บทที่25ปลิดชีพรองหัวหน้า
เมื่อหญิงสาวหลายคนได้เห็นใบหน้าของผู้ที่มาช่วยหลายคนก็พยักหน้า อีกส่วนก็ยิ้มทักทายอย่างเหนื่อยอ่อนทำให้บางคนที่ไม่เคยเห็นหน้าของ จ้าวเฟยหลง วางใจมากขึ้น ซึ่งก็ตรงกับความ้าของเ้าเฟยหลงพอดี
“ช่วยกันแก้มัดก่อนนะแล้วข้าจะกลับมาช่วยข้าไปไม่นานหรอก” จ้าวเฟยหลงสั่งการ
“แล้วท่านจะกลับมาตอนไหน”
“ท่านจะกลับมาจริงๆหรือเปล่า”
เสียงของหญิงสาวที่พบว่าผู้ที่เพิ่งจะมาช่วยเหลือกลับจะหายตัวไปทำให้พวกนางเริ่มขวัญเสียและส่งเสียงดังมากขึ้น
“หยุด!! ข้าบอกแล้วว่าจะไปครู่เดียวพวกเ้าเงียบซะ”
เสียงดุขอจ้าวเฟยหลงแม้จะเบาแต่ผู้ฟังก็ยังตั้งใจฟังอย่างนิ่งเงียบ เมื่อสบตาทุกคนแล้วจ้าวเฟยหลงจึงเปิดประตูบ้านออกไป
เพียงครึ่งลมหายใจก็มีร่างสูงใหญ่สองร่างปลิวเข้าไปในบ้านที่ขังหญิงสาว ทั้งสองคนตายเรียบร้อยร่างกายแน่นิ่งไม่ติงไหว หญิงสาวทั้งสี่สิบคน ใจนพูดอะไรไม่ออกพวกนางไม่เคยเห็นคนถูกฆ่าตายต่อหน้ามาก่อนดังนั้นจึงไม่อาจสงบนิ่งได้ เสียงพึมพำเริ่มดังขึ้น
“หาก้าตายจงคุยกันต่อและรอให้โจรมาพบแต่หากไม่ก็จงเงียบแล้วตามข้ามา”
จ้าวเฟยหลง ไม่มอบโอกาสในการได้แตกตื่นแก่บรรดาหญิงสาวแม้แต่น้อย
ทุกคนตาม จ้าวเฟยหลงเดินไปด้านหลังของหมู่บ้านซึ่งตอนนี้ไร้ผู้คน เพราะโจรทั้งหลายตอนนี้ไปรวมกันที่ทางเข้าจ้าวเฟยนำทุกคนเข้าไปหลบในถ้ำแล้ววางค่ายกลปิดปากถ้ำเอาไว้
เมื่อจัดการเื่ความปลอดภัยของทุกคนแล้วตอนนี้จึงเป็เวลาสะสางบัญชีเสียที จ้าวเฟยหลงะโขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังหนึ่งะโเต็มเสียง
“พวกโจรกระจอกวันนี้เป็วันตายของพวกเ้าแล้วรีบออกมารับความตายเร็วเข้า”
จ้าวเฟยหลงไม่ได้ะโอย่างเดียว เขาตวัดมือออกไปเกิดเป็ปราณดาบรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งเข้าทำลายบ้านหลังหนึ่ง ตูม! เสียงดังไปทั่วูเา บ้านทั้งหลังถูกเฉือนออกเป็สองส่วน พังทลายพริบตา
สิ้นเสียงบ้านถูกทำลายกองโจรเหยี่ยวทมิฬต่างกลับมาที่หมู่บ้าน ตอนนี้พวกเขาต้องพบกับเื่ราวไม่คาดคิดมาก่อนเพราะค่ายแห่งนี้คือที่ที่ปลอดภัยมากแต่ตอนนี้กลับถูกคนปั่นหัวพวกเขาให้วิ่งกลับไปกลับมา
ภายในบ้านหลังใหญ่บรรยากาศตึงเครียดมากขึ้น ตอนแรกก็เสียงดังที่ทางเข้าตอนนี้กลับมาปรากฏที่หมู่บ้านชางเห่ย คิดไปมาหลายตลบ
“แย่แล้วแผนล่อเสือออกจากถ้ำ...รองหัวหน้าซินโยวเ้าไปดูคนที่เราจับมาซิ”
“ขอรับหัวหน้า” เมื่อออกมาจากบ้านใหญ่ซินโยวก็พาลูกน้องสองคนตรงไปที่บ้านที่พวกหญิงสาวถูกขังแต่เมื่อเข้าไปก็พบเพียงร่างของยามทั้งสองคนนอนตายอยู่บนพื้นห้อง
