The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://wallpapercave.com

      มารร้ายยังคงยืนนิ่งสีหน้าไม่คลายจากรอยยิ้ม ส่วนในใจแอบขบคิด 

“ หึ หึ หึ ถึงขนาดนี้ไอ้เด็กนี่ยังโยกได้อีก ทำเอาข้าสั่นคลอนเลยทีเดียวยังไงก็ลองเล่นกับมันดูซักหน่อยดีกว่า ” 

“ อืม….ที่เจ้าพูดมาก็นับว่าเป็นประโยชน์ไม่น้อย ทำให้สมประสงค์เร็วขึ้นแต่ข้าควรจะทำยังไงกับหอกข้างแคร่ (หมายถึงอากิเนะและเทพศาสตรา) ” มารร้ายลองหยั่งเชิงดวงตาเรียวกระตุกเล็กน้อย มาวินเลยตอบกลับทันควัน ราวกับคิดเอาไว้แล้ว 

“ ไม่ยาก เราควรขังสองคนนั้นไว้เพื่อดึงเป็นพวกในภายหลัง เพราะถ้าได้คนแข็งแกร่งขนาดนั้นมาร่วมงานท่านก็จะไร้เทียมทาน ” 

“ อืม…น่าสน ทว่าสองคนนั่นเป็นผู้ผดุงคุณธรรมชนิดสุดโต่งไม่กลิ้งกลอกเหมือนเจ้า พวกเขาจะยอมรับข้อเสนอของข้า ซึ่งเป็นเผ่ามารรึ ”มารร้ายแกล้งค้าน ทว่ามาวินก็ตอบกลับโดยเร็ว 

“ จริงอยู่ที่สองคนนั้นคงไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายอธรรมแน่แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับการเจรจาของท่าน ถ้าพูดให้พวกเขาสับสนคิดว่าสิ่งที่ทำเป็นเรื่องดีงาม เชื่อว่าน่าจะเอาอยู่ ” 

“ เหอ เหอ เหอดูเหมือนจะมีคำตอบให้เสมอเลยนะ แต่ข้าขี้เกียจเล่นอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นเพื่อแสดงออกถึงความภักดี ขอยื่นคำขาดให้เจ้าสังหารสองปู่หลานด้วยมือของตนเอง ”คราวนี้ มารร้ายดูจะเอาจริง สังเกตได้จากดวงตาที่คมกร้าวของมัน 

       มาวินรู้สึกกลืนไม่เข้า คายไม่ออกเพราะจู่ๆ มารร้ายก็เปลี่ยนท่าทีอย่างฉับพลัน แต่ไม่ทันได้คิดมุกใหม่อมนุษย์ก็ตัดบท 

“ เอาล่ะ ออกไปสังหารสองปู่หลานนั่นได้แล้วอย่ามัวรีรอ หรือว่าเกิดใจอ่อนจนฆ่าไม่ลง ” มารร้ายพูดจบ ก็มองมาที่มาวินดวงตาคมเปล่งประกายแวววาว ราวกับจะจ้องจับผิด 

“ เหอ เหอ เหอ คะ….ใครบอกว่าผมทำไม่ลงแค่กำลังคิดว่าจะดับลมหายใจของพวกนั้นด้วยวิธีไหนเท่านั้นเอง ”มาวินแกล้งกลบเกลื่อน แต่เจ้าตัวกลับยิ้มแหยๆ อันบ่งบอกถึงพิรุธทว่ามารร้ายไม่สนใจ 

“ ในเมื่อเจ้าไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนงั้นขอแนะนำ อัดเข้าไปด้วยหมัดลุ่นๆแค่ทีสองทีก็พอเพราะเจ้าพวกนั้นอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายอยู่แล้ว ” 

“ โอ้….ดะ…ได้ครับ อะ….เอาตามนั้น ” มาวินรีบรับปากในหัวยังคงคิดหนัก เพราะไม่รู้จริงๆว่าควรจะทำยังไงต่อไป 

“ ถ้าอย่างงั้น ข้าก็จะคืนร่างให้เจ้าชั่วคราวจงแสดงออกถึงความซื่อสัตย์ ” มารร้ายเพียงแค่กางฝ่ามือ แล้วยกแขนขึ้นสูง จากนั้นสติของมาวินก็พลันดับวูบไป 

……………….. 

