเปลวไฟคนละระดับกันและสมุนไพรบางชนิดมักมีจิตวิญญาณอยู่ทำให้ยากต่อการหลอมยิ่งขึ้น

ภายในเตาหลอมเจียงเฉินค่อย ๆ ใช้เปลวไฟของเขาหลอมหญ้านภาอย่างช้า ๆ หญ้านภาเป็นสมุนไพรระดับต่ำค่อนไปทางระดับกลางเพราะมันมีจิตวิญญาณหลงเหลืออยู่ทำให้ใช้ปราณกับเปลวไฟเป็นจำนวนมาก

2-3 ชั่วโมงผ่านไปเจียงเฉินก็ยังไม่สามารถที่จะหลอมหญ้านภาให้กลายเป็นโอสถไม่ได้เจียงเฉินเริ่มท้อเล็กน้อยเพราะดูเหมือนว่ามันจะไม่มีที่ท่าจะเปลี่ยนรูปร่างเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เจียงเฉินก็ไม่ลดความพยายามการหลอมเม็ดยาระดับลึกล้ำเป็นก้าวแรกไปสู่การหลอมเม็ดยาระดับตำนานที่เจียงเฉินเคยพบเจอในตำราเม็ดยา

เมื่อคิดว่านี่จะเป็นก้าวแรกของเขาทำให้เจียงเฉินมีพลังใจมากขึ้นเขารีดเร้นปราณออกมาจำนวนมากและเพิ่มความรุงแรงของเปลวไฟไม่กี่นาทีต่อมาเจียงเฉินก็รู้สึกว่าเขานั้นได้กลิ่นไหม้บางอย่าง

ทันทีที่เจียงเฉินได้กลิ่นเขาก็เริ่มกระวนกระวายเล็กน้อย และทันทีที่เจียงเฉินเสียสมาธิภายในหม้อก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้น

พรึบ !!

''เวรแล้ว !!''

เจียงเฉินรู้ได้ทันทีว่าเสียงนั้นคือความคิดพลาดในการหลอมโอสถสมุนไพร เจียงเฉินหยุดกระบวนการทุกอย่างทันทีพร้อมกับเปิดฝาหม้อปรุงยาออก ทันทีที่เจียงเฉิดเปิดฝาควันดำโขมงก็โชยออกมาทันที

แค๊ก แค๊ก 

เจียงเฉินสำลักควันเล็กน้อยเมื่อควันจางลงเจียงเฉินก็เห็นสมุนไพร 4-5 ชนิดไหม้เป็นถ่านเจียงเฉินถอนหายใจเล็กน้อยเพราะการที่เขาเสียสมาธิเพียงเล็กน้อยทำให้ทุกอย่างพังทลายจนหมด

การหลอมเม็ดยาหรือหลอมโอสถนั้นไม่สามารถที่จะผิดพลาดได้แม้แต่นิดเดียวในแต่ละขั้นตอนเพราะหลังจากที่ทุกอย่างถูกใส่รวมกันลงไปภายในหม้อปรุงยาเมื่อนั่นสมุนไพร เปลวไฟ และปราณ ก็จะเชื่อมต่อกันเหมือนกลไกฟันเฟืองขนาดใหญ่ที่ทุกอย่างเชื่อมโยงและทำงานร่วมกันและเมื่อเฟืองชิ้นหนึ่งพังทลายมันก็จะส่งผลให้เฟืองชิ้นอื่นหยุดทำงานหรือพังลง

เจียงเฉินถอนหายใจเล็กน้อยและหยิบสมุนไพรอีกชุดหนึ่งขึ้นมา โชคดีที่ก่อนหน้านี้เจียงเฉินร้องขอให้ปู่และแม่ของเขาหาต้นหญ้าโลหิตและสมุนไพรอื่น ๆ มาให้เป็นจำนวนมาก 

ในตอนนี้เจียงเฉินมีสมุนไพรที่เตรียมไว้อยู่ทั้งหมด 10 ชุดเจียงเฉินไม่รอช้าหลังจากทำความสะอาดหม้อปรุงยาเสร็จเจียงเฉินก็ยัดสมุนไพรชุดใหม่ลงไปและเริ่มหลอมเม็ดยาใหม่อีกครั้ง

ในการหลอมครั้งที่ 2 เจียงเฉินก็ยังคงล้มเหลวอีกครั้งในขั้นตอนการหลอมโอสถสมุนไพร เจียงเฉินถอนหายใจและจัดเรียงสมุนไพรชุดที่ 3 ลงไปภายในหม้อ

พรึบ !! 

เจียงเฉินยังคงล้มเหลวอีกครั้งแต่ก็ก้าวหน้าขึ้นอีกนิดตอนนี้เจียงเฉิดพลาดในการหลอมสมุนไพรชนิดที่ 4 เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะท้อเล็กน้อยที่เขาล้มเหลว 3 ครั้งติดต่อกันแต่ในใจลึก ๆ เขาก็เริ่มจับจุดของสมุนไพรแต่ละชนิดได้นั่นแปลว่าเขาก้าวหน้าขึ้นทีละนิดด้วยเช่นกัน

ชุดที่ 4 

พรึบ !!

ชุดที่ 5

พรึบ !!

................................

เวลาผ่านไป 5 วันเจียงเฉินก็ยังคงล้มเหลวอยู่เช่นเดิมแต่ทุกครั้งที่เจียงเฉินล้มเหลวทุกครั้งที่หลอมเม็ดยาจนทำให้เจียงเฉินใช้สมุนไพรทั้ง 10ชุดหมดเกลี้ยง แต่เจียงเฉินก็ก้าวหน้าทีนิดเล็กทีละน้อยเช่นกันเจียงเฉินนั่งอยู่หน้าเตาปรุงยาพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

เฮ้อ 

''5 วันนี้ข้าเผาเงินไปมากกว่า 1แสนเหรียญทอง นี่ข้าใช้เงินหยั่งกับเป็นเชื้อพระวงศ์เลยให้ตายสิ !''

เจียงเฉินตัดสินใจพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูจิตใจของตัวเองที่ตอนนี้กำลังห่อเหี้ยวและเพื่อรอสมุนไพรชุดใหม่ เจียงเฉินตัดสินใจจะทดลองเลี้ยงปลาภายในทะเลสาปว่ามันสามารถเร่งการเติบโตของปลา หรือสัตว์น้ำได้เช่นเดียวกับสมุนไพรที่ปลูกหรือไม่

เจียงเฉินออกจากดินแดนพฤกษาอมตะและเดินไปยังตลาดภายในเมืองด้วยจิตใจที่แห้งเหี่ยว