“บัดซบ!!” ซินโยว ถึงกับร้องออกมาแล้วหันมาสั่งการลูกน้องพวกเ้าจงไปแจ้งแก่ท่านหัวหน้า “ข้าจะไปตรวจดูเด็กพวกนั้น”ว่าแล้วก็วิ่งไปตามหนทางที่ทอดยาวสู่บ้านที่ขังเด็กเล็กเอาไว้
เมื่อมาถึงครึ่งทาง ซินโยวพบบ้านหลังหนึ่งพังลงมา ไม่ไกลจากนั้นบนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง ร่างสูงในชุดเขียวอ่อนที่โดนลมพัดปลิวไสวยืนอยู่
“คนสารเลว! เ้าเป็ใครถึงกล้าบุกเข้ามาที่นี่คงอยากตายมากนักใช่ไหม”
เสียงที่ทรงพลังะเิไปทิศทางที่จ้าวเฟยหลงยืนอยู่ บรรดาลูกสมุนทั้งหลายที่อยู่ใกล้ต้องพากันเดินลมปราณ เพื่อป้องกันพลังเสียงที่กดดันขนาดนี้บางคนระดับบ่มเพาะต่ำ ถึงกับกระอักเืออกมาหรือสลบไปเลยก็มี
แต่เมื่อเสียงมาถึงจ้าวเฟยหลง เพียงยืนนิ่งๆปล่อยให้คลื่นเสียงเคลื่อนผ่านไปเหมือนมันไม่มีผลอะไรกับเขาเลย
ซินโยวมองเห็นท่าทีเฉยเมยของจ้าวเฟยหลง ก็ยิ่งทำให้เขาเดือดดาล ตัวเขาอยู่ระดับจอมยุทธ์ขั้นแปดจะจัดการกับนักยุทธ์คนหนึ่งมันง่ายกว่าพลิกฝ่ามือแต่ตอนนี้เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่แม้แต่จะขยับหลบพลังของเขามันทำให้เขารู้สึกเสียหน้าอย่างมาก
“ไม่ต้องไปดูหรอกเด็กพวกนั้นข้าช่วยพวกเขาหลบหนีแล้ว พวกเ้าไม่มีทางตามทันหรอก”จ้าวเฟยหลงเอ่ยขึ้นมา
ซินโยว ครุ่นคิดอย่างรวดเร็วชายหนุ่มคนนี้รู้ว่าเขากำลังจะไปดูเด็กที่ถูกขังแล้วยังมายืนรอที่นี่แสดงว่าต้องมีการเตรียมการมาอย่างดี ไม่เช่นนั้นคงไม่มายืนรอคอยความตายตรงนี้จึงหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องอ้อมไปอีกทางหนึ่งส่วนเขาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญผู้นี้
“ไอ้หนูใจกล้ามากที่บุกเข้ามาถึงที่นี่ คงไม่อยากอยู่แล้วซินะ”ซินโยวตวาดลั่นไปที่จ้าวเฟยหลง
“ใครบอกให้พวกเ้าไปปล้นหมู่บ้านเจียวจูล่ะ ข้าก็เลยต้องฝืนใจมาที่นี่ อ้อ!แล้วอีกอย่างที่นี่มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรออกจะไปง่ายมาง่าย” จ้าวเฟยหลงตอบอย่างสบายๆ คล้ายกำลังยืนคุยกับเด็กๆ
“ไปง่ายมาง่าย นี่เ้า! คิดว่าที่นี่เป็ที่ไหนถึงกล้ามาบอกว่า ไปง่ายมาง่าย”
พูดจบซินโยวก็เร่งเร้าพลังลมปราณ จนมองเห็นพลังลมปราณสีเขียวหมุนวนรอบๆตัวของเขาด้วยความรุนแรงของพลังลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ต่างพากันะโหลบหนีเนื่องจากพลังนั้นกดดันจนพวกเขา หายใจไม่ออก บางคนมีเืไหลออกมาจากมุมปาก