      อากิเนะและเทพศาสตราได้แต่นั่งนิ่งและรอลุ้นให้เกิดปาฏิหาริย์เพราะทั้งสองไม่เหลือเรี่ยวแรงจะทำสิ่งใด ทว่าไม่นาน ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงเมื่อนิ้วมือทั้งสิบของมาวินเริ่มขยับ 

“ เอ๊ะ! มันกำลังจะฟื้นคราวนี้จะเป็นใคร ขอให้เป็นตาลิงทีเถอะ ” อากิเนะนึกลุ้นอยู่ในใจส่วนเทพศาสตราเริ่มใช้จิตจับสัมผัสถึงพลัง และนั่นก็ทำให้เฒ่าชราผู้เงียบขรึมถึงกับยิ้มออกมาได้ พร้อมกล่าวกับหลานสาวแสนสวย 

“ อากิเนะ ปู่คิดว่าพวกเราน่าจะยังมีโชคอยู่ถ้าไม่เชื่อ เจ้าลองใช้จิตสัมผัสถึงพลังดูสิ ” 

       อากิเนะหันไปมองท่านปู่จึงพบว่าสีหน้าของผู้อาวุโสดูดีขึ้นมาก เลยลองทำตามคำบอก ทำให้พบกับ......... 

“ ชะ....ใช่แล้ว พะ…พลังแบบนี้มะ…มันก็คือ….” 

“ ไม่ผิดแน่คนที่กำลังฟื้นขึ้นมาก็คือ….เจ้าหนูหัวเขียวไม่ใช่มารร้ายอย่างที่เรานึกหวั่นเกรง ” เทพศาสตรายืนยัน 

       ร่างบางของมาวินขยับถี่ขึ้นเรื่อยๆไม่นาน เขาก็ยันตัวลุกขึ้นยืน พร้อมบิดกายไปบิดมา เพื่อคลายอาการเมื่อยขบปากก็บ่นไปตามประสา 

“ อู้ย….ทำไมถึงปวดไปทั้งตัวแบบนี้อย่างกับเพิ่งแบกควายขึ้นภูเขามาเลย ”  แต่ไม่ทันที่เด็กหนุ่มหัวเขียวจะออกทะเลไปไกลอากิเนะก็เป็นฝ่ายร้องทัก 

“ เฮ้…..ตาหน้าลิง รู้สึกตัวแล้วเหรอเป็นเธอจริงๆใช่มั้ย ” 

      มาวินหันไปมองอากิเนะที่กำลังยิ้มทั้งน้ำตา เขาจึงยิ้มตอบแบบเจื่อนๆเพราะได้รับคำสั่งให้ฆ่าสองปู่หลาน ซึ่งเทพศาสตราก็มองออกทันควันจึงเอ่ยถามเสียงขรึม 

“ สีหน้าแบบนี้แปลว่าเรื่องราวยังไม่จบสินะ แล้วมารร้ายที่สิงในตัวของเจ้าล่ะ อยู่ที่ไหน ” 

       คำพูดของเทพศาสตราทำให้อากิเนะรู้สึกตัว จึงมุ่งไปที่ประเด็นนี้เช่นกัน 

“ นั่นน่ะสิ มารตนนั้นอยู่ที่ไหนยังอยู่ในตัวมั้ย แล้วเธอออกมาได้ยังไง บอกมาเร็วๆ นายหน้าลิง ” 

        คำถามของสองปู่หลานยิ่งทำให้มาวินลำบากใจมากกว่าเดิม แต่สุดท้ายเขาก็รวบรวมความกล้า เพื่อไขข้อสงสัย  

“ แฮะ แฮะ แฮะนะ…นายท่านก็ยังอยู่ในตัวของชั้นนี่แหละ ไม่ได้ออกไปไหนหรอก ” 

