ท้องฟ้ายามเย็นสีทองเหลืองอร่ามพระอาทิตย์กำลังแตะขอบทะเลอีกฟากหนึ่งฝูงนอกบินตัดกับดวงอาทิตย์ช่างสวยงามเหมือนภาพวาดที่เธอเคยเห็นเลย ณิชชาออกมาเดินเล่นที่ชายหาด่ที่รอกานดาอาบน้ำเธอใส่ชุดลำลองสบายๆ กางเกงขาสั้นสีขาว เสื้อยืดตัวหลวมนิดสีฟ้า ดูอ่อนหวานวันนี้เธอรวบผมมัดเรียบร้อยเนื่องจากลมพัดทำให้ผมปลิวตลอดเวลาจึงตัดสินใจมัด
ณิชชายืนมองฝูงนกที่กำลังบินหายลับไปในสายตาพลันก็ได้ยินเสียงใครบางคนอยู่ทางด้านหลัง
"นิ ขอนัทเดินเล่นด้วยคนนะ" นัทพูดขณะเดินมาหยุดข้างๆ ณิชชา
"ได้สินัท ทำไมจะไม่ได้ล่ะ แล้วพจน์ไปไหน"
"พจน์ยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยเดินออกมาข้างนอกก็ยังไม่เห็นใครพอดีมองเห็นนิยืนอยู่ตรงนี้เลยตามมา" เขาอธิบาย
"วันนี้เหนื่อยไหมนั่งรถ เห็นนิเงียบๆ"
"ไม่เหนื่อยเลย นัทล่ะเหนื่อยไหมที่ขับรถมาตั้งไกล"เธอถามด้วยความห่วงใย
"ไม่หรอก ขอแค่เห็นรอยยิ้มของนิ นัทก็ดีใจและหายเหนื่อยแล้ว"นัทตั้งใจพูดให้ณิชชารับรู้ความรู้สึกเขา
ณิชชายิ้มให้นัทเธอรับรู้ว่านัทคิดยังไงกับเธอ แต่เธอก็ยังไม่เปลี่ยนความคิดยิ่งตอนนี้เธอยิ่งไม่มีอะไรเหมาะสมกับนัทเลยสักอย่าง
อีกมุมหนึ่งของโรงแรมเอกวัฒน์ยืนมองณิชชาที่กำลังเดินเล่นที่ชายหาด เขาตั้งใจจะเดินมาหาเธอ แต่เห็นผู้ชายที่มาด้วยกันเดินมาหาเธอก่อนดูท่าทางสนิทสนมกันดี เพราะเห็นทั้งสองคนคุยกันสนุกยิ้มแย้มแถมยังเดินหาดเคียงข้างกันเหมือนคู่รักด้วยเขากำมือแน่น แค่ห่างกันอาทิตย์เดียวเธอลืมเขาได้จริงๆ เหรอ!!เขาคนเดียวที่คิดถึงแต่เธอเหรอ !!!
วันนั้นหลังจากมาส่งเธอเขาก็มีประชุมด่วนที่ต่างจังหวัด 3 วัน กลับมารีบไปหาเธอที่ผับ เด็กกลับบอกว่าเธอลาออกไปแล้ว เขาโกรธมากที่เธอไปไม่บอกอะไรสักคำเลย วันนี้เขาก็มีประชุมที่โรงแรมนี้อีกกลับได้มาเจอณิชชามาเที่ยวพร้อมมีผู้ชายพามาด้วย เอกวัฒน์ยืนกำมือแน่น
"เอกขาาา มายืนทำอะไรตรงนี้คะ นาเดินหาตั้งนาน"นาตาลีเดินมาเกาะแขนเขาเธอใส่เสื้อผ้าซีทรูลายดอกสีสดใส สามารถมองเห็นยกทรงสีชมพูหวานแหว๋ว สายตาของนาตาลีมองตามสายตาชายหนุ่มเธอเห็นณิชชาเดินเล่นที่ชายหาดกับผู้ชายบางคน
"เด็กเสิร์ฟพวกนี้ก็เก่งนะคะ ไปทำงานที่นั่นแป๊บเดียว จับคนรวยได้ล่ะจนได้พามาเที่ยว พักโรงแรมหรูแบบนี้"นาตาลีพูดใส่ไฟเพราะเธอรู้ว่าเอกวัฒน์ต้องคิดอะไรกับหญิงสาวแน่ๆ
เขาไม่พูดตอบโต้อะไรเพราะในใจตอนนี้กำลังโกรธที่เห็นณิชชาสนิทสนมกับชายอื่น