“พลังของท่านรองหัวหน้าช่างสูงส่งยิงนักเ้าหนุ่มนั่นคงถึงคราวตายแน่ๆ”
“เมื่อเจอกับจอมยุทธ์นักยุทธ์ก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก”
บรรดาลูกสมุนโจรทั้งหลายต่างพากันพูดคุยเสียงดังเมื่อได้ยินคนพูดเช่นนี้ ซินโยวก็รู้สึกพอใจมากเขาอยากแสดงให้ทุกคนเห็นว่าพลังของเขาร้ายกาจเพียงใดแต่จ้าวเฟยหลง กลับยืนนิ่งเฉยราวกับพลังอันพุ่งพล่านของ ซินโยวไม่ได้เข้าตาของเขาเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเหลือบไปมองปฏิกิริยาของจ้าวเฟยหลง ที่นิ่งเฉยราวกับไม่ได้รับรู้ถึงพลังของเขา
“อวดดีนักนะไอ้เด็กเมื่อวานซืน ตายซะ”
ซินโยว ร้องะโออกมาแล้วเรียกเอาดาบสีดำเล่มหนึ่งขึ้นมาถือเอาไว้ ดาบเล่มนี้คือดาบวายุทมิฬยุทธภัณฑ์ระดับิญญาขั้นต่ำ
“ดาบวายุคลั่ง”
เพลงดาบนี้ ซินโยวใช้สร้างชื่อให้แก่ตนเองแวดวงของผู้ฝึกยุทธ์แห่งแคว้นิโจวต่างก็รู้จักรองหัวหน้าโจรเหยี่ยวทมิฬ ก็เพราะเพลงดาบนี้
ปราณดาบสีเขียวกว้างหนึ่งจั้งถูกฟันออกมาเป็พันครั้งพุ่งเข้าหาจ้าวเฟยหลง ล้อมรอบเขาเอาไว้ราวกับกรงขังไร้หนทางหลบหนีที่ที่ปราณดาบเคลื่อนผ่านล้วนถูกทำลายจนราบคาบ
จ้าวเฟยหลง มองดู ซินโยวที่ใช้วิชายุทธ์ระดับจิตนอกจากจะไม่รู้สึกกลัวแล้วกลับกันเขายินดีเป็อย่างมาก ตอนนี้เขากำลังมองหาใครสักคนที่มีพลังขนาดนี้มาทดลองวิชายุทธ์ที่ดวงจิตโลกาให้เขามาพอดี
เมื่อปราณดาบวายุคลั่งล้อมรอบเขาไว้จ้าวเฟยหลงใช้ ก้าวย่างดาวตกถอยออกมา หมัดที่ทรงพลังก็ถูกซัดออกไป “หมัดศิลาทลายคีรีท่าที่หนึ่ง หมัดศิลาเพลิง” พลังหมัดกลายเป็ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าไปหาปราณดาบของซินโยว พลังหมัดยังพุ่งไปไม่ถึงปราณดาบก็ถูกคลื่นพลังรอบนอกเผาทำลายไปจนหมด
“อะไรกัน!”
ซินโยวใกับภาพที่เห็นนักยุทธ์ขั้นเก้าสามารถทำลายพลังดาบของจอมยุทธ์ขั้นแปดนี่มันเื่บ้าอะไรกันแล้วนักยุทธ์ใช้ออกพลังปราณธาตุได้ั้แ่เมื่อไรเพราะโดยทั่วไปมีแต่ระดับจอมยุทธ์ขึ้นไปที่มีตันเถียนแล้วเท่านั้นที่สามารถใช้ออกพลังปราณธาตุเื่นี้เหนือกว่าสิ่งที่เขาเคยพบเจอมาก่อน
ขณะที่ซินโยวตกตะลึงอยู่นั้นพลังหมัดของจ้าวเฟยหลงเมื่อทำลายปราณดาบแล้วก็ไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้นพลังหมัดยังพุ่งเข้าหา ซินโยวด้วยความเร็ว ทำให้รองหัวหน้าโจรเหยี่ยวดำรับรู้ถึงความอันตรายของหมัดนี้ความรู้สึกพรั่นพรึงแผ่กระจายไปทั่วร่าง แต่ด้วยความเร็วทำให้หลบไม่ทัน เขายกดาบขึ้นมาต้านทานพลังหมัด
ตูม!!