“ นายท่านไหนของเธอพวกเรากำลังพูดถึงเจ้ามารตนนั้นต่างหาก หรือว่ากลับโลกของมันไปแล้ว ” อากิเนะสับสนแต่เทพศาสตราเริ่มสงสัย เพราะไม่ว่าบวกลบคูณหารยังไงเด็กหนุ่มหัวเขียวก็ไม่น่าจะกำราบมารระดับนี้ได้ จึงล้วงลึกถึงความในใจ 

“หรือเจ้าจะขอร้องให้มารร้ายปลดปล่อยมาคุมร่างกายชั่วคราว ” 

“ ชะ…ใช่ ฉลาดสมกับเป็นลุงแกนดัล์ฟจริงๆ” สีหน้าของมาวินซีดหนักกว่าเดิม ปากคอเริ่มสั่นเล็กน้อย แต่อากิเนะยังไม่เก็ตเลยสอบถาม 

“ เอ๊ะ!แล้วมารนั่นจะปล่อยเธอออกมาทำไมมันเป็นคนล่อลวงให้เธอติดอยู่ในโลกแห่งจิตใจไม่ใช่เหรอ ” 

       ถ้อยวาจาดังกล่าว ทำให้มาวินลำบากใจถึงสุดขีดเขาจึงกัดฟันข่มความกลัว พร้อมตอบตามตรง 

“ สาเหตุที่นายท่านปล่อยชั้นออกมาเพราะชั้นได้ย้ายค่ายไปรับใช้มารตนนั้นแล้ว ” 

       แม้สองปู่หลานยังงงกับว่า “ย้ายค่าย”แต่พอเดาได้เลาๆว่ามาวินน่าจะไปอยู่ฝั่งมารร้ายแล้ว นั่นทำให้พวกเขาตกตะลึงโดยเฉพาะอากิเนะถึงกับน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ปากก็ต่อว่า 

“ ทำไม เธอไม่น่าเป็นคนแบบนี้ ” 

       สีหน้าของมาวินแฝงแววสลด แต่เขาก็พยายามปรับให้เรียบเฉยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ 

“ หึ หึ หึ ก็ทำไงได้ท่านผู้นั้นเก่งเกินไป แถมยังเป็นฝ่ายคว้าชัยในศึกนี้ ชั้นจึงต้องยอมเข้าพวกเพื่อรักษาชีวิตรอด ส่วนยัยกระต่ายน้อยและตาแก่ พวกแกมันงี่เง่าจนกู่ไม่กลับสมควรไปตายให้หนอนรับประทาน ” 

       คำพูดที่แฝงสันดานโฉดของมาวินยิ่งทำให้อากิเนะเจ็บปวดหัวใจมากกว่าเดิมจนถึงขั้นทรุดกายลงร่ำไห้ จากนั้นก็ตัดพ้อด้วยเสียงที่สั่นเครือ 

“ แล้วความใจดีที่เธอแสดงให้เห็นในโลกแห่งจิตใจความอบอุ่นที่เคยมอบให้ มันหายไปไหนหมด หรือว่านั่นเป็นแค่การเสแสร้งให้ตัวเองดูดี”  

        สีหน้าของเด็กหนุ่มหัวเขียวเริ่มปั้นยาก ท่าทางบ่งบอกว่าเศร้าใจและสับสน สุดท้าย เขาก็ต้องกล่าวตัดบท 

“ เอาล่ะ ที่ผ่านมาถือว่าเธอเข้าใจผิดก็แล้วกัน ชั้นก็เป็นแค่คนๆนึงที่ต้องการมีชีวิตรอดเพื่อกลับสู่โลกของตัวเอง ดังนั้น พวกแกเตรียมตัวตายได้แล้ว ” ทว่าก่อนที่มาวินจะลงมืออากิเนะก็ตะโกนดัง ทั้งน้ำตา 

