เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        อวิ๋นอี้กลับไปนั่งเงียบๆ ที่เดิม

        เมื่อเข้าพลบค่ำท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งดวงอาทิตย์ตกอยู่ใต้ขอบฟ้าอย่างสมบูรณ์โลกพลันมืดสนิท

        หลังจากที่รอมานาน ผู้ที่อยากเจอกลับมิได้ปรากฏตัว

        ประตูยังคงปิดอยู่ดวงตาของนางเจ็บปวดจากการจ้องมอง

        ในเสี้ยววินาทีนั้นดูเหมือนอวิ๋นอี้จะเข้าใจในที่สุด

        หรงซิวไม่มาหานาง อาจจะมีเหตุผลอื่นหรือบางทีเขาอาจจะใส่ใจหว่านฉือมากกว่า

        แม้ว่าจะเป็นอย่างหลังนางปลอบใจตนเองว่าเป็นเรื่องที่ดี

        ยิ่งพบจุดยืนในความสัมพันธ์นี้เร็วเท่าใดยิ่งสามารถตัดสินได้อย่างถูกต้องว่าจะไปที่ใดได้เร็วเท่านั้น

        โชคดีที่ความสัมพันธ์ของนางกับหรงซิวเพิ่งเริ่มต้นนางยังมิได้ถลำลึก หากนางจะถอนตัวตอนนี้คงไม่เสียใจเท่าใดนัก

        อวิ๋นอี้ถอนหายใจช้าๆความหิวในท้องทำให้นางทนไม่ไหว จึงตัดสินใจออกไปกินข้าว

        นางเก็บของ ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

        ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกพลันต้องตกใจลู่จงเฉิงกำลังยืนอยู่หน้าประตู อยู่ตรงหน้านางใกล้ๆ

        อวิ๋นอี้มุมปากกระตุก มองไปที่เขาทันใดแล้วพูด“ท่านมหาเสนาบดีลู่มาหาข้าหรือ？”

        “ข้าเห็นว่าดึกมากแล้วท่านยังไม่กลับจวนจึงมาดูพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดเบาๆใบหน้าของเขาปกคลุมไปด้วยแสงสลัวตรงทางเดิน มองอารมณ์ไม่ออก

        อวิ๋นอี้ยิ้มอย่างอึดอัดและตอบว่า"ข้ากำลังจะกลับเจ้าค่ะ มหาเสนาบดีไม่กลับหรือเจ้าคะ?"

        "กลับเถิดพ่ะย่ะค่ะข้าไปด้วย"

        อวิ๋นอี้มิมีทางปฏิเสธนอกจากต้องพยักหน้าและตามหลังเขาไป

        ทั้งสองลงไปข้างล่างด้วยกันเนื่องจากเลยเวลาอาหารมาแล้ว ห้องโถงจึงมีคนไม่มากนัก มีคนเพียงไม่กี่โต๊ะที่รวมตัวกันเพื่อพูดคุย

        จ่างกุ้ยชำเลืองมองทักทายอย่างมีความสุข“ท่านมหาเสนาบดีลู่ พระชายาพ่ะย่ะค่ะ จะกลับแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        “อื้ม” ลู่จงเฉิงพูด

        จ่างกุ้ยพูดอย่างละมุนละม่อม"ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ท่านทั้งสองคงหิวแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? เหตุใดจึงไม่อยู่ทานข้าวก่อนค่อยกลับเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

        อวิ๋นอี้จำได้ว่าฝีมือพ่อครัวคนใหม่ดีเพียงใดหนอนตะกละที่จมลงในท้องในที่สุดก็ชอนไชขึ้นมาอีกครา

        นางมองดูลู่จงเฉิงจากด้านข้างรอคำตอบของเขาพลันเห็นเขาเหลือบมองนาง ปากกระตุกเล็กน้อย เบือนหน้าออกแล้วพูด"ดี"

        จ่างกุ้ยพาทั้งสองคนไปที่ห้องโถงข้างหน้าต่างหลังจากเช็ดโต๊ะแล้วแนะนำอาหารอีกสองสามอย่าง

        อวิ๋นอี้เหลือบมองขวดเหล้าที่วางอยู่หลังโต๊ะต้อนรับตาเป็นประกาย ก็บอกให้จ่างกุ้ยเอามาลอง

        จ่างกุ้ยทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย“นี่...พระชายาจะดื่มตอนกลางคืน..."

        "ข้าเพียงแค่จะชิม"อวิ๋นอี้พูด ในใจรู้สึกเศร้าเล็กน้อย "ข้าดื่มมิได้หรือไร? ”

        “มิใช่พ่ะย่ะค่ะ” จ่างกุ้ยเอาใจยาก“ข้าจะไปเอามาให้พ่ะย่ะค่ะ”

        อาหารสดร้อนถูกนำขึ้นโต๊ะอย่างรวดเร็วอวิ๋นอี้ดื่มเหล้าไปสองแก้ว หัวใจและปอดถูกแผดเผาจากฤทธิ์เหล้า

        “กินเยอะๆ พ่ะย่ะค่ะ"

        ลู่จงเฉิงพูดพลันตักทังยื่นส่งให้นาง

        นิ้วของเขาขาวเรียว มีข้อต่อชัดเจน ดูดีมากอวิ๋นอี้จำได้ว่ามือของหรงซิวก็เป็นเช่นนี้ ณตอนนี้ความคับข้องใจและความรู้สึกไม่สบายในใจของนางเหมือนน้ำท่วมที่กำลังจะล้นเขื่อน

        อาจจะเป็นเพราะกลางคืนที่ทำให้เศร้าอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่ทำให้สับสน นางก้มหน้าดื่มทัง น้ำตาไหลอาบแก้ม

        อาหารมื้อนี้เงียบเชียบนัก

        อวิ๋นอี้มิได้ดื่มมาก นางยังมีสติดีทว่าเมื่อนางยืนขึ้น ร่างกายของนางกลับสั่นไหวอย่างควบคุมมิได้

        ลู่จงเฉิงข้างๆ ขมวดคิ้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงนาง น้ำเสียงของเขายังคงแผ่วเบา"ระวังพ่ะย่ะค่ะ"

        "ขอบคุณ...ขอบคุณนะเจ้าคะ..."นางเหลือบมองเขาอย่างซาบซึ้ง ดวงตาของนางสีแดง ใบหน้าขาวๆของนางทำให้มันชัดเจนเป็นพิเศษ

        ลู่จงเฉิงรู้สึกแย่ในใจ อึดอัด ทว่าอธิบายไม่ถูก

        เขาตอบรับเสียงอืม และช่วยนางเข้าไปในรถม้า

        ความเร็วบนท้องถนนในตอนกลางคืนล้อที่วิ่งข้ามถนนหินโบราณ ทำให้เกิดเสียงทื่อๆ

        อวิ๋นอี้เอนพิงกำแพงรถฟังเสียงที่ดังเข้ามาในหูนับไม่ถ้วน นางก็ค่อยๆ กำหมัดแน่น

        รถพานางไปส่งที่จวนองค์ชายเจ็ดเพราะนางดื่มเหล้าไป ทำให้เดินไม่ตรง ตอนที่ลงจากรถลู่จงเฉิงจึงต้องพยุงนางให้ลง

        นางยืนตัวสั่น ก้าวออกไปพลันล้มลงทันทีคิดมิถึงว่าจะหล่นลงไปในอ้อมกอดของเขาพอดี

        อวิ๋นอี้จิตใจไม่ดี รีบลุกขึ้นจากบุรุษผู้นั้นยังมิทันที่จะยืนได้นิ่ง ข้อมือของนางก็โดนจับจนรัดแน่นขึ้นทันใดนางยังมิทันได้เห็นคนตรงหน้าชัดก็ถูกลากเข้าไปในอ้อมแขนเสียแล้ว

        แขนที่วางบนไหล่ของนางนั้นกดลงมาจนหนักทำให้นางเจ็บปวด

        ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้นก็เห็นสันกรามคุ้นตาอันละเอียดอ่อนที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง ทว่าน่าขยะแขยงยิ่งนักนางดิ้นรนอย่างมิได้ผล กัดฟันพูด "ฝ่าบาทปล่อย!"

        บุรุษร่างสูงราวกับหยกมิได้สนใจนางทว่ากลับมองลู่จงเฉิงอย่างเฉยเมย พูดอย่างสุภาพว่า"ขอบใจท่านมหาเสนาบดีลู่ที่ส่งชายาข้ากลับจวน”

        เขาจงใจพูดคำว่าชายาเน้นๆราวกับเน้นย้ำความเป็นเจ้าของราวกับเด็กน้อย

        ลู่จงเฉิงหัวเราะอย่างดูแคลนเป็นคราแรก"ในเมื่อฝ่าบาทรู้ว่านางเป็นชายา ต่อไปก็โปรดพานางกลับจวนเองนะพ่ะย่ะค่ะอย่าปล่อยให้ข้าทำตลอดเวลา ผู้ใดที่มิรู้ คงจะคิดว่าพระชายาคือภรรยาของข้า!”

        เขาสงวนตัวและไม่ก้าวร้าวเสมอมาดังนั้นเมื่อเขาพูดเช่นนี้ ทั้งหรงซิวและอวิ๋นอี้จึงตกใจเล็กน้อย

        เมื่อถูกยั่วยุต่อหน้าเส้นเลือดบนมือของหรงซิวก็โปนออกมา

        เขามองดูลู่จงเฉิงด้วยสีหน้าที่เย็นชามากขึ้นเรื่อยๆแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ "มหาเสนาบดีลู่ตำแหน่งสูงส่งยิ่งนักควรระวังคำพูดมากกว่านี้"

        “ข้าจะปฏิบัติตนอย่างไรมิจำเป็นต้องให้องค์ชายมาชี้แนะพ่ะย่ะค่ะ” เขาก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวเข้าไปใกล้หรงซิวและกระซิบที่หูของเขา"องค์ชายเองนั่นแหละที่ควรดูแลคนของท่าน อย่าให้ผู้อื่นมีโอกาสได้"

        คำพูดนี้ของลู่จงเฉิงเป็นการพูดย้ำความเกรงกลัวในใจของหรงซิวเต็มๆ

        เห็นลู่จงเฉิงเดินออกไปไกลเรื่อยๆคลื่นในแววตาของเขาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

        เมื่อวานที่ส่งหว่านฉือกลับไปจวนเพราะมิอยากให้นางอาการกำเริบอีก จึงเรียกหมอหลวงมาตอนกลางคืนต้องวุ่นวายจนเช้าถึงได้พ้นขีดอันตราย

        หรงซิวตั้งใจจะกลับบ้านทว่าผู้ใดจะรู้ว่าเขากลับผล็อยหลับไปข้างๆ เตียงหว่านฉือ

        พอตื่นมาอีกทีก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

        หว่านฉือค่อยๆ ดีขึ้นมา รู้เรื่องที่เขาช่วยเหลือจึงเลี้ยงอาหารเป็นการขอบคุณ

        หรงซิวอยากปฏิเสธแต่นางไล่ถาม"ถึงจะเป็นคนรักกันมิได้แต่การเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กจะกินข้าวด้วยกันมิได้เลยหรือไร ?

        ความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเขาหว่านฉือไม่เคยติดค้างเขา ทว่ากลับเป็นเขาเองที่รู้สึกผิดต่อนาง

        หรงซิวตกลงทานอาหาร ทานเสร็จก็มิได้อยู่ต่อนานเพียงเพราะเขารู้สึกกังวลอวิ๋นอี้ที่อยู่ในบ้าน จึงรีบกลับมาทว่ากลับได้เห็นภาพที่พวกเขากอดกันอยู่ที่ประตู

        ความหึงหวงทำให้เขาเสียสติร่างกายของเขาพลันตอบสนองไปก่อน

        เขาดึงสาวน้อยกลับเข้าไปในอ้อมแขนรู้สึกถึงความอบอุ่นของนาง ราวกับว่าเขาได้มีนางอยู่เคียงข้างจริงๆ

        อวิ๋นอี้ดื่มมา อารมณ์ไม่ดีการกอดรัดของหรงซิวทำให้นางยิ่งอึดอัด

        มิมีใครอยู่บนถนนมีเพียงแสงสลัวทำให้เงาของร่างทั้งสองทอดยาวนางโบกมือไปมาในอ้อมแขนของเขาและพูดว่า“ปล่อย! ปล่อยนะ!”

        “ปล่อยหรือ? ปล่อยให้เจ้าไปหาลู่จงเฉิงหรือไร?”หรงซิวพูดขึ้นมาทันควัน แล้วถามนางอย่างเย้ยหยัน“กระหนุงหระหนิงกับบุรุษกลางดึก พระชายาเคยมีข้าในสายตาบ้างหรือไม่?”