เมื่อฝุ่นควันจางลงร่างของซินโยว กระเด็นไปนอนบนพื้นห่างจากจุดเดิมสามจั้ง สภาพสะบักสะบอม ส่วนจ้าวเฟยหลงยังยืนอยู่ที่เดิมท่าทีเฉยเมย ราวกับว่าเขาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแต่บรรดาลูกสมุนของซินโยวตอนนี้ยังสะท้านทรวงไม่หาย จอมยุทธ์ขั้นเก้าโดนหมัดของนักยุทธ์ถึงกับกระเด็นออกจากจุดที่เคยยืนอยู่สมองของพวกเขาคิดตามไม่ทันจริงๆ ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร
ซินโยว ประคองตัวเองลุกขึ้นสายตาอาฆาตแค้นราวกับจะกินเืกินเนื้อจ้าวเฟยหลงให้ได้
“ไอ้หนู! บังอาจมาทำให้ข้าผู้นี้โมโหเ้าไม่ตายก็ไม่ได้แล้ว จงรับความพิโรธไปซะ”
เขาจับดาบด้วยสองมือแล้วยกขึ้นเหนือหัว พลังปราณเร่งเร้าจนถึงขีดสุดปราณสีเขียวอันรุนแรงหมุนวนดาบราวกับพายุใหญ่ที่โหมกระหน่ำ
“ดาบพายุปลิดิญญา”
เสียงะโกึกก้องของ ซินโยว ทำให้สมุนโจรทั้งหลายต่างใ นี่เป็ไม้ตายของซินโจว หากไม่จำเป็เข้าก็จะไม่แสดงเพลงดาบนี้ออกมา แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าจ้าวเฟยหลง คือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากที่ ซินโจว มิอาจล้อเล่นได้อีกแล้วและเมื่อใช้ออกมาแล้วจ้าวเฟยหลงก็คงต้องจบสิ้นแน่นอน
ปราณดาบที่เป็ดั่งพายุหมุนพัดเข้าหาจ้าวเฟยหลงทุกสิ่งทุกอย่างที่ปราณดาบตัดผ่านถูกบดขยี้ไม่เหลือชิ้นดีแต่จ้าวเฟยหลงยังคงนิ่งเฉยจนเมื่อปราณดาบเข้ามาใกล้หมัดที่เต็มไปด้วยปราณธาตุไฟจึงถูกซัดออกมาอีก
“หมัดศิลาเพลิง”
พลังหมัดที่รุนแรงกลายเป็ลูกไฟพุ่งเข้าไปทำลายล้างปราณดาบจนสลายไป
แต่พลังของหมัดยังไม่หมดกลับเพิ่มความร้อนแรงและรุนแรงขึ้นไปอีกเพราะปราณดาบเป็ธาตุลม ลมส่งเสริมไฟดังนั้นหมัดนี้ของจ้าวเฟยหลงจึงเหมือนได้เชื้อไฟระหว่างทาง พุ่งเข้าใส่ซินโยวเต็มกำลัง ตอนนี้พลังหมัดไม่เหมือนลูกไฟอีกต่อไปเพราะมันได้กลายเป็ดาวหางไปแล้ว
ซินโยวมองเห็นปราณดาบที่เขาภาคภูมิใจโดนทำลายไปต่อหน้าเป็ครั้งที่สองติดต่อกันความเชื่อมั่นหายไปจากใจ เหลือเพียงความหวาดกลัวในหัวใจแต่แม้จะเป็เช่นนั้นเขายังมีสติ มือของเขาหยิบยันต์เอาไว้แผ่นหนึ่งแล้วฉีกออก ตูม!ยันต์ะเิออกกลายเป็ระฆังทองคุ้มกาย เมื่อพลังหมัดของจ้าวเฟยหลงมาถึงก็ปะทะเข้ากับระฆังทอง
ตูม!!!
เสียงดังสนั่นของการปะทะระหว่างพลังหมัดและยันต์คุ้มภัยดังกึกก้องไปทั่วค่ายฝุ่นควันลอยคละคลุ้งไปทั่วจนเมื่อควันจางลงไป ร่างของซินโยวทรุดนั่งอยู่ที่พื้น ภาพนี้บดขยี้ใจของเหล่าโจรทั้งหลายอย่างยิ่งพวกเขามั่นใจว่าด้วยเพลงดาบไม้ตายของซินโยวจะส่งจ้าวเฟยหลงไปโลกหน้าได้อย่างแน่นอนแต่ตอนนี้สภาพของซินโยวทำให้พูดอะไรไม่ออกเลยจริง
นักยุทธ์ตัวเล็กจ้อยเพียงสองหมัดทำให้จอมยุทธ์ต้องใช้ยันต์คุ้มภัยมาปกป้องตัวเองแถมยังได้รับาเ็สาหัส
“เอาล่ะๆ!! หากยังไม่ใช้ทุกอย่างที่มีละก็คราวนี้ข้าเกรงว่าเ้าจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้วนะ”
จ้าวเฟยหลงเอ่ยอย่างไม่มีอารมณ์ราวกับว่าตอนนี้เขากำลังทำสิ่งน่าเบื่ออยู่
“หึๆๆไอ้หนูแกแน่มาก ข้ายอมรับเลยแต่มันต้องจบตรงนี้แล้ว” ซินโยว ค่อยลุกขึ้นมาลมปราณแผ่ขยายออกรอบตัวเป็ดังไต้ฝุ่นสิ่งที่อยู่ใกล้ล้วนถูกเฉือดฉืนเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ได้ตายด้วยดาบนี้เ้าจงภูมิใจเถอะไอ้หนู”
“นั่นมันไม้ตายก้นหีบของรองหัวหน้านี่นา”
“ไอ้หนูนั่นได้ตายด้วยเพลงดาบนี้ก็นับเป็บุญแล้ว”สมุนโจรทั้งหลายพูดขึ้น
ซินโยวโยนดาบวายุทมิฬขึ้นไปเหนือหัวแล้วดาบก็เป็เหมือนศูนย์กลางก็พลังลมปราณหมุนควงอย่างเร็วจนกลายเป็ไต้ฝุ่นขนาดใหญ่พลังกดดันรอบทิศทางบ้านบางหลังทนพลังนี้ไม่ได้ก็ถล่มลงมาแหลกละเอียด
“ตายไปซะ! ไอ้เด็กสารเลวดาบไต้ฝุ่นกลืนพสุธา” สิ้นเสียงะโของ ซินโยว ปราณดาบก็พุ่งเข้าหาจ้าวเฟยหลง เมื่อเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งจั้งก็จะฟันเข้าที่ตัวของจ้าวเฟยหลงเพียงพริบตาต่อมาร่างของจ้าวเฟยหลงก็หายไปอย่างรวดเร็วปราณดาบจึงฟันลงไปที่พื้นเสียงแทนเสียงดังสนั่น
ร่างของจ้าวเฟยหลงปรากฏที่ตรงหน้าของซินโยวแบบไม่ให้โอกาสตั้งตัวสายตาอันเย็นเยียบจ้องมองซินโยวทำให้เขาสะท้านไปถึงิญญา
“เ้าพูดมากไปแล้วดาบก็เชื่องช้ายิ่งนัก”
จ้าวเฟยหลงซัดหมัดศิลาเพลิงไปที่อกของซินโยวด้วยระยะที่ประชิดจึงไม่มีเวลาให้เขาหลบหลีกได้ทันทำให้ต้องยกแขนขึ้นมาป้องกันหมัดนี้ของจ้าวเฟยหลง
ตูม!!! “อ๊าก!!!!”