“ แล้วเธอทำแบบนี้คิดว่าคุณจันจะดีใจมั้ย เขาต้องไม่ให้อภัยเธอแน่ ” ทันทีที่เด็กสาวพูดจบมาวินก็ฉุนขาด จากนั้นก็ผรุสวาทใส่อย่างดุเดือด 

“ กล้าดียังไง มาเอ่ยชื่อของจันจะบอกให้ฟัง ที่ชั้นยอมแพ้ แล้วไปเป็นข้ารับใช้ของมารร้ายเพียงเพื่อรักษาชีวิตให้รอด จะได้กลับไปหาพวกเขา คนที่เหลือแต่ปู่อย่างเธอ ไม่มีวันเข้าใจหรอก” 

“ ฮือ…….” อากิเนะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมสองมือยกขึ้นปิดตา หัวใจปวดร้าวถึงขีดสุด เพราะชายที่เธอคิดว่าดีงามพอๆกับท่านปู่กลับเป็นเพียงคนที่เห็นแก่ตัว แต่เทพศาสตรายังนิ่งสงบ ดวงตาเปล่งประกายประหลาดเหมือนจับอะไรได้บางอย่าง 

“ หรือเจ้าหนูนั่นจะ…..” 

“ เชอะ เอาล่ะในเมื่อเข้าใจถึงตัวตนที่แท้จริงของชั้น ก็เตรียมไปมีชีวิตใหม่ในภพหน้าแล้วกัน ”มาวินพูดจบ ก็ถ่มน้ำลายลงพื้นหนึ่งที สีหน้าแสดงออกว่าโกรธจัด จากนั้นก็หลับตานิ่งแล้วนึกถึงภาพกองไฟดวงใหญ่ 

“ อืม…ร้อน ” แม้มาวินจะไม่ได้อยู่ในโลกแห่งจิตใจแต่เขาก็จินตนาการถึงดวงไฟสีเขียวได้อย่างชัดเจน และพอมันลอยเข้าไปในทรวงอกความร้อนวูบวาบก็วิ่งแล่นไปทั่วกาย จากนั้นก็ตามติดด้วยความเจ็บปวด 

“ อั้ก…..” มาวินทรุดตัวลงเล็กน้อยเขายอมรับว่าเจ็บน้อยกว่าครั้งแรกชนิดคนละเรื่อง ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนถูกกำปั้นหนักๆทุบเข้ามาที่หน้าอกและสิ่งที่เกิดในเวลาต่อมาก็คือ….. 

       เปลวเพลิงสีเขียวพวยพุ่งออกจากกายของมาวินพร้อมพละกำลังมหาศาลที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้เขาดีใจอย่างรุนแรง 

“ โอ้….นี่เราใช้มันในโลกจริงได้ด้วยเยี่ยมมาก ” 

       พัฒนาการที่ก้าวกระโดดของมาวินทำให้สองปู่หลานตกตะลึง เพราะพวกเขารู้ดีว่านั่นคือ…จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้โดยเฉพาะเทพศาสตราถึงกับนึกสงสัย 

“ เจ้าหนูนั่นใช้สิ่งนั้นได้ด้วยเหรอเป็นไปได้ยังไง ” 

       กระนั้น มาวินก็ไม่สนใจ เพราะคำสั่งเดียวที่ได้รับมาจากมารร้ายก็คือ…..สังหารหอกข้างแคร่ทั้งสองให้สิ้นซากเขาจึงง้างแขนขวาไปข้างหลัง หวังใช้ฝ่ามือแทงอากิเนะให้ตายในทีเดียว 

“ อโหสิเถอะนะ ยัยกระต่ายน้อย เพื่อเห็นแก่ความดีที่ผ่านมาชั้นจะไม่ให้เธอทรมาน ” มาวินเกร็งกำลัง ดวงตาเล็งไปหน้าอก ซึ่งเป็นจุดตายส่วนอากิเนะ เธอหลับตาพริ้ม และพลีกายให้เด็กหนุ่ม และเมื่อทุกสิ่งพร้อมสรรพพระเอกมาดลิงก็ปล่อยฝ่ามือขวาออกไป 

“ ฉึก……”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter