รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๓๗

            “ปล่อยให้มันมา” 

        “คุณนัท!!”  

        เขนกังวลจนทบทูผู้เป็นลูกชายแลกใจ!!

        “นัทอยากเจอมันเขนอยากรู้ว่า.. ทำไมมันทำกับนัทอย่างนี้”  

        “แต่ตอนนี้คุณนัทก็อยู่ดี มีทุกอย่างแล้วนะครับ”  เขนมองหน้าคนที่เขารัก เขาตัดสินใจพูด  “ให้เขนห้ามมันมา”      

        “อย่า!!”   นัทห้ามชัดเจน   “ให้มันมา แล้วให้คนของเราตามดู ถ้ามีพิรุธนัทจะจัดการเอง”

        “ครับ”   เขนรับปาก แล้วหันไปมองหน้าลูกชาย   “ทูห้ามพูดเรื่องนี้กับใครนะลูก” 

        “ครับพ่อ”  

        เขนยิ้มให้ลูกชายแล้วหันหน้ามาคุยกับนัทต่อ   “มีข่าวว่ามีไวรัสตัวใหม่กำลังระบาดที่จีนครับ ไม่รู้จะมาถึงบ้านเรามั้ยแต่คุณนัทน่าจะเตรียมซื้อพวก แอลกอฮอร์ เจลล้างมือ ถุงมือหรือผ้าปิดปากนะครับ”  

        “อืม..เมื่อคืนก็มีคนโทรมาบอกละ นัทให้ฝุ่นดินเปิดอีกบริษัท แล้วทำการสั่งซื้อพวกนั้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”  

        ทบทูเข้าใจทันที  ที่เมื่อคืนเขาสะดุ้งตื่นบนรถโค้ทเพราะเสียงของทอน เขาเห็นอานัทรับโทรศัพท์เครียดๆ แล้วมาคุยกับคุณฝุ่นดินครู่ใหญ่คือเรื่องนี้เอง 

        “เขนไม่อยู่ซะคนคุณฝุ่นดินคงเหนื่อยแย่เลย”  เขนเปรยขึ้นเบาๆ ในใจก็คิดไปว่า .. เผื่อนัทจะให้เขนกลับมาช่วยงานนัท 

        “ฝุ่นดินเค้ายินดีเหนื่อยจ้ะเขนเค้าไม่อยากมีเวลาไปฟุ้งซ่านกับความรักในอดีตของเขา”   นัทบอกเรียบๆ   

        นพนิตกลับมานั่งที่โต๊ะไล่เลี่ยกับที่บริกรลำเลียงอาหารสุดหรูมาวางจนเต็มโต๊ะ   อาหารบางจานทั้งนพนิตและทบทูไม่เคยเห็นหรือไม่เคยรู้จักด้วยซ้ำ

        “อันนี้เค้าเรียกพระกระโดดกำแพง”   ณัฐกนกแนะนำอาหาร  

        ทั้งนพและทูต่างก็ตกใจตาโตกับชื่อของอาหาร  

“ในอดีต เค้าเล่าลือกันว่ากลิ่นหอมของมัน ทำให้พระต้องกระโดดข้ามกำแพงวัดออกมากิน”  

“จริงเหรอครับ”   ทบทูเผลอถาม

เขนสะกิดลูกชาย

“ไม่เป็นไรหรอกเขน ทบทูก็เป็นหลานนัทเค้าควรกล้าพูดกล้าถามนัทมากกว่านี้” 

เขนยิ้มรับ

“มันเป็นแค่เรื่องเล่าจ้ะทูไม่มีใครรู้หรอกว่าจริงหรือเปล่า?”

“ครับ”   ทูรับคำแล้วก้มหน้าลง     

        ณัฐกนกมองหน้าทั้งนพนิตและทบทูทั้งสองก็ยังดูเด็กมาก มากจนแทบไม่ต่างกัน อาจจะต่างตรงที่.. นัทรักทบทูแบบลูกหลานแต่รักนพนิตแบบคนรัก!!