เสียงร้องของรองหัวหน้าโจรเหยี่ยวทมิฬกรีดร้องออกมาเพราะหมัดศิลาเพลิงถูกซัดเข้าไปที่เขาเต็มๆ แขนที่ยกขึ้นมาป้องกัน แตกหัก อกยุบจนเห็นเป็หลุมอย่างชัดเจนมีกลิ่นไหม้ของเนื้อลอยมากับลมซินโยวสิ้นใจตายทันทีท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนจอมยุทธ์ถูกนักยุทธ์ฆ่าตายภายในสามหมัด
เื่นี้หากแพร่งพรายออกไปเกรงว่าต้องเกิดการชุลมุนอย่างแน่นอนเพราะอย่างน้อยหนึ่งแสนปีที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครทำได้เช่นนี้สามารถสังหารผู้ที่มีระดับบ่มเพาะสูงกว่าตนเองนี่มันฝืน์เกินไปแล้ว
จ้าวเฟยหลงเดินไปที่ร่างของซินโยวถอดเอาแหวนมิติของเขาแล้วก็เก็บดาบของซินโยวมาเก็บไว้ถือเป็สินาของตนเอง เพราะหากทิ้งเอาไว้ก็ต้องมีใครสักคนเก็บเอาไปอยู่ดีดังนั้นจ้าวเฟยหลงจึงไม่กระดากใจที่จะรับเอามาไว้กับตนแม้แต่น้อย
ท่ามกลางความตื่นตะลึงของลูกสมุนโจรที่มองอยู่จ้าวเฟยหลง ใช้ก้าวย่างดาวตก วูบไหวเคลื่อนที่เข้าไปสังหารลูกสมุนโจรทั้งหลายล้มตายไปหลายสิบคนเขามาที่นี่เพื่อทำลายโจรกลุ่มนี้จึงไม่มีความสงสารใดๆทั้งสิ้นหากปล่อยไปก็รังแต่จะทำให้ผู้บริสุทธิ์เดือดร้อนตัดรากถอนโคนให้สิ้นซากจึงเป็เป้าหมายใหญ่ของการมาในครั้งนี้
ฟิ้ว...ฟิ้ว
ปราณกระบี่สองสายถูกฟันมาทางจ้าวเฟยหลงอำนาจของมันรุนแรงทำให้เขาต้องะโหลบออกจากเส้นทางที่กำลังมุ่งไปสังหารลูกสมุนโจร
“ดาบดี” จ้าวเฟยหลงเอ่ยออกมาอย่างเฉยชา
วืด!!
ร่างในชุดสีขาวสองร่างปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแผ่พลังกดดันไปทั่วบริเวณ ทำให้ลูกสมุนโจรทั้งหลายต้องฝืนทนแทบสิ้นใจ แต่จ้าวเฟยหลงเพียงยืนเอามือไพล่หลังอย่างสบายๆไม่เดือดร้อนใดๆ
ผู้ที่มาคือสองผู้คุมกฏของโจรเหยี่ยวทมิฬผู้คุมกฏซ้ายและผู้คุมกฏขวา
“ช่างบังอาจนัก ไอ้เด็กนี่กล้าสังหารรองหัวหน้าโจรเหยี่ยวทมิฬ คงจะเบื่อชีวิตมากซินะ”ผู้คุมกฏซ้ายะโใส่จ้าวเฟยหลง
“ไม่ต้องคุยอะไรแล้วฆ่าซะก็สิ้นเื่” ผู้คุมกฏขวาเอ่ยขึ้น
“ได้! ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะเก่งแค่ไหน”
ผู้คุมกฏทั้งสอง เผยอาวุธของพวกเขาออกมาเป็กระบี่สีแดงหนึ่งเล่มและสีขาวหนึ่งเล่ม
“โอ้!! นั่นมันกระบี่เพลิงวารีนี่ยุทธภัณฑ์ระดับิญญาขั้นต้น”
โจรที่แอบอยู่ต่างพากันตื่นเต้นเพราะต่อให้อยู่ที่นี่ก็ยากที่จะได้พบเห็นกระบี่ทั้งสองนี้เห็นชัดว่าสองผู้คุมกฏไม่กล้าประมาทเหมือนกัน
1K