"เอกคะ วันนี้เราไปนั่งฟังเพลงกันไหมคะ ไหนๆก็มาทะเลแล้วไปร้านที่ติดทะเลตรงโน่น เขาว่าบรรยากาศดีมากๆเลยนะคะ" นาตาลีชวน
"พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า ผมขอตัวนะ"เอกวัฒน์ตอบหญิงสาว พร้อมเดินกลับโรงแรม เขาไม่อยากไปไหนทั้งนั้นตอนนี้เขากำลังโกรธและไม่พอใจที่เห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนั้น
นาตาลีขัดใจอยากกรี๊ดดดดดดดดดังๆ แต่แสดงออกไม่ได้ จึงได้แต่เดินตามหลังเอกวัฒน์ไปเมื่อถึงห้องเอกวัฒน์ก็เดินเข้าห้องโดยไม่สนใจเธอเลยเธอได้แต่กระทืบเท้าแล้วเดินเข้าห้องตัวเองซึ่งอยู่ติดกับห้องของเขา
นาตาลีคิดถึงหน้าของณิชชา เธอเกลียด!!! เกลียด!!!เด็กไม่มีหัวนอนปลายตีนแต่ทำให้เอกวัฒน์เปลี่ยนไปได้ ทั้งๆที่เธอตามตื้อเอกวัฒน์มานานเขาก็ยังไม่ตกลงปลงใจคบกับเธอสักที ตอนนี้เขายิ่งทำท่าเหินห่างออกไปเรื่อย ๆ
"ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว นางณิชชา!!"เธอพูดออกมาด้วยความแค้น แล้วนาตาลีก็ลุกขึ้นต่อโทรศัพท์ถึงใครบางคน
"นนท์ขาา คุณว่างไหมคะ นาอยากไปนั่งฟังเพลง มารับนาทีได้ไหมคะ"นาตาลีออดอ้อนชายหนุ่มปลายทาง พร้อมบอกชื่อโรงแรมให้เขามารับ ไม่นานเธอก็ออกไป
แสงไฟจากโคมไฟตรงสนามลมโชยพัดผ่านเย็นสบาย อุปกรณ์ปิ้งย่างพร้อมเครื่องดื่มพร้อม คนพร้อม ทั้งสี่คนกำลังช่วยกันปิ้งอาหารทะเลที่เตรียมไว้นัทช่วยนิปิ้งข้างเตา ส่วนพจน์ช่วยกานดาเตรียมเครื่องดื่ม น้ำจิ้มและจัดโต๊ะนั่งทาน ทั้ง 4 คนทานไป คุยกันไปลุกขึ้นปิ้งอาหารที่หมด สลับกันลุกไปเอาอาหารบ้าง ณิชชารู้สึกผ่อนคลายไม่ต้องคิดอะไรมากกินกับเพื่อน คุยเล่นกับเพื่อน ทำให้ลืมเื่ของเอกวัฒน์ได้บ้างจนเกือบห้าทุ่มงานปาร์ตี้เล็ก ๆ จึงจบลง สองสาวขอตัวไปอาบน้ำพักผ่อนส่วนหนุ่มๆ ก็เข้าห้องเหมือนกัน ณิชชาอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอนนอนยังไงก็นอนไม่หลับ ส่วนกานดาหลับเรียบร้อยแล้วเธอจึงลุกขึ้นและเดินออกมาหน้าบังกาโล ลมทะเลพัดมาเป็ระลอกณิชชาออกมานั่งดูบบรยากาศยามค่ำคืนตรงระเบียงข้างนอก สูดอากาศเย็นๆ เข้าเต็มปอดนานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้มาเที่ยวแบบนี้เลย วันนี้แสงจันทร์สว่างดาวจึงไม่ค่อยมี ณิชชมองดูบรรยากาศรอบๆ แล้วน่าจะปลอดภัยเพราะเป็หาดส่วนตัวเธออยากเดินไป นั่งริมหาดใกล้ๆ ตรงต้นมะพร้าว คงไม่มีอะไร ณิชชาเดินมากำลังจะถึงอยู่ก็มีมือของใครบางคนมาดึงกระชากเธออย่างแรง
"มานี่"
*********
283