        จากนั้นนัทก็แนะนำอาหารอีกสองสามเมนู แล้วก็บอกให้ทุกคนลงมือทานอาหาร   ทั้งสี่จึงทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย   จนอิ่มทั้งอาหารตาคืออาหารร้านนี้ตกแต่งมาเสริฟได้สวยราวงานศิลปะ .. อาหารจมูกคืออาหารมีกลิ่นหอมยั่วยวนชวนรับประทาน และอาหารลิ้น คือความอร่อยล้ำนั่นเอง  

        ณัฐกนกให้นังบุษขับรถไปส่งเขนที่บ้านพ่อของเขา   พ่อนัทให้ป้าอรมาดักรอและเชิญคุณนัทเข้าบ้านเพื่อไปพบพ่อ   แต่นัทบอกป้าอรไปว่า.. จะรีบกลับบ้านไปนับเงิน   แล้วนัทก็สั่งให้บุษรถออก  

        นังบุษขับรถคันหรูมาที่สำนักงาน   ทั้งพี่นัท พี่นพ และทบทูลงที่นี่ทุกคน แล้วนังบุษก็ขับรถไปเก็บที่บ้านใหญ่ซึ่งคุณนัทให้เรียกว่า.. บ้านป้าอี๊ด!!  

        ณัฐกนกบอกเด็กๆว่าจะขอเคลียร์สักพัก แล้วค่อยกลับบ้าน   นพนิตเข้าไปช่วยพี่นัทของเขาจัดเตรียมบางอย่างเท่าที่ทำได้   ส่วนทบทูก็เอาการบ้านออกมาจัดการให้เรียบร้อย  

        เพราะณัฐกนกใช้ห้องโถงขนาดใหญ่สุดของตัวหมู่ตึกเก่าเป็นที่ทำงาน  ซึ่งเดิมห้องโถงนี้ณัฐกนกตกแต่งไว้เป็นพื้นที่ต้อนรับสุดหรูของโรงแรมและมีพื้นที่โล่งที่สามารถทำร้านอาหารและร้านกาแฟอีก ๒-๓ ร้าน   แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นที่ทำงาน   นัทก็จัดให้แต่ละคนมีที่นั่งก็กลุ่มๆ งานโดยไม่มีห้องส่วนตัวของใครเลย แม้แต่ตัวนัทเอง  

        มีเพียงห้องประชุมหรือห้องมีทติ้งรูมที่มีอยู่หลายขนาด ที่พนักงานสามารถใช้ประชุม พูดคุยเรื่องลับๆได้   ซึ่งเดิมห้องเหล่านี้ก็คือ.. ห้องอาหารขนาดครอบครัวห้องคาราโอเกะ หรือไม่ก็ห้องจัดเลี้ยง 

        ณัฐกนกนั่งจัดการงานของตนอยู่ที่มุมหนึ่ง   อีกมุม.. ฝุ่นดินก็ยังนั่งทำงานของเธออยู่   ทั้งสองทักทายกันนิดหน่อย แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานที่อยู่ตรงหน้าของตนต่อ   

ไม่นานนัก   พี่อั้มก็ปรากฏตัวขึ้น  
“พี่อั้ม สวัสดีครับ”   นพนิตสวัสดีทักทาย  

        อั้มรับไหว้เด็กแล้วก็เดินไปหาฝุ่นดิน   “ฝุ่น..อั้มคุยด้วยหน่อยสิ”  ในน้ำเสียงมีทั้งความหนักใจ และความเอียงอายปนอยู่อย่างประหลาด    

        ฝุ่นดินพักงานที่อยู่ตรงหน้าพยายามยิ้มให้อั้มอย่างจริงใจที่สุด  “ถ้าเกี่ยวกับเม็ดเงิน ฝุ่นจะชวนนัทมาฟังด้วยเลยดีกว่า”   คงเพราะความประหม่า เธอจึงไม่ได้รอคำตอบเธอเรียกณัฐกนกไปร่วมพูดคุยด้วยเลย  

        อั้มเริ่มเปิดประเด็นหลังจากทักทายณัฐกนกแล้ว   “มหา’ ลัยยกเลิกสัญญาจ้างครูโช” 

        ทุกคนตกใจ!!

        หลากคำถามผุดขึ้นในใจของทุกคนและไต่ถามกันไปมา   

        อั้มจึงชี้แจงสิ่งที่ตนคิด   “อั้มก็ไม่แน่ใจ.. แต่เดาว่าเป็นเพราะละครเวทีที่ครูโชเล่นเมื่อสองปีก่อน เนื้อหามันวิพากย์วิจารณ์รัฐบาลอย่างรุนแรง จนทีมบริหารมหา’ลัยถูกบีบจาก... ”

        “แต่มันสองปีมาแล้วนะ”   ฝุ่นดินอดที่จะถามไม่ได้ เพราะในเกมการเมืองเรื่องที่เกิดเมื่อสองปีที่แล้ว คงไม่เพิ่งมามีผลเอาวันนี้พรุ่งนี้  

        “ก็มีคนเอาคลิปละครทั้งเรื่องลงเน็ตเมื่อไม่นานมานี้”  คำเฉลยของอั้มทำให้ข้อสันนิษฐานของอั้มน่าเชื่อขึ้นทันที   

        “นั่นน่าจะเป็นเหตุหลัก”   ณัฐกนกพูด  “เอางี้อั้ม นัทจะเปิดโรงเรียนสอนการแสดงที่นี่ ให้ครูโชสอนเลย ครูจะได้ไม่ต้องคิดมาก แล้ว..อั้มมาช่วยนัทกับฝุ่นบริหารโรงเรียนได้มั้ย?”  

        อั้มเงียบไป

        “อั้มฟังนัทนะ..นัทไม่อยากให้ครูโชต้องบริหารโรงเรียนด้วย อยากให้แกสอนอย่างเดียว   แล้วงานที่ฝุ่นดินดูแลก็มีอีกหลายบริษัท แล้วยังงานการเมืองอีก” 

        อั้มฟังนัทพูดแล้วก็หันไปสบตาฝุ่นดิน เธอดูเหนื่อยล้ามากจริงๆ  

        นัทพูดต่อ   “นี่นัทยังคิดจะให้ลีดูแลสายการผลิตละครโทรทัศน์แทนฝุ่นงานละครที่หยุดอยู่ จะได้เดินหน้าต่อเสียที” 

        “อั้มคิดว่าเพราะผู้ใหญ่ในช่องสั่งให้หยุดการผลิต”  อั้มถามแทนใจนพนิตมาก  

        “นั่นคือเหตุผลตอนแรก  แต่ตอนนี้ ถ้ามีคนมาช่วยทำงาน   นัทจะให้เริ่มดำเนินการต่อเลย   ถ้าช่องเดิมไม่กล้าให้ออนแอร์อั้มเอาไปออนแอร์ช่องทางอื่นได้”  นัทมองหน้าอั้ม   “แต่ตอนนี้นัทกับฝุ่นต้องการคนช่วย .. นะอั้ม”  

        อั้มมองหน้านัท  แม้เขาจะไม่ได้สนิทอะไรกับนัทมากมาย แต่อั้มก็ชอบแนวทางการทำงานของนัทไม่น้อย  

        อั้มพยักหน้ารับในที่สุด  

        ฝุ่นดินมองอดีตชายคนรักอย่างชื่นใจอย่างน้อยอั้มก็มีความเป็นมืออาชีพมากพอที่เธอจะวางใจได้

        “อีกเรื่อง”   อั้มพูดต่อ  “ครูโชต้องย้ายออกจากบ้านพักของมหา’ลัย  ตอนนี้มายด์กำลังหาดูบ้านให้ครูโช”  

        “ให้มายด์มาดูบ้านหลังเล็กที่อยู่หลังบริษัทนี่สิ มีสองห้องนอนพอดี”  นัทบอก

        “แต่หลังนั้นนัทตกแต่งไว้อยู่เองไม่ใช่เหรอ?”  ฝุ่นดินถามขึ้น

        “ไม่เป็นไรหรอกฝุ่นให้ครูอยู่มีประโยชน์มากกว่า”  นัทแสดงความใจกว้าง  “ฝุ่นพาอั้มไปดูบ้านหลังนั้นสิ จะได้ให้อั้มดูห้องสตูดิโอของเราเลยว่าถ้าจะใช้สอนการแสดง จะต้องทำอะไรเพิ่มมั้ย”  

        ฝุ่นมองหน้านัทเธอรู้ได้ทันทีว่า.. เจ้าของเงินของเธอคิดจะให้เธอมีเวลาอยู่กับอั้มสองต่อสอง   ทั้งๆ ที่.. ใบหน้านัทยังนิ่ง ยังเฉยชา

        จนนพนิตที่อยู่ไม่ห่างนัก.. ก็แปลกใจ!!

        “พาอั้มไปดูหน่อยสิ”   อั้มออกปากชวน  

        ฝุ่นดินหันหน้ามาลอบยิ้มให้นัทอย่างรู้ทันก่อน  เธอจึงเดินนำอั้มออกไป  

        เมื่อสองคนนั่นออกไปพ้นห้องทำงานหลัก  

        นพนิตเอ่ยปากถามพี่นัทของเขาทันที!!

        คนพี่ยิ้มให้คนน้องก่อนแล้วจึงตอบ   “ฝุ่นดินกับอั้มเคยรักกันมาก  เป็นคู่รักนักแสดงที่คนทั้งประเทศจับตาและเอาใจช่วย ก็คนหนึ่งทั้งหล่อทั้งเก่ง  อีกคนก็ทั้งสวยทั้งรวยและเก่งด้วย ทั้งสองเคยฝันจะสร้างอนาคตด้วยกันในวงการบันเทิง” 

        “แล้ว..ทำไมถึงเลิกกันล่ะครับพี่”  นพถามพี่นัทของเขา

        “เหตุผลแบบละครน้ำเน่าที่สุด”   นัทยิ้มเศร้าๆ เย้ยเหตุผลนั่น   “พ่อฝุ่น ไม่ยอมรับอั้มและจัดการให้ฝุ่นออกจากวงการไปรับช่วงการเมืองต่อจากพ่อ”  

        “พี่อั้มอกหัก..เสียใจ.. เลยหันหลังให้วงการฯ งั้นเหรอพี่?”  

        ณัฐกนกพยักหน้ารับ   “ใช่นพ เพราะฝุ่นดิน อั้มจึงเป็นดารา เพราะฝุ่นดิน ชีวิตอั้มจึงมีควาหมาย แล้ว..นพจะให้อั้มจะทำยังไงล่ะ ในเมื่อ.. ฝุนดินคือทุกอย่างในวงการบันเทิงของเขา”  

        “น่าสงสารพี่อั้มจัง”  

        พี่นัทเอามือข้างหนึ่งยีหัวนพแล้วดึงนพมากอด  

        นพกอดพี่นัทของเขาอยู่ครู่หนึ่งจึงถามต่อ   “พี่นัทอยากให้เค้ากลับมาคบกันอีกทีเหรอ?”  

        ณัฐกนกพยักหน้ารับ   “พี่ก็หวังว่า..ถ้ามีช่วงเวลาที่พี่ต้องห่างจากคนรัก”  สายตาเขาบอกชัดเจนว่า.. คนที่เขารักยืนอยู่ตรงหน้าเขานั่นแหละ   “แล้ว.. จะมีคนช่วยให้เรากลับมารักกันอีก” 

        นพนิตอมยิ้มอย่างเอียงอายและหลบสายตาของพี่นัท แต่มันก็ยังอดที่จะเขินไมได้  จนนพก็เลือกที่จะเดินไปเก็บของที่ต๊ะทำงานของณัฐกนก 

        ทบทูยังก้มหน้าอยู่กับการบ้านในมือปากกาไว้ แต่ไม่ได้ขยับเขียนอะไรเลย  ก็ทูได้ยินทุกอย่างได้ฟังทุกเรื่อง ที่อานัทคุยกับพี่นพ  โดยเฉพาะเรื่องสุดท้ายมันทำให้ทบทู.. ใจแหลกสลาย

จบตอน ๓๗